Rozdzial

  1 1 |              przerwał Dyzma - bo jak ją złapią, że bez książeczki...
  2 1 |            zdziwił się Dyzma.~- Ach, ja się nie narzucam, ale gdyby
  3 1 |             ale słuch mam dobry. Już ja ręczę, że jak pan mnie przedstawi,
  4 1 |                 protestował Dyzma.~- Ja się nie narzucam, ja się
  5 1 |                 Ja się nie narzucam, ja się nie narzucam, hę, hę,
  6 2 |           sprzedam, a sam sobie, czy ja wiem, w łeb palnę albo co.~-
  7 2 |        kieliszek duszkiem.~- Ale cóż ja panu mogę pomóc?~- He, he,
  8 2 |                 O, nie, proszę pana, ja sobie doskonale zdaję sprawę,
  9 2 |           teraz myśleć o odpoczynku. Ja za dużo, niestety, odpoczywam,~-
 10 2 |   poszukiwaniu dobrego stanowiska, a ja już doszedłem do tego wieku,
 11 2 |              na miejscu to już jakoś ja sam daję sobie radę, ale
 12 2 |         jedną stuzłotówkę i ulokował ją w osobnej kieszeni. Pokazywanie
 13 2 |           rezygnacją.~Dyzma obrzucił ją uważnym spojrzeniem. Wydała
 14 2 |         zwitek dziesięciozłotówek.~- Ja pannie Mani pożyczę. Czy
 15 2 |              nakryją?~- Nie bój się, ja dam sobie radę.~ ~- Nikt
 16 2 |          Rozumiesz?~- No, pewno.~- A ja teraz będę musiał wyjechać
 17 3 |            podoba moja siedziba? Sam ją urządzałem, sam projektowałem,
 18 3 |              wdzięczność niewieścia. Ja tu, panie, na głowie stawałem,
 19 3 |              przykrość Ninie?~- Ależ ja nic nie mówię, nic nie mówię,
 20 3 |    zrozumiałe - rzekł głośno - tylko ja nie sądzę, żeby miało być
 21 3 |           Milcz, ty, ty!... .~- Ależ ja bardzo przepraszam - przestraszył
 22 3 |              pies bydlę... Zresztą i ja jestem bydlę... Wybuchnął
 23 3 |     zaprzeczać! - krzyknął hrabia. - Ja wiem! Zresztą, na pewno
 24 3 |        bastarda maglarki, dlatego że ja powinienem być nie ten łajdacki
 25 3 |               że znieść nie może, iż ja, prawy dziedzic Koborowa,
 26 3 |             prawy dziedzic Koborowa, ja, potomek rodu, w naszym
 27 3 |      powinien pan jego okradać, gdyż ja mu jeszcze kiedyś wytoczę
 28 4 |            tenis? - spytała Kasia.~- Ja? Nie, proszę pani. Nie umiem.~-
 29 4 |         drogą, bardzo zarozumiały.~- Ja? Dlaczego? - zdziwił się
 30 4 |        mondzie jako silny człowiek.~-Ja?~- Ojciec mi mówił. Zresztą,
 31 4 |              Przecie to męska gra.~- Ja właśnie lubię męskie gry.
 32 4 |          chodziło i roześmiał się.~- Ja nie liczyłem na to wcale.~-
 33 4 |        nikotiany... Kunicki obrzucił ją spojrzeniem, w którym pomimo
 34 4 |               Ha - dorzuciła Kasia - ja do takiej wprawy nie dojdę.~-
 35 4 |            sama. Pa, Ninuś. - Objęła ją za szyję i pocałowała w
 36 4 |              jest chyba bardzo mała. Ja sam początkowo wziąłem panie
 37 4 |              pan mnie źle zrozumiał. Ja będę lekarzem chorób kobiecych.~-
 38 4 |     kobiecych.~- Ach tak? To szkoda. Ja cierpię na reumatyzm, a
 39 4 |            nie wygląda na Brutusa, a ja na Żorża. Powiadasz pan,
 40 4 |             nie pana. Pan to jestem, ja! Rozumie osoba?~- Rozumiem -
 41 4 |               Milczeć, sapristi, gdy ja mówię. Kunik ogłosił mnie
 42 5 |            tenis? - spytała Kasia.~- Ja? Nie, proszę pani. Nie umiem.~-
 43 5 |         drogą, bardzo zarozumiały.~- Ja? Dlaczego? - zdziwił się
 44 5 |        mondzie jako silny człowiek.~-Ja?~- Ojciec mi mówił. Zresztą,
 45 5 |              Przecie to męska gra.~- Ja właśnie lubię męskie gry.
 46 5 |          chodziło i roześmiał się.~- Ja nie liczyłem na to wcale.~-
 47 5 |        nikotiany... Kunicki obrzucił ją spojrzeniem, w którym pomimo
 48 5 |               Ha - dorzuciła Kasia - ja do takiej wprawy nie dojdę.~-
 49 5 |            sama. Pa, Ninuś. - Objęła ją za szyję i pocałowała w
 50 5 |              jest chyba bardzo mała. Ja sam początkowo wziąłem panie
 51 5 |              pan mnie źle zrozumiał. Ja będę lekarzem chorób kobiecych.~-
 52 5 |     kobiecych.~- Ach tak? To szkoda. Ja cierpię na reumatyzm, a
 53 5 |            nie wygląda na Brutusa, a ja na Żorża. Powiadasz pan,
 54 5 |             nie pana. Pan to jestem, ja! Rozumie osoba?~- Rozumiem -
 55 5 |               Milczeć, sapristi, gdy ja mówię. Kunik ogłosił mnie
 56 6 |             na bojowisku. Wyprzedzał ją donośny werbel soczystych
 57 6 |              mu jego własną sferę.~- Ja do pani Przełęskiej.~- Czego,
 58 6 |           zwraca do jego szwagierka! Ja nie dam ani grosza, ani
 59 6 |         odpowiedział półgłosem:~- Bo ja wiem? Trzeba byłoby pogadać
 60 6 |             szczupłość figury robiły ją młodszą. Odprowadziła Dyzmę
 61 6 |          jego uwłasnowolnieniu?~- Bo ja wiem... Wariat to on jest,
 62 6 |      Ponimirskich, i podstępem wyzuł ją z majątku...~- Pani Kunicka -
 63 6 |             ktoś z krewnych Żorża.~- Ja za żadne skarby! - protestowała
 64 6 |        paznokciem.~- Wszystko jedno, ja nie będę się mieszała do
 65 6 |             szanownego pana.~- Kiedy ja nie mogę, naprawdę nie mogę! -
 66 6 |        palcami.~- Bądźmy szczerzy... Ja nie wierzę w platoniczne
 67 6 |             odwrócił się do Dyzmy.~- Ja tego pana znam. To jest
 68 7 |          Minister Jaszuński odkładał ją jednak do czasu porozumienia
 69 7 |       pieniędzy.~- Czekaj, czekaj, i ja to samo powiedziałem, a
 70 7 |      rozwijając kwestię i ilustrując ją cyframi. Tak się zapalił
 71 7 |          zawsze dostałaby w skórę. A ja? To jest chciałem powiedzieć:
 72 7 |            odparł Nikodem wyniośle - ja do ministra Jaszuńskiego.~
 73 7 |          ekonomiczny Rady Ministrów, ja zaś jutro rozmówię się z
 74 7 |           najważniejsze jest to, kto ją załatwia. Kwestia personalna! ~
 75 7 |         Panie ministrze - zaczął - i ja mam interes.~- No? Służę -
 76 7 |            kilka wierszy i wręczając ją Dyzmie, rzekł z uśmiechem:~-
 77 7 |           zaadresowana do niego. Gdy ją otworzył, owionął go zapach
 78 7 |           małpa. Ona pewno myśli, że ja i ten samochód skradłem.~
 79 7 |         gości, rzekł:~- Czekaj pan i ja mu coś powiem.~- Byle nie
 80 7 |             od stolika i dopędziwszy ją w przedpokoju, powiedział:~-
 81 7 |    powiedział:~- Przepraszam bardzo. Ja muszę już iść.~- Jaka szkoda,
 82 7 |            obchodziła kwestia, jakie ją pisały losy i dlaczego.
 83 7 |            tak dowiedzieli się, jaką ja teraz mam pensję i z jakimi
 84 7 |         tylko dyżurnego urzędnika.~- Ja do pana Olszewskiego. Jest
 85 7 |             pan, z kim pan gadasz.~- Ja jestem grzeczny - bronił
 86 8 |        brzydzisz, pomyśl, czy raczej ja nie powinnam się brzydzić
 87 8 |              jego styl, jego typ. To ja nad tobą powinnam się litować,
 88 8 |          Kasi zapaliły się ogniki.~- Ja? Bez serca? I to ty mnie
 89 8 |   samobójstwo... Boże, Boże... jakże ja jestem sama...~Kasia nalała
 90 8 |           ściekały łzy. Kasia objęła ją i szeptała pieszczotliwe
 91 8 |       przebacz, najdroższa...~Tuliła ją mocno w ramionach, jakby
 92 8 |         namawiać Kasię, by zostawiła ją i zeszła na dół. Kasia jednak
 93 8 |            miałem duże, bardzo duże. Ja liczyłem, że i pensja musi
 94 8 |          Sprawa kontyngentu tak. Ale ja uważam, kochany panie Nikodemie,
 95 8 |        mówiąc, pan ma na to sposób.~-Ja?~- Pan, kochany panie Nikodemie.
 96 8 |              mnie leci, a on jeszcze ją popycha.~Usiadł w łóżku
 97 8 |             powiedziała niedbale~- A ja myślałem...~- Co pan myślał? -
 98 8 |        zamiary w stosunku do Niny?~- Ja?...~- Proszę, niech pan
 99 8 |              nieco poirytowany - czy ja wsadzam nos w pani sprawy?~-
100 8 |              jak tu, w Koborowie. O, ja rozumiem pana...~- Co pani
101 8 |        dlaczego pan bałamuci Ninę.~- Ja nie bałamucę - powiedział
102 8 |           dlaczego właśnie Ninę. Czy ja się panu tak dalece nie
103 8 |           zachłannym rzutem zagarnął ją pod siebie.~Twarz Kasi owiał
104 8 |              włochatą skórę. Ogarnął ją me dający się przezwyciężyć
105 8 |             Nie - odparł po prostu - ja kupuję ubrania gotowe. Nie
106 8 |           czego. Kładka mocna.~- Ale ja dostanę zawrotu głowy i
107 8 |                 czy warto obchodzić? Ja panią przeniosę.~- Nie wypada! -
108 8 |          Dyzma. Pochylił się i wziął ją na ręce. Nie broniła się,
109 8 |             coraz wolniej i postawił ją na ziemi o parę kroków dalej,
110 8 |          jeżeli nie ma kogoś, kto by ją nosił na rękach. Nie w przenośni,
111 8 |            się.~- Za co?... Ach, czy ja wiem... Może za to, że czuję
112 8 |               Nie znoszę takich.~- I ja też nie znoszę. Więc jednego
113 8 |         sośniną.~- Dobrze. Ale teraz ja będę wiosłowała, a pan przejdzie
114 8 |           Nikodem i zaśmiał się.~- I ja nie umiem. Musimy zatem
115 8 |            jego ramię. Nikodem objął ją i zaczął całować. Najpierw
116 8 |         dotychczas... Boże, Boże!... Ja nie potrafię już teraz żyć
117 8 |               że mnie nie rozumiesz. Ja nie potrafię żyć z wiecznym
118 8 |          Zaczęła płakać.~Dyzma objął ją i przytulił. Nie wiedział,
119 8 |               żebyś ty wiedział, jak ja ciebie strasznie kocham
120 8 |         ciebie strasznie kocham i... ja nie chcę, ja nie mogę mieć
121 8 |             kocham i... ja nie chcę, ja nie mogę mieć przed tobą
122 8 |             mi przebaczysz! Obiecaj! Ja, widzisz, jestem taka biedna,
123 8 |             taka biedna, taka słaba. Ja doprawdy nie umiałam się
124 8 |          pogarsza jego stan. Ale czy ja wiem, może ujrzenie pana,
125 8 |             wsypania" się, pocałował ją od niechcenia kilka razy.~-
126 8 |        Chodźmy wobec tego. I zabierz ją pan ze sobą. Działa mi na
127 8 |          minimum.~- Jak pani chce.~- Ja niczego nie chcę - przytuliła
128 8 |  teraźniejszość oczy zamknąć, uważać ją za jakiś nierealny sen,
129 9 |           Chciała już wyjść, lecz to ją zatrzymało. Odwróciła się
130 9 |               że miał ochotę chwycić ją w objęcia, przycisnąć te
131 9 |              Pan jest nikczemny! Pan ją zbezcześcił! Pan wdarł się
132 9 |            mnie od ostatnich. Diabli ją wiedzą, czego ona chce ode
133 9 |              pan teraz pogwizdać, bo ja...~Kunicki chwycił go za
134 9 |      Nikodemie, dziś jeszcze wypędzę ją z domu.~Stary był coraz
135 9 |          była bardzo zagniewana i że ją, Irenkę, obiecała sprowadzić
136 9 |     adresowaną do siebie. Otwierając ją był przekonany, że to wiadomość
137 9 |            depeszę. Stary przeczytał ją w mgnieniu oka i z nieukrywanym
138 9 |              znowu! Panie Nikodemie! Ja przecież żadnego nacisku
139 9 |            rozmiarów. Kunicki szybko ją otworzył, wyjął zieloną
140 9 |            tu strasznie tęsknił. Cóż ja pocznę, tak bardzo przyzwyczaiłam
141 9 |             łyk kawy powiedział:~- A ja tu przyszedłem z propozycją.
142 9 |              pan - ciągnął Nikodem - ja będę teraz potrzebował sekretarza.
143 9 |          tego za złe nie weźmie, ale ja chyba nie nadaję się do
144 9 |             w pracy tylko wtedy, gdy ja będę siedział, a co panu
145 9 |             ile pan chciałbyś?~- Czy ja wiem?...~- No, śmiało -
146 9 |            Tysiąc dwieście? No, więc ja panu dam tysiąc pięćset.
147 9 |        Rozumiem, panie prezesie.~- A ja panu powiem, że jak będę
148 9 |             Krzepicki, to znaczy, że ja tak zdecydowałem i nie ma
149 9 |            systematycznością. Zaczął ją czytać od początku i do
150 9 |              A nawet wrażeń? Przecie ja na przykład będę pisała
151 9 |         właściwie dla mnie? Dlaczego ja, która przy świetle dziennym
152 9 |            mężczyzny. Mój Boże, czyż ja wiem, może rzeczywiście
153 9 |         działałby na mnie.~- Widzisz ją! - pokręcił głową Nikodem -
154 9 |              kochany panie prezesie! Ja mam dla pana pewną propozycję.
155 9 |                A pan chciałby, żebym ja został i nadal administratorem.
156 9 |              często tu zaglądać.~- I ja bardzo się cieszę - powiedziała
157 9 |             ręce na szyję.~Pociągnął ją w stronę łóżka.~- Nie, nie -
158 9 |            dawnej kochanki? Zapewnił ją, że nie ma, w nagrodę za
159 9 |      mieszkać w Warszawie, a przecie ja muszę tam mieszkać.~Nina
160 10|       Tomasza Roztockiego, wydobywał ją i kładł na samym wierzchu.~
161 10|           Serwus panie Nikodemie, to ja.~Dyzma poczerwieniał. Przed
162 10|            uczuł się onieśmielony.~- Ja tak po starej znajomości,
163 10|       wysilić się na pana prezesa.~- Ja przepraszam, ale tak wyrwało
164 10|    wielmożnego pana prezesa...~- Ale ja nie myślę kiwać palcem,
165 10|           Bałwan jeden! Wstać, kiedy ja stoję! Boczek ociągając
166 10|        Boczek ociągając się wstał.~- Ja pana mogę zaraz ze schodów
167 10|       podłogę, powiedział:~- Dobrze, ja pójdę... Tylko chciałem
168 10|             pan chciał zrobić?~- Cóż ja mogę zrobić?~- Uuu... gadzina! -
169 10|          rękę na pożegnanie i cofnął ją, gdyż Nikodem swoje wpakował
170 10|           świnia! Powiedz mu pan, że ja wiem o wszystkim i żeby
171 10|             wiedział, z jaką kobietą ja miałem okoliczność, tobyś
172 10|      Jaszuńskiej?~- Tfu, klempa!~- A ja ją znam?~- Znasz pan, nie,
173 10|   Jaszuńskiej?~- Tfu, klempa!~- A ja ją znam?~- Znasz pan, nie,
174 10|           pan prezes nie gniewa, ale ja nigdy nie uwierzę, żeby
175 10|          upierał się Krzepicki - już ja tam w swoim czasie próbowałem
176 10|      bynajmniej! - ochłonął Dyzma. - Ja tylko uważam, że pan Ogiński
177 10|           powiedziała hrabina Lala - ja pytala, czy to trudno wymiślić
178 11|            takim stroju, że z trudem ją poznał.~Miała na sobie brezentową
179 11|           lubię. Roześmiała się.~- A ja szalenie. W zeszli roku
180 11|            na rajdzie automobilowim, ja wziela za szybkość druga
181 11|           drugie oko, a kiedy zaczął ją całować przywarła ustami
182 11|         wzruszył ramionami.~- A skąd ja mogę wiedzieć?~- Rozumiem,
183 11|             Eee tam - machnął ręką - ja nie znam się na tych rzeczach.
184 11|          Wielkim Trzynastym.~- Kiedy ja nie mam czasu! - irytował
185 11|              udaje mu się wykręcić - ja sam nie wiem, o co właściwie
186 11|        drukowana po francusku. Byłby ją znowu rzucił na ziemię,
187 11|        pątniczki... A tym facetem to ja mam być... Co za cholera!~
188 11|              się - przy pani?~- Nie, ja wyjdę. Tylko proszę zdjąć
189 11|            władztwa i szczęścia. Oto ja, wasza siostra Orędowniczka,
190 12|        przyszedł, panie prezesie, to ja mogę go zrzucić ze schodów -
191 12|         gwiazdkę. Czym prędzej zdjął ją, wpakował do pudełka od
192 12|              zaczął Boczek - przecie ja panu żadnej krzywdy nie
193 12|        zgodzie? Pan mnie pomożesz, a ja panu szkodzić nie będę...~-
194 12|               Każdy ma swój rozum. A ja tak myślę, że jeżeli pan
195 12|            wprost niehonorowo, żebym ja, dawniejszy pański zwierzchnik,
196 12|        bujania, panie Nikodemie, już ja wiem, że jak się pan postarasz,
197 12|            całym Łyskowie na pana, a ja nic i nawet w swoim domu
198 12|              pan... Halo!... Tak, to ja, dzień dobry pani... Zasłonił
199 12|      pułkownik.~- Ależ, proszę pani, ja na literaturze nie znam
200 12|      siostrzyczki? Hm... Wie pani, i ja też, ale o tym przez telefon
201 12|             ustanowił, byłem przecie ja sam we własnej osobie. Ale
202 12|            teraz gdzie pracujecie?~- Ja - odparł po chwili wahania -
203 12|              Marietto - reflektowała ją siostra.~- Chyba nie wypada -
204 12|              wściekłości. Podniecały ją okrzyki z galerii:~- Wielaga,
205 12|             nie tylko sędzia, lecz i ja.~- Nieprawda, nie podstawił! -
206 12|         krzyczał Dyzma. - Że co? Jak ja mówię, że nie podstawił,
207 12|             mówię, że nie podstawił, ja, prezes Państwowego Banku
208 13|            po suknie biurka.~- A cóż ja na co poradzę - wzruszył
209 13|             Dyzma.~- He, he, he, ale ja wiem, że jak kochany pan
210 13|        trzeba będzie układać się, to ja się na tym nie znam.~Kunicki,
211 13|            rękę.~- Sztama! - ścisnął ją mocno Dyzma.~Tegoż wieczora
212 13|                 Za moje pieniądze... ja zamordowałem Boczka... Cholera!"~
213 13|            ten... że złodziej...~- A ja się przestraszyłem. No,
214 14|            plenipotencję i zwracając ją Dyzmie, rzekł:~- W absolutnym
215 14|          nieukrywaną rozpaczą:~- Cóż ja pocznę! Cóż ja pocznę!~-
216 14|       rozpaczą:~- Cóż ja pocznę! Cóż ja pocznę!~- Bo co się stało? -
217 14|         Szofera?! Królu złoty! Jakże ja mogę szoferowi dać klucze
218 14|            lat! I teraz nagle...ach, ja idiota, czemuż nie zabrałem!...~-
219 14|              uratować całą sprawę.~- Ja? - nieszczerze zdziwił się
220 14|        Nikodem wzruszył ramionami.~- Ja tam nie lubię grzebać się
221 14|              nie wyśpi...~- Więc cóż ja pocznę, co ja pocznę?! -
222 14|               Więc cóż ja pocznę, co ja pocznę?! - rozpaczliwie
223 14|          masz, Nineczko!~- Boże, jak ja strasznie stęskniłam się
224 14|          stęskniłam się za tobą!~- A ja niby nie?~- No siadajże!
225 14|          męża, lecz Nikodem poprosił ją, by lepiej zaczekała.~-
226 14|          niecała minuta, ba, otworzy ją bez żadnego wysiłku.~- Jak
227 14|            tego gruba plika. Zaniósł ją na biurko i odłożywszy na
228 14|            zawiązał teczkę i odłożył ją wraz z zieloną na stronę.~
229 14|            umieścił w kasie, zamknął ją na klucz i wziąwszy pod
230 14|             Usiadł przy niej i wziął ją za rękę. - Kochana Nineczko -
231 14|          Niku! Przecie to jasne!~- I ja tak sądzę. Tedy proszę cię,
232 14|         niczym nie zaprzeczać, a już ja załatwię wszystko.~- Dobrze,
233 14|       Nineczko, do widzenia... Objął ją i zaczął całować.~- Do widzenia,
234 14|        Nikodem jeszcze raz pocałował ją w czoło, zabrał teczki i
235 14|       zdobyciu dziesięciu lat ciupy. Ja myślę, że zgodziłby się
236 14|          skinął głową Krzepicki.~- I ja to samo myślę - dodał Dyzma.~-
237 14|            wykrycia się całej sprawy ja będę najbardziej poszkodowany.
238 14|          rabunek! Złodziej, bandyta! Ja ciebie do kryminału wsadzę.~-
239 14|        nałożyć palto i iść z nami.~- Ja? Aresztowany? Ale za co?
240 15|         zdrowie? - ciągnął grubas. - Ja bo po sześciu tygodniach
241 15|            że wkrótce będziemy mogli ją wyjaśnić. W przyszłym tygodniu
242 15|              kabaretów. Baronowa zna ją dobrze, gdyż przed zamążpójściem
243 15|           chce wyjść. Ledwie zdołano ją przekonać. Po wypiciu wina
244 15|            pucu nie zaszkodzi. Tylko ja myślę, że lepiej nie pisać.
245 15|           nie zjawi się, jeżeli będę ja...~Postanowił zaraz nazajutrz
246 16|            wróci?~- Mowy nie ma. Już ja ci ręczę. Zamyśliła się.~-
247 16|             on był moim mężem...~- A ja ci mówię, że nawet nie był.
248 16|          życia. Życie jest groźne.~- Ja się go tam nie boję.~- O,
249 16|           same usta, lecz gdy chciał ją objąć, wywinęła się ze śmiechem
250 16|              przekomarzała się.~- To ja pójdę na górę.~- I zastanę
251 16|              że wychodzę z łazienki. Ja was hołotę, nauczę porządku!
252 16|         jakże?~- Za dużo próżniaków. Ja ich teraz wezmę do galopu.~-
253 16|         wezmę do galopu.~- Kochanie, ja nie chcę, żebyś ty zajmował
254 16|             dzień byłbyś poza domem, ja nie chcę zostawać sama.
255 16|                Prawdę powiedziawszy, ja nic złego o nim nie słyszałem.
256 16|                Cóż znowu! Mój drogi, ja tak dalece nie interesuję
257 16|             jej plenipotentem jestem ja. A ja zapowiadam, że ceckać
258 16|           plenipotentem jestem ja. A ja zapowiadam, że ceckać się
259 16|           Zbożowy jest jak lalka, bo ja, ot tak, wszystko trzymam
260 16|             jeszcze podwyżkę pensji, ja krzywdy nikomu nie zrobię,
261 16|            To nie mamy o czym gadać, ja tu zwołałem panów nie na
262 16|             zrobić!~- I co za ton!~- Ja tam pójdę do dymisji.~-
263 16|           Taniewski, zaoponował:~- A ja z góry uprzedzam: na mnie,
264 16|              o formę tej odprawy, to ja to uważam za rzecz błaha.
265 16|             innymi drzwiami o pracę. Ja tam za dużo tego widziałem,
266 16|           wyciągnie konsekwencje", a ja nic, tylko zostaję, ale
267 16|         róbcie panowie, jak chcecie. Ja jednak podziękuję za służbę.
268 16|        panowie. Wiem, że trudno, ale ja tam nie przyzwyczaiłem się
269 16|           nawet macie słuszność, ale ja jestem za stary, myślę kategoriami
270 17|             sądziła - upoważniającym ją do poufałości niedawnym
271 17|     stanowiska.~W Warszawie otoczyła ją atmosfera zaciekawionej
272 17|          zawsze kogoś, kto przyszedł ją obejrzeć, później był obiad
273 17|          wypadku Nikodem odprowadzał ją do domu i żegnali się w
274 17|          pójdziemy do mnie.~- O nie, ja idę do siebie.~- Koniecznie
275 17|           Jaki porcygar?~- Jaki? Już ja ci pokażę, jaki! Dawaj zaraz,
276 17|          Oddaj porcygar, słyszysz!~- Ja nie brałam - wzruszyła ramionami.
277 17|              Zamachnął się i uderzył ją w twarz tak silnie, że wywróciła
278 17|        upadła papierośnica. Podniósł ją, obejrzał i schował do kieszeni.~-
279 17|          ścierwo.~- Sameś, frajerze, ją tam schował!~- Łżesz! -
280 17|              Nowogrodzkiej, zobaczył ją znowu. Przystanął, lecz
281 17|          Nikodem, jej Nikodem, który ją porzucił, chociaż go tak
282 17|              Prawda, Nikodem okłamał ją, zapomniał, nie wrócił,
283 17|             się czarnymi.~Zaczepiono ją dwa razy. Nawet jeden facet
284 17|              ich dosięgnąć ręką, gdy ją mijali. Dobiegł ją wyraźnie
285 17|               gdy ją mijali. Dobiegł ją wyraźnie głos Nikodema:~-
286 17|         ruszyła za nimi.~Nie zdziwił ją fakt istnienia rywalki.
287 17|        żadnej kobiety. Przestraszyła ją wszakże piękność tej pani.~
288 17|             piękność tej pani.~Kocha ją... na pewno kocha... Ale
289 17|    wypłakałam, że każda z takich jak ja ma swego przyjaciela, a
290 17|              ma swego przyjaciela, a ja jednak nie mam, chociaż
291 17|               To tak mnie witasz? Co ja ci złego zrobiłam, Nikodem? -
292 17|               ty pewno nie wiesz, że ja bardzo za tobą tęskniłam,
293 17|            co się mówi.~- Widzisz... ja ciebie kocham. Roześmiał
294 17|            głowę zawracał. Nie takie ja teraz mam kobiety.~- Żenisz
295 17|              twojej babki interes.~- Ja wiem, że z tą. - W głosie
296 17|       odciągnąć od tamtej.~Odepchnął ją lekko.~- Odejdź.~- Nikodem!...~
297 17|          mrozu.~- No, dość - odsunął ją od siebie.~- Wróć! Wróć
298 17|             jeszcze raz zaczepi, tak ją obsztorcuje, że już więcej
299 17|              Wir towarzyski wciągnął ją całkowicie. A bawiła się
300 17|              każdym salonie otaczało ją moc wielbicieli.~Wśród nich
301 17|            Okazało się, że Heli znał ją dobrze, że spotykał się
302 17|             z Kasią dzieje, a lubiła ją przecie bardzo. Zresztą
303 17|           Zresztą zbyt mocne wiązały ją z Kasią wspomnienia, by
304 17|            dobrze zna Kasię! Spotkał ją za granicą, a nawet pisują
305 17|              się Dyzma.~- No, pewno. Ja ci, Nikuś, powiadam: w takich
306 17|  nieuleczalną weneryczną chorobę. To ją odstraszy.~Byłem dwa razy
307 17|         Kocham, bardzo kocham. Wziął ją za rękę i pocałował.~- Niku...
308 17|               Nie gniewaj się... Ale ja bez ciebie żyć nie mogę...~-
309 17|             do cholery, i już.~- Ale ja ciebie kocham, a ty obiecałeś.~-
310 17|              Wont, cholero!!!~Pchnął ją tak, że zatoczyła się i
311 17|             jeszcze, popamiętasz!... Ja cię nic będę miała, ale
312 17|          miała, ale i tamta nie! Już ja cię urządzę."~Chęć zemsty,
313 17|    natychmiastowej zemsty, opanowała ją wszechwładnie. Prawie biegła.~
314 17|            wejściu policjant zapytał ją, czego chce.~- Chcę kapować
315 17|             doniesienie.~- Zatrzymać ją - kazał komisarz - zaraz
316 17|      komisarz - zaraz przyjadę i sam ją zbadam. Przodownik położył
317 17|               Dobrze.~Usiadła. O, on ją popamięta!~Nikodem leżał
318 17|      prezesowi mówię? Czy pan prezes ją zna?~- A czort ją wie!~-
319 17|             prezes ją zna?~- A czort ją wie!~- No, naturalnie. Kazałem
320 17|              No, naturalnie. Kazałem ją zatrzymać. Myślałem początkowo,
321 17|          można by spisać i pociągnąć ją do odpowiedzialności za
322 17|              nic. Dziękuję bardzo. A ja już przy sposobności będę
323 17|            stanął policjant.~- Dawać ją tu.~- No, więc widzisz,
324 17|           Ach, ty gadzino! Cofniesz! Ja ci powiadam, że cofniesz!
325 17|      wchodzącego policjanta - weźcie ją do ostatniego pokoju i wytłumaczcie,
326 17|            za nią policjant popchnął ją lekko przed siebie wprost
327 17|            kolegę. Ten z kolei podał ją w ten sam sposób Walaskowi.
328 17|      Ponieważ nie usłuchała, chwycił ją za włosy i rzucił o ziemię.~-
329 17|             Zaczęła płakać. Chwycili ją pod ręce, zdjęli płaszcz,
330 17|             skamlała.~- Zakneblować- ją!~*~.....................................................................................................................~.....................................................................................................................~.....................................................................................................................~
331 17|          Jakaś starsza pani, mijając ją, powiedziała z pogardą:~-
332 18|           najsłuszniejszą, i podawał ją jako własną. W tym wszakże
333 18|          Nikodem zmarszczył czoło.~- Ja?... Co ja sądzę?... Ano
334 18|        zmarszczył czoło.~- Ja?... Co ja sądzę?... Ano sądzę, że
335 18|            odpowiedź na wniosek. Już ja im dam bobu.~W dwie godziny
336 18|              godzinę czasu.~Spędzili ją na rozmowie o sprawach koborowskich
337 18|       Nikodem wstał.~- Proszę panów. Ja tam gadać nie lubię. Powiem
338 18|              to wszystko do chrzanu. Ja ograniczę się do przeczytania
339 18|           mam więcej nic do gadania. Ja powiedziałem, co miałem
340 19|        wesoła mina Dyzmy wprowadziła ją w zdumienie, trwające póty,
341 19|               Nineczko, na polityce. Ja zrobiłem tak jak trzeba.~
342 19|           wargę i podniósł brwi.~- I ja tak sobie myślę: czemu by
343 19|        podróży - zaczął Nikodem - to ja myślę, że lepiej me jechać.~
344 19|          ojczyzny...~- Tym bardziej! Ja muszę dawać dobry przykład
345 19| Niespodziewany przyjazd Kasi wprawił ją w wielkie zakłopotanie,
346 19|              głowy.~- Mylisz się, to ja nie jestem jego warta. Mało
347 19|             diabli znowu przynieśli? Ja nie życzę sobie widywać...
348 20|           może nawet spartoli to, co ja tak dobrze zrobiłem, ale
349 20|            zaprzeczył:~- Nie, panie, ja jadę do siebie na wieś i
350 21|             towarzystwa odprowadzała ją na dworzec kolejowy. Salonowy
351 21|          ręce na szyję.~- Boże! Jaka ja jestem szczęśliwa? Niku,
352 21|      szczęśliwa? Niku, powiedz, czym ja na to szczęście, czym na
353 21|             Dziękujemy wam bardzo. I ja, i moja żona postaramy się,
354 21|              zdrowie nie troszczy.~- Ja nie troszczę się jak kolega -
355 21|              Ho?!~- Tak, dziękuj! Bo ja nie będę znęcać się nad
356 21|        pańskie już zapłaciłem. Ale i ja mam swoje warunki.~- Jakie? -
357 21|             poduczyć po angielsku.~- Ja? - oburzył się Ponimirski. -
358 21|            oburzył się Ponimirski. - Ja mam chamów uczyć? to już
359 21|          jaki dystans? Chyba ten, że ja jestem normalny, a ty masz
360 21|             Co pan strugasz wariata. Ja nie Antoniemu dam w mordę,
361 21|             do Nikodema:~- Nic! Nie! Ja zgadzam się na wszystko.~-
362 21|             mnie po imieniu.~- Kiedy ja nie pamiętam tego imienia.
363 23|                 niezbyt po wersalsku ją wyraża - z akcentem zdziwienia
364 23|         razie nie zrozumieliśmy się. Ja mówiłem o rodzie Ponimirskich,
365 24|                 niezbyt po wersalsku ją wyraża - z akcentem zdziwienia
366 24|         razie nie zrozumieliśmy się. Ja mówiłem o rodzie Ponimirskich,
367 25|              zostać premierem?~- Czy ja wiem...~- Jednakże?~- Hm...
368 25|             rzeczy leżą na głowie!~- Ja rozumiem - bronił się starosta -
369 25|                prosiły panie.~- Ależ ja nie mam głosu - z irytacją
370 25|           dla mnie dobry! Ale, Niku, ja nie jestem taką egoistką,
371 25|           zaraz by wyszło na jaw, że ja oprócz polskiego to żadnym