Rozdzial

 1 1 |        przy czym wyrazy padały tak prędko, że Dyzma ledwie się mógł
 2 3 |     przypuszczał, że śniadanie tak prędko się skończy. Jadł mało,
 3 6 | doświadczeniu szofera jechali dość prędko i w pół godziny byli już
 4 8 |           minie, musi minąć, minie prędko. Gdy zażądała od Dyzmy,
 5 9 |      dobremu: wynoś się stąd, i to prędko!...~Głos jej stawał się
 6 11|      Wszystkie już czekają. Proszę prędko przebrać się w habit.~-
 7 12|         lecz odpowiedział:~- Znam.~Prędko włożył płaszcz i wybiegł
 8 14|       będzie dobrze.~- A niech pan prędko przyjeżdża.~- Jak tylko
 9 17|  Przechodniów było niewielu. Szedł prędko. Gdy skręcał w Marszałkowską,
10 17|  odległości kilku kamienic również prędko szła jakaś dziewczyna.~-
11 17|      Otrzepała paletko ze śniegu i prędko, jak mogła najprędzej, zaczęła
12 19|   zdumienie odebrało mu mowę, lecz prędko odzyskał równowagę. Obie
13 21|        wcześnie.~Nikodem ubrał się prędko, zapowiedział służbie, że