Rozdzial

 1 1 |         jest z naszym czcigodnym panem ministrem rolnictwa, bo
 2 1 |         od miłej rozmowy z samym panem ministrem, ale, widzi pan,
 3 1 |        minister poznajomić się z panem Kunickim. To mój stary,
 4 3 |         mu wrażenie, że oto jest panem całą gębą i że nie tylko
 5 3 |      gnieździe rodowym muszę być panem!~- To pan Kunic... pan Kunik
 6 6 |          przedtem naradzić się z panem Krzepickim. Zna pan pana
 7 6 |   nazywała po nazwisku, to znów "panem Zyziem", zaczęli wypytywać
 8 7 | przyznaję się - brak mi rozmów z Panem, a jestem taka samotna.~
 9 7 |    Staruszek, którego tytułowano panem profesorem, był głuchawy
10 7 |     wyspać.~- A tak chciałabym z panem jeszcze obszerniej porozmawiać
11 8 |       głęboki alt Kasi:~- Chcę z panem pomówić rzeczowo. Jakie
12 8 |          razy.~- Tak mi dobrze z panem - mówiła - tak czuję się
13 9 |       zresztą zaprzyjaźnił się z panem prezesem na dobre. Oczywiście,
14 10|     takiej parady? Jak byłem pod panem, panie ładny, to pan mnie
15 10|         kim masz do czynienia? Z panem prezesem, z przyjacielem
16 10|       nie z każdym.~- A choćby z panem - upierał się Krzepicki -
17 11|   Wielkim Trzynastym, przed moim panem i rozkazodawcą.~Pochyliła
18 14|        tak... Może przyjechała z panem?~- Nie, została w Koborowie.
19 14|         mi pisane zostać wielkim panem - odezwał się głośno przy
20 15|          że nie tytułował go już panem prezesem.~- Niech ich cholera
21 17|         Halo!~- Czy mogę mówić z panem prezesem Dyzmą?~- Jestem.
22 21|          nie będę znęcać się nad panem tak jak pański pierwszy
23 23|         Poczuł się znowu wielkim panem i niemal zapomniał, że to
24 24|         Poczuł się znowu wielkim panem i niemal zapomniał, że to