Rozdzial

 1 1 |        pięć złotych dziennie i kolację, grając na mandolinie. Prawda,
 2 1 |        odgrzewania kartofli na kolację i izbę znowu napełnił zapach
 3 1 | uczestników przeszło jednak na kolację do sąsiedniej sali restauracyjnej.~
 4 3 |         Niechże pan wypoczywa. Kolację mamy o ósmej.~Nikodem zdjął
 5 6 |   namiętne tango.~Kończyli już kolację, gdy przyszedł Ulanicki.~
 6 6 |          Nie mogę. Przyjadę na kolację. Pa!...~- Czy to pańska
 7 7 |     chciał umówić się z nim na kolację, lecz minister postawił
 8 7 |    Olszewski zaprosił Dyzmę na kolację. Ten jednak, pomyślawszy
 9 8 |     oczy.~- I tak nie zejdę na kolację - odparła Nina i zaszlochała
10 8 |        pokojówka, meldując, że kolację podano.~- Powiedz panu,
11 8 |     boli l że nie zejdziemy na kolację. Gdy pokojówka wyszła, Nina
12 8 |      Trudno, he, he, he, zjemy kolację bez kobiecego towarzystwa.~
13 12| gdybyśmy zabrali go ze sobą na kolację?~- Ależ, Marietto - reflektowała
14 14| Czerpaka i umówił się z nim na kolację.~Krzepicki tego dnia nie
15 14|      że myślałeś o tym.~Podano kolację. Przeszli do jadalni. Wypytywała
16 15|    chciał Waredy. Ignacy podał kolację i przyniósł wieczorne dzienniki.
17 17|      nią na górę i razem jedli kolację.~Nikodem wciąż nalegał,
18 17|       dnia umówił się z nim na kolację.~Po pierwszej wódce przystąpił