Rozdzial

 1 1 |      Tymczasem sala napełniała się coraz bardziej i Dyzma z ulgą
 2 1 |           tak wartko, że minister, coraz bardziej zdumiony, zdołał
 3 3 |   logicznym rozumowaniem, seplenił coraz więcej, mówił coraz prędzej
 4 3 |       seplenił coraz więcej, mówił coraz prędzej i z emocji wymachiwał
 5 3 |      waliło się na jego świadomość coraz gwałtowniejszą lawiną pojęć
 6 6 | kilkakrotnie przerywała sobie, dla coraz wylewniejszego przepraszania
 7 7 |    nienawidzi Kunickiego i dlatego coraz zmniejsza ten, no ten...
 8 7 |           się, gdyż słowa brzmiały coraz wyraźniej.~- Nie dasz? Nie
 9 8 |        ostrożnie...~Umyślnie szedł coraz wolniej i postawił ją na
10 9 |                Głos jej stawał się coraz donioślejszy, a że drzwi
11 9 |       wypędzę ją z domu.~Stary był coraz bardziej poirytowany i coraz
12 9 |       coraz bardziej poirytowany i coraz spokojniejszy na zewnątrz.
13 11|           ma na co!~Myśl snuła się coraz wolniej, obfita doza pokarmu
14 12|        rzężenie. Walka stawała się coraz gwałtowniejsza. Zwarte ze
15 13|            panie Nikodemie, lat ma coraz więcej, a jednak nie starzeje
16 16|           własnymi słowami i mówił coraz głośniej:~- Powiem krótko:
17 17|          Zataczając się, wpadała w coraz to inne ręce. Początkowo
18 17|         piersi i plecy stawały się coraz gwałtowniejsze. Uczuła zawrót
19 17|         długo. Słońce już wzeszło, coraz więcej ludzi było na ulicy.
20 22|          Krezusa. Im powodziło się coraz gorzej. Doszło do tego,
21 22|      kierując się przeciw rządowi. Coraz głośniej rozbrzmiewało wołanie
22 25|        Przecie tyle tych kryzysów, coraz ciężej...~- Znajdzie pan