Rozdzial

 1 1 |           Co pan mówi?~- Nic. Do widzenia.~Zszedł z wolna ze schodów,
 2 4 |        ciebie zabiję jak psa. Do widzenia.~Gwizdnął na ratlerka i
 3 5 |        ciebie zabiję jak psa. Do widzenia.~Gwizdnął na ratlerka i
 4 7 |      kontyngentu drzewa z punktu widzenia interesów Skarbu byłoby
 5 8 |          co mnie to obchodzi. Do widzenia!~- Jedziesz do Krupiewa?~-
 6 8 |        do Warszawy. Tymczasem do widzenia. Możesz pan odejść. Brutus!
 7 10|     zobaczymy jeszcze. Idę... Do widzenia...~Ukłonił się i ruszył
 8 10|        zależało mi, owszem... Do widzenia.~Odwrócił się do uśmiechniętego
 9 12|       rozkazu pana prezesa.~- Do widzenia, możesz pan iść.~Nikodem
10 12|      panie moim samochodem... Do widzenia. Położył słuchawkę i uśmiechnął
11 14|    przekręcić.~- Zrobione, no do widzenia. Jazda! Samochód ruszył.
12 14|       teraz muszę już jechać. Do widzenia, Nineczko, do widzenia...
13 14|        Do widzenia, Nineczko, do widzenia... Objął ją i zaczął całować.~-
14 14|        ją i zaczął całować.~- Do widzenia, najdroższa, a nie miej
15 14| pożegnała Dyzmę oficjalnie:~- Do widzenia panu, szczęśliwej podróży.
16 14|        ogóle komuś wierzyć... Do widzenia...~- Do widzenia, pani Nino.
17 14|   wierzyć... Do widzenia...~- Do widzenia, pani Nino. Wszystko będzie
18 14|           powiedział Dyzma. - Do widzenia. Kunicki odwrócił się i
19 15|        celi pomogła. Żądał tylko widzenia się z żoną i upierał się
20 16|      Polsce być moim wrogiem! Do widzenia panom!~Wyszedł, trzasnąwszy
21 17|        stoliku i, mruknąwszy "do widzenia", wyszedł na ciemny korytarz.
22 17|    później...~- Może później. Do widzenia.~Chciał odejść, lecz jeszcze
23 17|        Zobaczę, może później. Do widzenia.~Skinęła w milczeniu głową.~