Rozdzial

 1 1 |    trzymając list w ręku, począł iść ku domowi. Minęło dobre
 2 1 |      kobiety tymi samymi musiały iść torami, gdyż zapytała:~-
 3 1 |       wahał, wreszcie postanowił iść znajomą drogą. Skręcił w
 4 3 |           Co? Już? Ach, to muszę iść do pawilonu, bo mi później
 5 4 |     pójść do siebie.~- Muszę już iść. Moje uszanowanie pani.
 6 4 |         zawsze udać chorego i me iść na lekcje... A tu nie ma
 7 4 |        Przeprosił panie i chciał iść do swego pokoju, lecz pani
 8 5 |     pójść do siebie.~- Muszę już iść. Moje uszanowanie pani.
 9 5 |         zawsze udać chorego i me iść na lekcje... A tu nie ma
10 5 |        Przeprosił panie i chciał iść do swego pokoju, lecz pani
11 7 | Przepraszam bardzo. Ja muszę już iść.~- Jaka szkoda, czy musi
12 9 |    zadepeszować po konie, musiał iść pieszo. Odległość nie przekraczała
13 12|          Do widzenia, możesz pan iść.~Nikodem spostrzegł, że
14 14|      musi śpieszyć. Nina chciała iść z nim do gabinetu męża,
15 14|          w klatce. - Zaraz muszę iść do prokuratora, do policji...~
16 14|  prokuratora, do policji...~Lecz iść nie potrzebował: drzwi otworzyły
17 14|           Proszę nałożyć palto i iść z nami.~- Ja? Aresztowany?
18 16|        wszystko. Możecie panowie iść do zajęcia.~Jeden z obecnych,
19 17|   Dorożki ani śladu. Trzeba było iść pieszo. Mróz zwiększył się,
20 17|        mogła najprędzej, zaczęła iść ku Marszałkowskiej.~"Popamiętasz