Rozdzial

 1 6 |         nam tedy jedyne wyjście. Żorż musi wystąpić ze skargą
 2 6 | oskarżenie takie może wystosować Żorż jedynie wówczas, gdy zostanie
 3 6 |       Nina palcem nie ruszy.~- A Żorż nie ma więcej krewnych -
 4 6 |          winien jest pani i mnie Żorż, no i krzyżyk na małżeństwie
 5 6 |             Mówmy po prostu. Czy Żorż zainteresował pana materialnie
 6 8 |        doszedł do obłędu. Biedny Żorż!... Dwa lata był w domu
 7 8 |      mowy być nie może... Biedny Żorż... Nie może pan sobie wyobrazić,
 8 8 |          się bardzo. Wie pan, że Żorż jest tu, w Koborowie...~-
 9 8 |     monokl w oko.~- Dzień dobry, Żorż - wyciągnęła doń rękę Nina -
10 8 |         ekstrawagancji.~- Biedny Żorż - odezwała się w alei -
11 18|    ostatecznie nic przeciw temu. Żorż nie był przecie aż takim
12 18|       Niny. Jeżeli się okaże, że Żorż jest nie do zniesienia,
13 21|         Kurlandii, to nieprawda. Żorż roześmiał się.~- Zatem ludzie
14 21|     między nami?~- Zgoda.~- Daj, Żorż, łapę! Serwus.~Podali sobie
15 22|        świetnie sobie daje radę.~Żorż Ponimirski szybko przystosował
16 22|           że kiedyś kark skręci.~Żorż jednak, chociaż urządzał
17 23|          znajomych i przyjaciół.~Żorż był zelektryzowany. Kręcił
18 24|          znajomych i przyjaciół.~Żorż był zelektryzowany. Kręcił
19 25|  krzyczał ukontentowany psikusem Żorż - cóż to, zapomniałeś, jakeśmy
20 25|  zauważono jego ironicznej miny. Żorż przysłuchiwał się i wreszcie
21 25|          tonem zapytał wojewoda. Żorż zerwał się, urwał z miejsca