Rozdzial

 1 14|      jedyny!~- Jak się masz, Nineczko!~- Boże, jak ja strasznie
 2 14|  wziął ją za rękę. - Kochana Nineczko - zaczął, przypominając
 3 14|      z Krzepickim. - Kochana Nineczko, czy masz do mnie zupełne
 4 14|      sądzę. Tedy proszę cię, Nineczko, musisz mi we wszystkim
 5 14|     już jechać. Do widzenia, Nineczko, do widzenia... Objął ją
 6 16|         przestraszyła się.~- Nineczko - odparł krótko - sama mówiłaś,
 7 16|  masz większego zmartwienia, Nineczko? Rzecz załatwiona i koniec.
 8 16|      Czemu milczysz, kochana Nineczko? - zapytał najsłodziej,
 9 16|    do Warszawy.~- Jedź i ty, Nineczko. Zabiorę cię ze sobą.~-
10 17| powstrzymał jej rękę.~- Nie, Nineczko, teraz pójdziemy do mnie.~-
11 17|     Jak ty zechcesz, kochana Nineczko, to... Dalsze słowa zagłuszyła
12 19|       Więc?~- Nie znasz się, Nineczko, na polityce. Ja zrobiłem
13 25| jeszcze się waha!~- Uważasz, Nineczko, nie jest to takie proste.