Rozdzial

 1 8 |       jest? No? Chodźcie. Dajcie spokój... Chciał coś dalej mówić,
 2 9 |          tęsknota. Wprost wypija spokój duszy. Czy będzie mnie tam
 3 11| rozrzewniło go. Jakaż tam cisza, spokój, dobre żarcie, żadnej roboty...
 4 13|   Wprawdzie pogoda pod psem, ale spokój, spokój. Dla nerwów to konieczne
 5 13|     pogoda pod psem, ale spokój, spokój. Dla nerwów to konieczne
 6 13|  otomanie, Nikodem uczuł zupełny spokój.~- Tfu, baba ze mnie - powiedział
 7 14|     Przepraszam, że zakłóciliśmy spokój, ale taki miałem rozkaz.~-
 8 15|      Niech mi panie dadzą święty spokój. Nie mam teraz głowy do
 9 16|      zaczęli go namawiać, by dał spokój, że jakoś się ułoży, że
10 17|  komisarz poradzi jej, żeby dała spokój.~- Ba! Nie zgodzi się. Zacięta
11 19|      swoim własnym ojcu!~- Dajmy spokój temu. Więc? Rozwodzisz się?~-
12 25|         Urżnąłeś się, Wacek. Daj spokój.~Nina wstała, dając tym