Rozdzial

 1 1 |       samym panem ministrem, ale, widzi pan, jestem prowincjonałem,
 2 2 |          spojrzenie Dyzmy.~- Więc widzi pan, widzi pan, jak to jest
 3 2 |          Dyzmy.~- Więc widzi pan, widzi pan, jak to jest ciężko
 4 2 | przekonaniem powtórzył Kunicki. - Widzi pan, już czwarty raz wyjeżdżam
 5 3 |       Kunicki nakładając czapkę - widzi pan, niech się pan nie zraża,
 6 3 |   spostrzeżeniami, że Kunicki nie widzi jego przygnębienia, biorąc
 7 3 |        się znowu przed pałacem.~- Widzi pan - rzekł Kunicki oddając
 8 4 |     drzewie?~- Nie, dlaczego...~- Widzi pan, to atawizm. Czasami
 9 5 |     drzewie?~- Nie, dlaczego...~- Widzi pan, to atawizm. Czasami
10 7 |         dłużej udawać, że jej nie widzi. Przy tym obawa, że szofer
11 7 |         ale że teraz doprawdy nie widzi żadnych przeszkód do załatwienia
12 9 |         już się robi?~- A jak pan widzi.~- Boże drogi - Kunicki
13 9 |     rączkami pani Przełęska.~- Bo widzi pan - ciągnął Nikodem -
14 10|       rozumie, lecz której objawy widzi na każdym kroku.~- W ogień
15 18|          zorientował się Dyzma.~- Widzi pan, panie prezesie, że
16 25| oczywiście, ale z drugiej strony, widzi pan, to bardzo odpowiedzialne
17 25|        lepiej od nas rozumie, nie widzi jeszcze tak wielkiego niebezpieczeństwa,