Rozdzial

 1 3 |       przestrzeń, gdyż Nikodem, wciąż idąc przed siebie, nie mógł
 2 6 |      myśleć.~Bezczynność jednak wciąż zwracała myśl ku przykrej
 3 6 |         uśmiechnięty, wytworny, wciąż czaruje. Pamiętam, zaczął
 4 7 | sprzedajesz zagranicy!~Urzędnik wciąż bronił się, powołując się
 5 8 |       Nino!~Nina uśmiechała się wciąż.~- Nino! Przestań! - rzuciła
 6 9 |    żarzyła się nienawiść, która wciąż się zbierając, musiała w
 7 9 |        jej stanowczość i romans wciąż ograniczał się do rozmów,
 8 9 |         chciał, zasłaniając się wciąż stanowczo wypowiadanym zdaniem:~-
 9 9 |  ogólnym podziwem i szacunkiem, wciąż rosły jego potężne wpływy
10 10|      atrakcji. Świadczyło o tym wciąż rosnące koło osób, które
11 11|         Tylko rzeczowa brunetka wciąż powracała do tych dziwacznych
12 11|  białymi plamami jedwabiu...~Do wciąż napełnianych kieliszków
13 12|      przez Dyzmę powtarzało się wciąż.~Nikodem wpakował ręce w
14 13|   prezesie, czy żona Kunickiego wciąż kocha się w panu?~- I to
15 14|       Oczka sieci zaciskały się wciąż, chociaż dla Kunickiego
16 17|    razem jedli kolację.~Nikodem wciąż nalegał, by przyszła do
17 17|   Podszedł do łóżka. Dziewczyna wciąż flegmatycznie rozczesywała
18 17|         tak kochała, chociaż go wciąż kocha i zapomnieć nie może,
19 17|          do cholery!~Dziewczyna wciąż milczała.~Zaklął i chciał
20 17|         nawet kochanka nie mam, wciąż czekam na ciebie... Szukałam
21 19|         znasz, zresztą siedzisz wciąż za granicą, nie zdajesz
22 21|         pełen po brzegi, a auta wciąż nadjeżdżały. Właśnie zajechała
23 23|   pokiwał głową baron - a plebs wciąż twierdzi, że my, arystokracja,
24 24|   pokiwał głową baron - a plebs wciąż twierdzi, że my, arystokracja,