Rozdzial

  1 1 |      najdłużej. Może dlatego, że mały Nikodem Dyzma znał język niemiecki
  2 1 |              dawał o sobie zapomnieć.~Nikodem Dyzma jasno sobie zdawał
  3 1 |          krótko i ściągnęła sukienkę. Nikodem istotnie nie zwracał na
  4 1 |         trzasnąwszy drzwiami, wyszła.~Nikodem Dyzma otworzył walizę i
  5 1 |         Smalec skwierczał na patelni. Nikodem przełknął ślinę.~ ~- Niech
  6 1 |                którzy właśnie weszli.~Nikodem Dyzma otarł pot z czoła.~-
  7 1 |           Zaczęła się ogólna rozmowa. Nikodem Dyzma ochłonął. Napełniony
  8 1 |               nie mogło już być mowy. Nikodem zrobił trzy kroki i obrzucił
  9 1 |        natarczywie.~- Leon Kunicki.~- Nikodem Dyzma. Ale myli się pan,
 10 2 |            tego, czego on, Dyzma, on, Nikodem Dyzma, choćby na głowie
 11 2 |          Podczas zaś gdy "kochany pan Nikodem" zaopatrywał swoje nazwisko
 12 2 |           chorowitym białym światłem.~Nikodem Dyzma szedł ulicami, w których
 13 2 |              rozmów i brzękiem szkła.~Nikodem wypił dwie szklaneczki wódki,
 14 2 |            pomyślała - co mi do tego? Nikodem wyciągnął do niej dwa papierki.~-
 15 2 |               to pięćsetki. Psiakrew! Nikodem rozkoszował się efektem.
 16 2 |            nie rozmawiając po drodze. Nikodem z satysfakcją spostrzegł,
 17 2 |               nową flaszkę. Tymczasem Nikodem uregulował zaległe komorne,
 18 2 |               już butelka była pusta, Nikodem rozstawił swoje polowe łóżko,
 19 3 |            elegancją, a w jego pokoju Nikodem nieraz podziwiał szyk różnych
 20 3 |               się w luksusowym wozie, Nikodem pomyślał:~- Pan administrator
 21 3 |                Broń Boże - zaprzeczył Nikodem.~- No, widzisz, no, widzisz -
 22 3 |       podniosła się z miejsca i zanim Nikodem zdołał pojąć, na czym właściwie
 23 3 |            dobre, za ładne, niestety.~Nikodem roześmiał się.~- Tak to
 24 3 |           Starkiewicza o jakieś dane, Nikodem rozglądał się z zaciekawieniem
 25 3 |   korespondencję i mówił bez przerwy. Nikodem bliski już był rozpaczy,
 26 3 |      wypoczywa. Kolację mamy o ósmej.~Nikodem zdjął buty i rozciągnął
 27 3 |              większą przestrzeń, gdyż Nikodem, wciąż idąc przed siebie,
 28 3 |       kilkunastu minutach przechadzki Nikodem wybrał jedną z nich, znajdującą
 29 3 |                    Nazwisko?~- Dyzma, Nikodem Dyzma.~Piesek ujadał, skacząc
 30 3 |                 Słowo daję - zapewnił Nikodem.~- Widocznie sądzili, że
 31 3 |          Dobrze?...~- Dobrze - odparł Nikodem z rezygnacją.~- Nie o to
 32 4 |     dziwacznej rozmowie z Ponimirskim Nikodem zupełnie nie rozumiał już
 33 4 |     malownicze kępy wysmukłych drzew.~Nikodem z konieczności został w
 34 4 |              się pusty i nieuchwytny.~Nikodem zrywał się od biurka i biegał
 35 4 |           powiedział Kunicki - że pan Nikodem ani oka nie zmrużył. Całą
 36 4 |               gra?~- Średnio - odparł Nikodem - kiedyś grałem nieźle.~-
 37 4 |          jeszcze dużo roboty - odparł Nikodem.~- No, to jadę sama. Pa,
 38 4 |          siostry.~- Bo też - zauważył Nikodem - różnica wieku między paniami
 39 4 |           męsku.~- Na wojnie - odparł Nikodem.~- Pan był oficerem?~- Nie,
 40 4 |             pewno ordery? - zapytała.~Nikodem nie miał żadnych odznaczeń,
 41 4 |                  Kobiety - powiedział Nikodem - na ogół wolą brutalną
 42 4 |            Głupie nazwisko, a imię?~- Nikodem.~- Dziwne. Nie wygląda pan
 43 4 |                   Mnie? - zdziwił się Nikodem.~- Ciiiicho! - Rozejrzał
 44 5 |     dziwacznej rozmowie z Ponimirskim Nikodem zupełnie nie rozumiał już
 45 5 |     malownicze kępy wysmukłych drzew.~Nikodem z konieczności został w
 46 5 |              się pusty i nieuchwytny.~Nikodem zrywał się od biurka i biegał
 47 5 |           powiedział Kunicki - że pan Nikodem ani oka nie zmrużył. Całą
 48 5 |               gra?~- Średnio - odparł Nikodem - kiedyś grałem nieźle.~-
 49 5 |          jeszcze dużo roboty - odparł Nikodem.~- No, to jadę sama. Pa,
 50 5 |          siostry.~- Bo też - zauważył Nikodem - różnica wieku między paniami
 51 5 |           męsku.~- Na wojnie - odparł Nikodem.~- Pan był oficerem?~- Nie,
 52 5 |             pewno ordery? - zapytała.~Nikodem nie miał żadnych odznaczeń,
 53 5 |                  Kobiety - powiedział Nikodem - na ogół wolą brutalną
 54 5 |            Głupie nazwisko, a imię?~- Nikodem.~- Dziwne. Nie wygląda pan
 55 5 |                   Mnie? - zdziwił się Nikodem.~- Ciiiicho! - Rozejrzał
 56 6 |         administratorem został JW Pan Nikodem Dyzma (kurlandzka szlachta),
 57 6 |              sprawić, o czym i JW Pan Nikodem Dyzma jest poinformowany
 58 6 |          przed furtką, odwrócił się i Nikodem od razu poznał pułkownika.~
 59 6 |              krótkowidza, dopiero gdy Nikodem otworzył furtkę, pułkownik
 60 6 |             pułkownika dowiedział się Nikodem, że stanowisko Jaszuńskiego
 61 6 |                który zagłuszał słowa, Nikodem odparł:~- He, he, z ogonkiem.~
 62 6 |      odwiezieniu pułkownika do sztabu Nikodem wrócił do hotelu i kazał
 63 6 |           długą, szczupłą rękę, którą Nikodem ucałował, wymieniając swoje
 64 6 |             wielkich państwa - myślał Nikodem, schodząc ze schodów - to
 65 6 |            wędlinami, pasztetami itp.~Nikodem jadł bardzo wolno, gdyż
 66 6 |                 I co dalej? - zapytał Nikodem, któremu ta historia ogromnie
 67 6 |              przestrzeni.~Gdy usiadł, Nikodem, nieco już podniecony alkoholem,
 68 6 |               Pani Kunicka - przerwał Nikodem - twierdzi, że bynajmniej
 69 6 |            się - powiedział po chwili Nikodem - można przecie odłożyć
 70 6 |               to być cwaniak! - rzekł Nikodem.~- O-ho-ho - pokręcił głową
 71 7 |               na zaradzenie złemu." A Nikodem na to: "Jest środek: magazynować
 72 7 |            wysłał do "Europejskiego".~Nikodem właśnie wstawał, gdy przynieśli
 73 7 |               Nastąp się pan - odparł Nikodem wyniośle - ja do ministra
 74 7 |             tu, na pierwszym piętrze. Nikodem nie zdawał sobie sprawy
 75 7 |             Boże. Tylko interesy...~- Nikodem - wyjaśnił Ulanicki - jest
 76 7 |            brydżu u pani Przełęskiej. Nikodem też u niej bywa.~- To świetnie.
 77 7 |            się na rogu Krakowskiego i Nikodem poszedł do hotelu. Po drodze
 78 7 |               i dorożek z przecznicy. Nikodem bezmyślnie obserwował tłum
 79 7 |      przyciszonym głosem wyrzuciła:~- Nikodem! Nie poznajesz?...~Nie mógł
 80 7 |            tyrada głosu niewieściego. Nikodem zdołał z niej wyłapać jedynie
 81 7 |         głośno! - ostrzegł Krzepicki. Nikodem zwrócił się do profesora.~-
 82 7 |         usadowiono się już do brydża.~Nikodem rozmawiał z Wareda, gdy
 83 7 |        policyjnych.~Przez pewien czas Nikodem przyglądał się grze, lecz
 84 7 |         dobrami mojej siostrzenicy.~- Nikodem to tęga głowa - dorzucił
 85 7 |               przecie był zaskoczony.~Nikodem zdawał sobie sprawę z faktu,
 86 7 |          trudno bywa powziąć decyzję, Nikodem bez zająknienia powtórzył
 87 8 |               Kasia.~- Nieprawda! Pan Nikodem nie jest chamem. Dość miałam
 88 8 |         drzwiami, że siedzący w hallu Nikodem aż podskoczył na kanapie.~-
 89 8 |              kostka o smagłej skórze. Nikodem nigdy jeszcze nie widział
 90 8 |           ruszyć! Wargi jej dygotały. Nikodem jednym szarpnięciem uwolnił
 91 8 |       Tymczasem Kasia odwróciła się i Nikodem znowu się zdziwił: uśmiechała
 92 8 |              ciele i opadł na ziemię.~Nikodem zbaraniał do reszty. Patrzył
 93 8 |             rękoma nakładała pidżamę, Nikodem zaśmiał się:~- He, he, he...
 94 8 |              Dopiero następnego ranka Nikodem spotkał Kasię w przejściu
 95 8 |          niemal przezroczystą, tak że Nikodem, idąc za nią, wyraźnie odróżniał
 96 8 |          długo mógłby pan mnie nieść? Nikodem spojrzał w jej rozjarzone
 97 8 |              pewno nie znosi metafor?~Nikodem nie wiedział, co znaczy
 98 8 |                 Jak siekiera - odparł Nikodem i zaśmiał się.~- I ja nie
 99 8 |               sobie.~Siedli na mchu i Nikodem zapalił papierosa.~- Czy
100 8 |     przykrości.~Wyciągnęła rękę, lecz Nikodem podniósł list tak wysoko,
101 8 |              oparła się o jego ramię. Nikodem objął ją i zaczął całować.
102 8 |              przysięgam! Wierzysz mi?~Nikodem absolutnie nie wiedział,
103 8 |              Nie szkodzi - powiedział Nikodem - przecie pani Nina nikomu
104 8 |             szczegółowo ten pomysł, a Nikodem słuchał chciwie, notując
105 8 |             tam z Jerzym Ponimirskim?~Nikodem teraz dopiero połapał się,
106 8 |              po obiedzie do pawilonu. Nikodem ociągał się i próbował się
107 8 |      przytuliła się doń całym ciałem. Nikodem, przejęty obawami "wsypania"
108 8 |       dokładnie i bez kłamstwa. Więc?~Nikodem zdawał sobie sprawę, że
109 9 |           Nina wyjechała do kościoła. Nikodem siedział w jej buduarze
110 9 |                lecz wyglądała tak, że Nikodem przygotował się do zasłonięcia
111 9 |           kroczków. Nie słyszał ich i Nikodem, zaskoczony żywiołowym wybuchem
112 9 |               i zapytał:~- No, zgoda?~Nikodem podał swoją.~Tegoż wieczora
113 9 |             jednej z takich wycieczek Nikodem zastał w hallu depeszę adresowaną
114 9 |               podpis... Terkowskiego!~Nikodem czytał, a Nina zaglądała
115 9 |         zbożowej?~- Tak - potwierdził Nikodem.~- Więc to już się robi?~-
116 9 |            podkładach kolejowych. Co?~Nikodem wpakował ręce w kieszenie
117 9 |                patrzeć w jego oczy...~Nikodem zapewniał, że niedługo wróci.
118 9 |            posiedzenie, na którym on, Nikodem Dyzma, siedział przy jednym
119 9 |          fotografią podpis głosił:~Dr Nikodem Dyzma, twórca nowego systemu
120 9 |           końcu zaznaczono, że prezes Nikodem Dyzma cieszy się opinią
121 9 |               w ręku, podczas gdy on, Nikodem, miał nakrytą głowę. Podpis
122 9 |           zdjęciem głosił:~Pan prezes Nikodem Dyzma opuszcza pałac Rady
123 9 |               Skarbu.~- Ha - pomyślał Nikodem - teraz cała Polska mnie
124 9 |                Bo widzi pan - ciągnął Nikodem - ja będę teraz potrzebował
125 9 |                 No, śmiało - zachęcał Nikodem.~- Jak pan prezes uważa.~
126 9 |         jeszcze o organizacji banku i Nikodem zapowiedział, że zaraz jutro
127 9 |        administratora, lecz uważa, że Nikodem będzie mógł łatwo pogodzić
128 9 |          Dyzmę, by na to się zgodził. Nikodem długo namyślał się, lecz
129 9 |            wszystko było wykończone i Nikodem przeprowadził się z hotelu
130 9 |             najwięcej było na biurku. Nikodem usiadł na małym foteliku
131 9 |            przed własną słabością?...~Nikodem wzruszył ramionami.~Ot,
132 9 |        człowieka. Nazywa się dziwnie: Nikodem Dyzma. Jest w tym brzmieniu
133 9 |          sobie zdania. Podoba mi się.~Nikodem uśmiechnął się, wyjął notes
134 9 |          Widzisz ją! - pokręcił głową Nikodem - byle portki, to już jej~
135 9 |            języku francuskim, po czym Nikodem przeczytał:~Stało się nieszczęście.
136 9 |           Może też nic nie znaczyć...~Nikodem przewrócił kartkę i spojrzał
137 9 |               ma być odmowna. Dobrze?~Nikodem uśmiechnął się i przymrużył
138 9 |             dwa razy dwa - cztery, że~Nikodem powinien zgodzić się.~-
139 9 |            dysponować swoim czasem...~Nikodem udawał, że się waha, lecz
140 9 |         cieszy z tego, że kochany pan Nikodem nie porzuca Koborowa na
141 9 |            się w poduszki auta, nawet Nikodem odczuwał coś niezwykłego
142 9 |               życząc przyjemnej nocy.~Nikodem zaczął się rozbierać.~Teraz
143 9 |           Trzeba było dyplomatyzować. Nikodem zastanowił się i odparł,
144 9 |      zamieszkali gdzieś pod Warszawą. Nikodem mógłby dojeżdżać samochodem.
145 9 |          układać plany na przyszłość.~Nikodem poczuł senność, a że bał
146 10|             nazwiska arystokratyczne. Nikodem własnoręcznie, za każdym
147 10|              a teraz w pas się zgina.~Nikodem w podnieceniu wstał i tupnął
148 10|           zrobić?~- Uuu... gadzina! - Nikodem splunął na dywan. Zatarł
149 10|         dziobnął nosem w pięść Dyzmy.~Nikodem usiadł przy biurku i na
150 10|          pożegnanie i cofnął ją, gdyż Nikodem swoje wpakował do kieszeni.~
151 10| korespondencji,~- Która to? - zapytał Nikodem.~- Taka ładna brunetka.
152 10|      streszczać przyniesione papiery. Nikodem słuchał z roztargnieniem
153 10|             wiedzieć, he, he, he, he.~Nikodem klepnął go po kolanie.~-
154 10|             No?...~- Pojęcia nie mam.~Nikodem podniósł palec i wyrecytował:~-
155 10|           takim mężem - zirytował się Nikodem - stary piernik, gruchot,
156 10|           całego kraju. Z tego powodu Nikodem chciał nawet nałożyć frak,
157 10|          zdanie angielskie, z którego Nikodem zrozumiał tylko swoje nazwisko
158 10|              Mówił dalej, a tymczasem Nikodem, korzystając z tego, że
159 10|          ciekawy, jak to sze wymyśli? Nikodem wzruszył ramionami.~- Całkiem
160 10|               Kunicki - podpowiedział Nikodem.~- Straszne - ciągnął poseł -
161 10|               do czterdziestu pięciu. Nikodem uważał za stosowne sprostować:~-
162 10|            faut - zakończyła księżna.~Nikodem wcześnie wrócił do domu
163 11|            pytać nie będą, etranżera.~Nikodem kiwnął ręką, przerywając
164 11|     przewodnikiem astralnych fluidów? Nikodem spojrzał na pannę Renę i
165 11|              brunetka.~- Tak - odparł Nikodem, postanawiając sobie zaraz
166 11|               ich do małego saloniku. Nikodem domyślał się, że teraz dowie
167 11|          gadała tak niezrozumiale, że Nikodem prawie nic nie zrozumiał.
168 11|        nabożeństwem pochyliła główkę.~Nikodem trochę przestraszył się.
169 11|             czarnej czy białej magii.~Nikodem złożył maszynopis i zamyślił
170 11|              Zamknęła drzwi za sobą i Nikodem odniósł nagle takie wrażenie,
171 11|               nie odrzucam - zapewnił Nikodem.~- Zatem stoję przed Wielkim
172 11|            wzrok żądający odpowiedzi.~Nikodem skurczył się w sobie i z
173 11|         Trzeba było coś odpowiedzieć. Nikodem gorączkowo przebiegał myślą
174 11|              myśl pracowała leniwie i Nikodem rozciągnął się na sofie,
175 11|           doza pokarmu zrobiła swoje. Nikodem zasnął.~Spał tak twardo,
176 11|    przekręciła kontakt.~Ampla zgasła. Nikodem wzdrygnął się. Pogrążony
177 11|            pogwar stłumionych rozmów. Nikodem pociągnął tęgi łyk i mlasnął
178 12|            smuga zachodzącego słońca.~Nikodem ociężałym ruchem sięgnął
179 12|           panie prezesie, ten Boczek.~Nikodem zmieszał się.~- Boczek?~-
180 12|            panu pokaże i tak dalej... Nikodem zmarszczył brwi i bąknął:~-
181 12|           Plenipotencję można cofnąć. Nikodem wzruszył ramionami.~- Ale
182 12|              Co mamy jutro? - zapytał Nikodem.~- Jutro... Nic specjalnego.
183 12|             się.~- Uuu... swołocz!...~Nikodem wyjął z kieszeni dwadzieścia
184 12|                 No widzisz pan, panie Nikodem, my swojak! z jednych stron,
185 12|      wspomagać.~- Pewno - potwierdził Nikodem.~- Zawsze byłem pańskim
186 12|              co będziemy się spierać.~Nikodem siedział ponury jak noc.
187 12|              pożałuje pan tego, panie Nikodem.~- Wiem, że nie pożałuję -
188 12|             widzenia, możesz pan iść.~Nikodem spostrzegł, że Krzepicki,
189 12|              kawał? - zapytał Wareda. Nikodem nie znał, lecz odpowiedział:~-
190 12|              kilka.~Gdy auto stanęło, Nikodem zapłacił i, odczekawszy,
191 12|           trudno byłoby je rozpoznać.~Nikodem szedł pewnym krokiem, aż
192 12|              dwa stoliki były zajęte.~Nikodem podszedł do szynkwasu.~-
193 12|       lakonicznie odparł restaurator.~Nikodem wziął wykałaczkę w zęby
194 12|           macie? - zapytał Ambroziak. Nikodem kiwnął głową.~- A wy teraz
195 12|       harmonista przyciszonym głosem. Nikodem pokiwał się na krześle.~-
196 12|               I co? Trzeba ukatrupić? Nikodem poskrobał się po ramieniu.~-
197 12|        interes, to i zagrycha będzie? Nikodem kiwnął na gospodarza.~-
198 12|              z powątpiewaniem zapytał Nikodem.~- A co? Taki silny?...
199 12|           ciekawość. No to gadaj pan. Nikodem pochylił się nad stolikiem
200 12|      Czekolada, lemoniada, wafle!~Gdy Nikodem wchodził z pannami Czarskimi,
201 12|           została nie rozstrzygnięta.~Nikodem stracił całkiem panowanie
202 12|           Dyzmę powtarzało się wciąż.~Nikodem wpakował ręce w kieszenie
203 12|         fotografię bohatera wieczoru.~Nikodem był zły na siebie.~- Miałem
204 13|        porachunków partyjnych.~Prezes Nikodem Dyzma złożył gazetę i zaczął
205 13|               niesłychaną szybkością.~Nikodem patrzał na niego kilka minut,
206 13|        stosunki, jakie ma kochany pan Nikodem.~Teraz wyjechał i właściwy
207 13|               ho i jaki - potwierdził Nikodem - takiego niełatwo wykiwać.
208 13|           może zdarzyć się i... panu. Nikodem spojrzał nań nieufnie.~-
209 13|          Dyzma.~Tegoż wieczora prezes Nikodem Dyzma złożył wizytę inżynierowi
210 13|        kubełeczek zimniutkiej woduni.~Nikodem śmiał się i usprawiedliwiał
211 13|              przystąpili do interesu.~Nikodem nie przypuszczał, że pójdzie
212 13|            niebywałego interesancika.~Nikodem zapytał, czy będzie mógł
213 13|         znaczy wychowanie angielskie.~Nikodem wrócił do domu i zaraz zatelefonował
214 13|               ułożył się na otomanie, Nikodem uczuł zupełny spokój.~-
215 14|           Wreszcie zapytał ostrożnie. Nikodem kiwnął głową.~- Owszem,
216 14|                czekając na odpowiedź. Nikodem pokiwał się w fotelu.~-
217 14|         młodzieży z arystokracji.~Gdy Nikodem przestąpił próg salonu,
218 14|             powściągliwą rozwiązłość.~Nikodem chętnie uciekłby stąd, gdyby
219 14|      wiekopomnych dzieł śp. jej męża.~Nikodem, jak mógł, wywijał się,
220 14| rozpoznawczych.~- Owszem - powiedział Nikodem, nie wiedząc, o co chodzi,
221 14|    dobroczynnej instytucji.~Toteż gdy Nikodem znalazł możność wyrwania
222 14|           jego przyjazdu do Koborowa.~Nikodem zadzwonił do Krzepickiego
223 14|           Niechby mi nie wierzył... - Nikodem wzruszył ramionami.~- Byle
224 14|         człowieka, jak najdroższy pan Nikodem, czcigodny prezes, nie znajdzie
225 14|             Zbliżała się czwarta, gdy Nikodem zatelefonował do naczelnika
226 14|          zyskownym przedsiębiorstwem.~Nikodem od razu to wyczuł.~Toteż
227 14|      porozumiewania się z Czerpakiem.~Nikodem w duchu pełen był podziwu
228 14|         dobrze udaną irytacją zawołał Nikodem - pozwoli pan, panie Kunicki,
229 14|               W panu jedyna nadzieja! Nikodem wzruszył ramionami.~- Ja
230 14|         złożył ręce błagalnym ruchem. Nikodem udawał, że się namyśla.~-
231 14|           samochód. W godzinę później Nikodem po krótkiej rozmowie z sekretarzem
232 14|         kwadrans już byli za miastem. Nikodem wydobył z kieszeni długi,
233 14|            wczesny jesienny zmierzch. Nikodem nastawił kołnierz i rozmyślając,
234 14|         książką. Nie podniosła głowy.~Nikodem zamknął drzwi za sobą i
235 14|            jego twarz końcami palców.~Nikodem w krótkich słowach wyjaśnił
236 14|            nim do gabinetu męża, lecz Nikodem poprosił ją, by lepiej zaczekała.~-
237 14|             zielona kasa ogniotrwała. Nikodem przyglądał się jej z ukontentowaniem.
238 14|               Lecz należało śpieszyć. Nikodem wyjął wszystkie teczki,
239 14|               śmierci - roześmiał się Nikodem - ale ponieważ nie umarł,
240 14|              w podrabianiu pieniędzy.~Nikodem spojrzał na zegarek i zaklął.~
241 14|       odpowiedziała wśród pocałunków. Nikodem jeszcze raz pocałował ją
242 14|              Służący otworzył drzwi i Nikodem pod ulewnym deszczem przebiegł
243 14|             kogo to zależy? - zapytał Nikodem.~- Od pana ministra spraw
244 14|       pokrywają całą wartość majątku.~Nikodem wpakował ręce w kieszenie
245 14|              znalazł się za drzwiami.~Nikodem długo stał w pustym przedpokoju.
246 15|            głosiła tak uporczywie, że Nikodem sam w końcu w to uwierzył,
247 15|              w Żegiestowie? - zapytał Nikodem, żeby coś powiedzieć.~-
248 15|          pańskiego starego znajomego. Nikodem zacisnął szczęki.~- Kogóż
249 15|               pomyłka - uspokajał się Nikodem.~- Ma się rozumieć. Tym
250 15|               Resztę wieczoru spędził Nikodem jak na rozżarzonych węglach,
251 15|             karku.~Zaległo milczenie. Nikodem podparł pięścią brodę i
252 15|              mieć jakieś przykroszcz?~Nikodem zaśmiał się ironicznie.~-
253 15|              powiedziała panna Stale.~Nikodem spojrzał na nią uważnie.~-
254 15|         poważnie dodała panna Stella.~Nikodem wciągnął szyję w podniesione
255 15|             na pewien czas? Rozkazuj.~Nikodem roześmiał się. Wydało mu
256 15|         nogami całe mieszkanie, które Nikodem musiał im oddać na łup.
257 15|               panie były zrozpaczone.~Nikodem natychmiast zaproponował
258 15|               w ręce albo co...~Nagle Nikodem przypomniał Terkowskiego
259 15|                Mówił coś jeszcze, ale Nikodem nie słyszał. Rzucił słuchawkę
260 15|             drugi, trzeci, czwarty... Nikodem usiadł.~- Wiesz co, Ignacy?~-
261 16|          Rozdział szesnasty~We wtorek Nikodem wraz z Krzepickim byli u
262 16|         obchodzi - wzruszył ramionami Nikodem. - Zabrał wszystko, co było
263 16|           Nina nazwała to intuicją, a Nikodem - nosem. Na twarzy pokojówki,
264 16|         przeszkadzały smutne myśli...~Nikodem zmrużył oko.~- Ale za to
265 16|       szacunkiem.~- Jak tam - zapytał Nikodem - w porządku?~- Wszystko
266 16|          zameldował o tym Dyzmie. Gdy Nikodem wszedł do obszernej kancelarii,
267 17|           swoją sympatią darzy prezes Nikodem Dyzma.~Na ogół w tych sferach
268 17|        Wiedziała przecie od dawna, że Nikodem jest znakomitością, że jest
269 17|             kina. W pierwszym wypadku Nikodem odprowadzał ją do domu i
270 17|           górę i razem jedli kolację.~Nikodem wciąż nalegał, by przyszła
271 17|          bramie.~Mróz był dość duży i Nikodem nastawił kołnierz futra.
272 17|               drzwi - ktoś wychodził.~Nikodem z przyzwyczajenia sięgnął
273 17|               i wszedł na schody. Ani Nikodem, ani stróż nie zauważyli
274 17|            się jasne. Zupełnie jasne. Nikodem, jej Nikodem, który ją porzucił,
275 17|          Zupełnie jasne. Nikodem, jej Nikodem, który ją porzucił, chociaż
276 17|           kocha i zapomnieć nie może, Nikodem szykuje wielką robotę. Może
277 17|            uprzedzi stróża... Prawda, Nikodem okłamał ją, zapomniał, nie
278 17|            otoczony przez policję, że Nikodem może jest aresztowany, a
279 17|            się bank.~Wychodził z niej Nikodem w towarzystwie jakiejś eleganckiej
280 17|      napraszali się... Musi wrócić...~Nikodem odprowadził Ninę i zawrócił
281 17|              Przed nim stała Mańka.~- Nikodem - szepnęła cicho.~- Ach,
282 17|              Co ja ci złego zrobiłam, Nikodem? - rzekła z wyrzutem.~-
283 17|               o co chodzi?~- Widzisz, Nikodem, ty pewno nie wiesz, że
284 17|       Odepchnął ją lekko.~- Odejdź.~- Nikodem!...~W jej oczach zabłysły
285 17|          jeszcze raz go zatrzymała.~- Nikodem, nie pocałujesz mnie?~-
286 17|            poszła w przeciwną stronę.~Nikodem był wściekły. Ta Mańka,
287 17|          wywarł dodatnie wrażenie, co Nikodem dostrzegł bez trudu, tym
288 17|       wycieczki do Wysp Kanaryjskich.~Nikodem cały zasób swego sprytu
289 17|               była pomyłka - zauważył Nikodem.~- A my - powiedział Wareda -
290 17|      przeprowadzona wczesnym rankiem.~Nikodem od przyjścia do banku był
291 17|               dzień, dwa do Warszawy.~Nikodem był kontent. Podyktował
292 17|               Niemożliwe! Pan Oskar?!~Nikodem flegmatycznie sięgnął do
293 17|            Czego? - warknął głucho.~- Nikodem...~- Czego?!~- Nikodem...
294 17|                Nikodem...~- Czego?!~- Nikodem... Nie gniewaj się... Ale
295 17|           oczyma.~- Ale za co? Za co, Nikodem?~- Nadojadłaś mnie, do cholery,
296 17|        napastuje. Taki pośmieciuch!~- Nikodem!...~- Wont, cholero!!!~Pchnął
297 17|             taki?~- Nazywa się Dyzma. Nikodem Dyzma.~- A ty skąd o tym
298 17|          Usiadła. O, on ją popamięta!~Nikodem leżał w łóżku i czytał gazetę,
299 18|              był po łacinie, jednakże Nikodem dobrze wiedział, co zawiera.~
300 18|            miało kosztować taniej?... Nikodem zrozumiał.~- To znaczy?... -
301 18|              skoro trzeba, to trzeba. Nikodem sięgnął do kieszeni, wyjął
302 18|            powagi. Prosto od adwokata Nikodem pojechał do Niny.~Był w
303 18|          przez bank zboża na eksport. Nikodem zaś będzie zmuszony do zabrania
304 18|              już pan o tym wszystkim?~Nikodem zrobił poważną minę.~- Nie
305 18|             ludzie - westchnęła Nina.~Nikodem odwrócił się i udawał, że
306 18|          zatem sądzi, panie prezesie? Nikodem zmarszczył czoło.~- Ja?...
307 18|              też zlecą na zbity pysk. Nikodem pokiwał głową.~- Właśnie
308 18|         pojechał do pani Przełęskiej.~Nikodem tymczasem siedział przy
309 18|        uśmiechem, zapytując o zdanie, Nikodem wstał.~- Proszę panów. Ja
310 18|             zaskoczyć swoją opozycją?~Nikodem wstał.~- Nie mam więcej
311 18|     gancpomada - mówił tegoż wieczora Nikodem do Krzepickiego, gdy razem
312 18|            Jaki huczek? - zdziwił się Nikodem.~- No w prasie. Przecie
313 18|           stanie po pańskiej stronie.~Nikodem roześmiał się i klepnął
314 19|          prasę opozycyjną.~Tegoż dnia Nikodem wraz z Krzepickim, który
315 19|              z pałacu Rady Ministrów, Nikodem został kilkakrotnie sfotografowany
316 19|          Znakomity ekonomista, prezes Nikodem Dyzma, który uratował kraj
317 19|              Mój Boże! Przecie to jej Nikodem, jakiż on wielki! Czuła
318 19|            nie wytłumaczyła sobie, że Nikodem maskuje smutek uśmiechem,
319 19|               o czym mówić - przerwał Nikodem - byłem na Zamku i dymisję
320 19|          apeluję do pańskiej decyzji!~Nikodem wysunął dolną wargę i podniósł
321 19|               do tej podróży - zaczął Nikodem - to ja myślę, że lepiej
322 19|           myślę, że lepiej me jechać.~Nikodem zmarszczył czoło i potarł
323 19|          drzwi się otworzyły i wszedł Nikodem. Początkowo zdumienie odebrało
324 19|           ciebie? - zapytał po pauzie Nikodem.~Nina rozpłakała się. Nie
325 20|              do pałacu Rady Ministrów Nikodem dowiedział się, że przygotowano
326 21|               i wysiadł z niej prezes Nikodem~Dyzma.~- Pan młody, patrzcie,
327 21|               Niech żyje! Niech żyje!~Nikodem zatrzymał się na stopniach
328 21|         zasługi swych wielkich ludzi.~Nikodem zszedł do nich i wśród nieustających
329 21|       powitały okrzyki:~- Niech żyje!~Nikodem był rozpromieniony, Nina
330 21|               i pociąg ruszył.~Nina i Nikodem kłaniali się, stojąc w otwartych
331 21|               młodych chlebem i solą.~Nikodem położył na tacy dwie pięćsetki
332 21|          nigdy nie wstawała wcześnie.~Nikodem ubrał się prędko, zapowiedział
333 21|              Dzień dobry - powiedział Nikodem.~- A! - roześmiał się hrabia. -
334 21|           kolego, tę parszywą kaszkę.~Nikodem posłusznie wykonał rozkaz
335 21|           pański szwagier - powtórzył Nikodem specjalnie głośno dla dodania
336 21|             Uuuu... cholera - mruknął Nikodem. W drzwiach stanęła pielęgniarka
337 21|            panu?~- Dyzma - powiedział Nikodem.~- Śmieszne nazwisko - wzruszył
338 21|             jakieś idiotyczne imię.~- Nikodem.~- Teraz już wiem... Nikodemie.~-
339 22|               wielu gości z Warszawy.~Nikodem sporo czasu poświęcał nauce.
340 22|        zawisła znowu klęska urodzaju.~Nikodem czytał dzienniki i kręcił
341 23|            nie przeczyli mu w niczym.~Nikodem witał wszystkich uprzejmie,
342 24|            nie przeczyli mu w niczym.~Nikodem witał wszystkich uprzejmie,
343 25|            kieliszkiem w stół,~- Nie, Nikodem, wiesz, kto powinien zostać
344 25|               Jaka szkoda - westchnął Nikodem - że nie mam pod rękę mandoliny.~-
345 25|               pani Przełęska.~- Halo, Nikodem! - krzyknął z dalszej łodzi
346 25|       śpiewasz, jak...~Nie dokończył.~Nikodem machnął wiosłem i rzęsiste
347 25|               Litwinek.~- Litwinek? - Nikodem podniósł brwi.~ ~Wprawdzie
348 25|                  rzucił od niechcenia Nikodem.~- Właśnie w tej sprawie
349 25|    wyciągniętej ręce trzymał kopertę.~Nikodem poczerwieniał i otworzył
350 25|       wojewody poszli wszyscy goście. Nikodem w milczeniu podawał im rękę,
351 25|       zaszczytu, jaki go spotkał. On, Nikodem Dyzma, mizerny urzędniczyna
352 25|                 odezwał się Litwinek.~Nikodem ocknął się i powiódł okiem
353 25|           rady.~- Da pan prezes radę.~Nikodem cmoknął z powątpiewaniem.~-
354 25|               dobił swoje pragnienia. Nikodem zmarszczył brwi i ręką dał
355 25|           Nina stała jak skamieniała. Nikodem poprawił włosy, wysoko podniósł
356 25|             państwa?~- Mogę skreślić.~Nikodem skinął głową i znikł w gabinecie.
357 25|            wasz wielki człowiek, wasz Nikodem Dyzma to zwykły oszust,