Rozdzial

 1 2 |   brzękiem szkła.~Nikodem wypił dwie szklaneczki wódki, przekąsił
 2 6 |   chodziło, lecz przynajmniej o dwie.~O godzinie dwunastej szanowne
 3 8 |    rzuci tu i ówdzie. Zawsze co dwie głowy, to nie jedna: ale,
 4 10|       Zawsze będę twierdził, że dwie drogi prowadzą do mocarstwowego
 5 11|     krzyknęła coś po francusku. Dwie młode panny odpowiedziały
 6 11|    Mistrzu, rozejrzy się w tym. Dwie godziny wystarczą, prawda,
 7 12|  mężczyzna o czerwonej twarzy i dwie podstarzałe kobiety. W bufetowej
 8 12|         harmonista - to daj pan dwie z kropelkami. Wypili.~-
 9 14| piętrzyły się paczki banknotów. Dwie pełne były pudełek, do których
10 14|       Zaraz w następnej znalazł dwie koperty. Na małej widniał
11 15|        rękoma, przypominającymi dwie ćwiartki cielęciny, zasiadała
12 18|    białych jedwabnych sznurkach dwie wielkie woskowe pieczęcie.
13 18|  wniosek. Już ja im dam bobu.~W dwie godziny odpowiedź była gotowa.
14 18|     sąsiednim stoliku siedziały dwie stenografistki.~Minister
15 21| dwudziesty pierwszy~Dwadzieścia dwie karety, sto z górą samochodów.
16 21|         Nikodem położył na tacy dwie pięćsetki i powiedział:~-
17 21|        obu stronach umieszczono dwie łazienki. Całe lewe skrzydło