Rozdzial

 1 1 |         staruszek, wsparty na kiju, rzucił nań spojrzenie zamglonych
 2 1 |             Strój balowy - ordery."~Rzucił okiem na frak. Raut... Jedzenie,
 3 1 |             mi pan z ręki talerz! - rzucił mu w samą twarz.~Oczy napadniętego
 4 3 | rozpromieniony i ruchliwy jak rtęć, rzucił się na przyjezdnego z uściskami
 5 6 |            interes?!... - cynicznie rzucił Krzepicki.~- Ależ, panie
 6 11|           francusku. Byłby ją znowu rzucił na ziemię, gdyby nie winieta,
 7 12|      nieznacznie podstawiwszy nogę, rzucił o ziemię i przywalił sobą
 8 13|           ostro wystającej grdyce i rzucił niedbale:~- Koborowo to
 9 14|         realizacji dostawy, Kunicki rzucił się mu w objęcia i zaczął
10 14|            za współczuciem. Kunicki rzucił się na krzesło i otarł pot
11 14|                Dobrze. Niech czeka.~Rzucił okiem na zegarek i oświadczył,
12 14|            wyjął zawartość. Od razu rzucił się mu w oczy paszport austriacki.~-
13 15|         Tutaj, nic rozbierając się, rzucił się na kanapę.~Sprawa była
14 15|           innej ciężkiej cholery! - rzucił z gorzkim szyderstwem.~-
15 15|     odpowiedział. Wreszcie zaklął i rzucił się na kanapę.~Krzepicki
16 15|            ale Nikodem nie słyszał. Rzucił słuchawkę na widełki i pobiegł
17 17|         wyrwał spod niej poduszkę i rzucił na podłogę. Wraz z nią z
18 17|    usłuchała, chwycił ją za włosy i rzucił o ziemię.~- Rozbieraj się,
19 21|           uchylił drzwi, Ponimirski rzucił się nań z pięściami:~- Czemuś
20 25|              przesilenie rządowe? - rzucił od niechcenia Nikodem.~-