Rozdzial

 1 1 |             Bo tu, w Warszawie, to i ludzie inne, a i pracy brak. Mój,
 2 3 | popychających z obu stron wagonetki.~Ludzie zdejmowali czapki, lecz
 3 6 |            nie widziałem jeszcze, by ludzie tak się śmiać mogli.~- A
 4 6 |           Toteż odparł wymijająco:~- Ludzie jak ludzie, zawsze coś mówią. -
 5 6 |             wymijająco:~- Ludzie jak ludzie, zawsze coś mówią. - Pan
 6 7 |              silnego człowieka. Tacy ludzie miewają zwykle zdolności
 7 7 |           się pod jego nogami, że ci ludzie z tego obcego, zdawałoby
 8 8 |        ruchem ręki.~- Nie znoszę, by ludzie pańskiej kondycji siadywali
 9 11|            żyjący na globie ziemskim ludzie, zamknąć się musimy w jego
10 12|            będzie mówiła. Zobaczysz. Ludzie lubią mocne słowa...~Nazajutrz
11 15|           Zmiana środowiska, o! Nowi ludzie, nowe sprawy, nowy tryb
12 17|            wyrzuciła z siebie Nina - ludzie są ohydni. Jedno wielkie
13 18|     zamykanych drzwi.~- Jakże źli są ludzie - westchnęła Nina.~Nikodem
14 21|          Żorż roześmiał się.~- Zatem ludzie wierzą w ten absurd?~- Czemuż
15 21|        powinniśmy być "na ty". Co by ludzie powiedzieli? Dawni koledzy
16 23|              że urządzamy dożynki, a ludzie się cieszą. A jeżeli tam
17 24|              że urządzamy dożynki, a ludzie się cieszą. A jeżeli tam
18 25|              bydlę na piedestał! Wy! Ludzie pozbawieni wszelkich rozumnych