Rozdzial

  1 1 |            i ruszył do drzwi. Minął go pikolo z tacą tartinek,
  2 1 |              Istotnie, prześladował go jakiś pech. Nigdzie na dłużej
  3 1 |          mógł. Z gimnazjum wydalili go już z czwartej klasy za
  4 1 |     pilności. Rejent Winder trzymał go jeszcze najdłużej. Może
  5 1 |            tyle, że rozumiał, dokąd go posyłano. Później Urząd
  6 1 |         słońcu ulicami, choć bolały go nogi. Pozostanie w mieszkaniu,
  7 1 |         wędliniarni, skąd zalatywał go nęcący zapach kiełbas, wstrzymywał
  8 1 |         dlań nie istnieją,~ ~Czy to go przerażało? Bynajmniej.
  9 1 |      nabycie tego stroju kosztowało go wiele wyrzeczeń się i ograniczeń,
 10 1 |    zabiegach przekonał się, że nikt go na fordansera nie weźmie,
 11 1 |            tyle tylko, że irytowała go do ostateczności. Z jakąż
 12 1 |     wyrzucił z wściekłością. Wzięła go dwoma palcami pod brodę,
 13 1 |           jeszcze będzie?! Patrzcie go, taka przywłoka...~Mówiła
 14 1 |         perfum i gwar głosów niemal go odurzyły.~Stał nieruchomo
 15 1 |    winowajcy i z całej siły chwycił go za łokieć.~- Uważaj pan,
 16 1 |      zrozumiał, że lada chwila mogą go wyrzucić za drzwi. Jadł
 17 1 |            nań nie zwraca uwagi. To go ośmieliło i znowu napełnił
 18 1 |            zdawało mu się, że biorą go za kogoś innego, noszącego
 19 1 |   skombinował, że po prostu uważają go za swego, i to pewno dlatego,
 20 1 |            zaraz wyjdzie. Niepokoić go głównie zaczynał stojący
 21 1 |              który wyraźnie śledził go wzrokiem. Odbywał nawet
 22 1 |            pana Dyzmy, który raczył go przedstawić.~Potok sepleniącej
 23 1 |           Tymczasem Kunicki chwycił go pod ramię.~- Drogi panie,
 24 1 |          byczy gość. Prosto z mostu go, panie tego.~- Tak, to musi
 25 2 |         Kunickiego, że zadenuncjuje go w policji. Może da na odczepnego
 26 2 |           był zbyt obcesowy?... Czy go nie zraził?... To byłoby
 27 2 |         Zmarszczyła brwi. - Widzisz go, bankier. Odwróciła głowę
 28 2 |        efektem. Dziewczyna chwyciła go za rękę.~- Słuchaj! Miałeś "
 29 3 |             że ten stary wyga wziął go za wpływową osobistość,
 30 3 |          kwiecistym, że Dyzma wziął go początkowo za kobietę.~Kunicki,
 31 3 |         wytrwa. Przecie stary po to go zaangażował, by on u ministra
 32 3 |   Dwugodzinne wypoczywanie zmęczyło go jeszcze bardziej niż cały
 33 3 |           napełniający pokój zaczął go męczyć. Wstał i przeszedł
 34 3 |           mego szwagierka, póki ten go nie kopnął. Bydlę! Zamyślił
 35 3 |          jestem wariatem? - chwycił go nagle za rękę Ponimirski
 36 3 |          polubiłem pana! - Poklepał go końcami palców po ramieniu. -
 37 4 |           Niech pan powie - chciała go sprowokować Kasia - czy
 38 4 |          nadawała się, bo wysłaliby go może do szpitala. Żołądek
 39 4 |          Gdy przyszedł lokaj prosić go na obiad, Dyzma miał już
 40 4 |           Broń Boże. Zresztą nie ma go w domu.~- To dobrze. Zdziwił
 41 4 |         majątek. Ale to nic. Wsadzą go jeszcze do kryminału.~-
 42 4 |              bo interesy zatrzymały go jeszcze na jeden dzień.~
 43 4 |             współczuciem wypytywały go o przyczyny bólu, gdy zaś
 44 4 |         Nina zaś nawet przepraszała go za nieuprzedzenie o tym.~
 45 4 |           Nina kazała służącemu, by go podtrzymywał, sama zaś poszła
 46 5 |           Niech pan powie - chciała go sprowokować Kasia - czy
 47 5 |          nadawała się, bo wysłaliby go może do szpitala. Żołądek
 48 5 |          Gdy przyszedł lokaj prosić go na obiad, Dyzma miał już
 49 5 |           Broń Boże. Zresztą nie ma go w domu.~- To dobrze. Zdziwił
 50 5 |         majątek. Ale to nic. Wsadzą go jeszcze do kryminału.~-
 51 5 |              bo interesy zatrzymały go jeszcze na jeden dzień.~
 52 5 |             współczuciem wypytywały go o przyczyny bólu, gdy zaś
 53 5 |         Nina zaś nawet przepraszała go za nieuprzedzenie o tym.~
 54 5 |           Nina kazała służącemu, by go podtrzymywał, sama zaś poszła
 55 6 |           Kunicki umyślnie wyprawił go samochodem, nie koleją,
 56 6 |      wszelki wypadek i teraz zaczął go czytać. Brzmiał on, jak
 57 6 |         wertowanie listu. Ucieszyło go to, że Ponimirski zaliczył
 58 6 |            pani Przełęskiej. Jeżeli go coś skłaniało do tego, to
 59 6 |      względy, względy już osobiście go obchodzące. Mianowicie wpływy
 60 6 |      niezwykłej uprzejmości, z jaką go informowano, Dyzma domyślił
 61 6 |            obawie przed posądzeniem go o nieznajomość spraw państwowych.~
 62 6 |           zachwiane, gdyż zwalczają go namiętnie zarówno organizacje
 63 6 |             swoje nazwisko.~Zaczęła go wypytywać, przy czym pytania
 64 6 |          silne wrażenie. Przejrzała go powtórnie i oświadczyła,
 65 6 |             Czy nie odmówi pan, gdy go zaproszę na jutro na obiad?
 66 6 |       przekąski. Kelner, tytułujący go per "jaśnie pan", natychmiast
 67 6 |         dokuczliwa czkawka zmęczyły go wreszcie tak, że machnął
 68 6 |            jego przyjaciel, spotkał go teraz!~Na kawę przeszli
 69 6 |          Dyzma się obraził, zaczęła go przepraszać i wyjaśniać,
 70 6 |             dwa tygodnie, zaprosiła go na przyszły wtorek na brydża.
 71 6 |          Owszem, dawniej bywał. Zna go pan?~- Tak, to mój przyjaciel -
 72 6 |           pani Przełęska? - zapytał go Dyzma, gdy wychodzili na
 73 7 |            itd. Rozumiesz? Zaczynam go wypytywać o szczegóły, a
 74 7 |             impulsywny, powstrzymał go jednak. Rzecz należy gruntownie
 75 7 |            wygląda na hulakę. O ile go sobie przypominam, jest
 76 7 |            Od ministerstwa dzieliło go zaledwie kilka minut drogi.
 77 7 |       kształtów. Bieg zdarzeń niósł go ze sobą, niósł go nurt,
 78 7 |             niósł go ze sobą, niósł go nurt, którego działanie
 79 7 |           teraz, że minister zechce go wypytywać o szczegóły przeprowadzenia
 80 7 |            w pugilaresie. - Widzisz go, cholera! - powiedział głośno.~
 81 7 |            siebie. W hotelu czekała go niespodzianka.~Była to wąska,
 82 7 |            Gdy ją otworzył, owionął go zapach znajomych perfum.
 83 7 |             Czy Kunicki nie w rzuci go, gdy zacznie podejrzewać,
 84 7 |           aż do zmroku, gdy obudził go szofer. Trzeba było przebrać
 85 7 |           się głośniejsza, skłoniła go do podstępu. Odwrócił się
 86 7 |        śmiechu, aż staruszek zaczął go podejrzewać. Sytuację uratował
 87 7 |             się grze, lecz znudziło go to wreszcie i poszedł do
 88 7 |            ze zdziwieniem - nie zna go pan?...~- Niestety...~-
 89 7 |           przyzwoity człowiek. Znam go stąd, że kolegował w Oksfordzie
 90 7 |     niezbędną ostrożność. Ucieszyło go to odkrycie nowych możliwości
 91 7 |         tylko nie będzie starał się go pozbyć, lecz musi trzymać
 92 7 |           karta w jego życiu, a cóż go obchodziła kwestia, jakie
 93 7 |           jak ta Przełęska na obiad go zaprasza...~Zresztą to go
 94 7 |           go zaprasza...~Zresztą to go nie cieszyło. Męczyła go
 95 7 |            go nie cieszyło. Męczyła go myśl, że niepotrzebnie wplątał
 96 7 |             ukryć to, że zaskoczyła go okoliczność zajęcia przez
 97 7 |     urzędnika po ramieniu, pożegnał go słowami:~- No, w porządku.
 98 8 |             się przed lustrem, żeby go o-cza-ro-wać!~- Boże, Boże -
 99 8 |            Prawda, masz rację, chcę go oczarować, chcę podobać
100 8 |        Powiedz po prostu, że chcesz go mieć w łóżku, że trzęsiesz
101 8 |            się z krzesła i chwyciła go za rękę.~- Nie ruszy pan
102 8 |            sytuacji. Wprawdzie mile go połechtało to, że pani Nina
103 8 |           panie Nikodemie, upewniam go, że zachowałam dziewictwo,
104 8 |           pani dziewucha. Obrzuciła go spojrzeniem pełnym nienawiści
105 8 |      znaleźli się na kładce, objęła go za szyję i przywarła doń
106 8 |          Zamilkł z miejsca i więcej go nie widzieliśmy. Wyjechał
107 8 |          męża. To ohydne.~- Przecie go nie kochasz...~- Nienawidzę,
108 8 |             Dyzmy, za który powinni go ozłocić! No więc jakże,
109 8 |         chwili - jakie nieszczęście go spotkało?~- Nie.~- Wpadł
110 8 |           domu obłąkanych... Trochę go podleczyli. Nie ma już teraz
111 8 |           sanitariuszem. Nie widuje go pan dlatego, że lekarze
112 8 |        kolegę z Oksfordu. Poznajesz go?~Ponimirski obrzucił ich
113 8 | Ponimirskiego, lecz ten powstrzymał go ruchem ręki.~- Nie znoszę,
114 8 |             pani Przełęska przyjęła go dobrze, że zarówno ona,
115 8 |          panie Nikodemie, niech pan go lepiej nie odwiedza, bo
116 9 |       tartaki, papiernię, młyn, gdy go coś zaciekawiło, wypytywał
117 9 |            bo ja...~Kunicki chwycił go za rękę.~- Panie Nikodemie,
118 9 |     ministra Jaszuńskiego. Spotkała go jednak niespodzianka: pod
119 9 |             swego gabinetu i zaczął go piłować sążnistym wykładem
120 9 |          grupę dziennikarzy, którzy go zasypywali pytaniami, oślepiający
121 9 |       Jurczak i oni wszyscy, którzy go tak dobrze znają, dobrze
122 9 |             mu talentach zatroskała go inna myśl: jak sobie da
123 9 |            za niego robił... Mógłby go zrobić, na przykład swoim
124 9 |        ruszał mózgiem za dwóch.~Tak go ucieszył ten pomysł, że
125 9 |              Pani Przełęska nazwała go zbawcą ziemiaństwa. Zyzio
126 9 |          wstawanie...~Dyzma klepnął go po kolanie.~- Nic się nie
127 9 |      Krzepickiego tykać, namawiając go gwałtownie do natychmiastowego
128 9 |          Ulanickiego, który powitał go tubalnym "na zdar!"~- Wiesz,
129 9 |     dziwnego umysłu.~Często dziwiły go wprawdzie momenty jakby
130 9 |       spadły, wprawdzie utwierdzały go w przekonaniu, że sam siebie
131 9 |           na fajfie u premiera, gdy go panie nagabywały o rozmowę:~-
132 9 |            Co do Słowniczka, używał go systematycznie. Każde słowo,
133 9 |           do litery "f". Nie bawiła go wprawdzie ta lektura, lecz
134 9 |             i zaciekawił się.~Wziął go i usiadł na oknie, by w
135 9 |      zdradzał? Nie wiem, tak dalece go nie znam! Gdy o nim myślę,
136 9 |           tajemnica, która zamknęła go jak konchę. Kto wie, czy
137 9 |           wiem, poza tym, że pragnę go każdym nerwem i niemal każda
138 9 |        prosto, że doprawdy można by go posądzić o brak inteligencji,
139 9 |       bogaty!!!~Czy mnie kocha?~Gdy go pytałam, odpowiedział krótko: "
140 9 |             pamiętnik Niny i wsunął go do szuflady na dawne miejsce,
141 9 |              Zresztą, kto wie, mogą go przecie z tego prezesostwa
142 9 |            pomimo rozwodu zatrzymał go jako administratora!...
143 9 |           grzbiecie i nagle olśniła go myśl:~"Ponimirski! Zwariował
144 9 |       zamknięte!), uspokoił się.~To go ośmieliło. Cichutko wstał
145 9 |         wyjściu od niego nie nazwie go fujarą, co to cacka się
146 10|           nawet opozycja traktowała go z szacunkiem, od czasu do
147 10| arystokracji. Książę Tomasz nazywał go głośno nowoczesnym Wokulskim,
148 10|           dziennikach, gdy dobiegły go podniecone głosy z sąsiedniego
149 10|           panu, nie posadę! Widzisz go! Wielką szyszkę kroił, a
150 10|        chociaż był pewien, że teraz go nie wsypie, postanowił coś
151 10|                Cii... po co? Szkoda go, żonaty, dzieciaty...~-
152 10|             he, he.~Nikodem klepnął go po kolanie.~- Z pana to
153 10|            wszyscy arystokraci będą go traktowali na sposób Ponimirskiego.~
154 10|        Ponimirskiego.~To wstrzymało go nawet na czas dłuższy przed
155 10|            arystokratycznych, które go zapraszały. Ograniczał się
156 10|          Dyzmy i raz po raz nazywał go Napoleonem ekonomicznym,
157 10|          rękę.~- Pozwoli prezes, że go przedstawię mojej żonie.
158 10|            pana poznać.~Wyprowadził go na spotkanie chudej damy,
159 10|             i złość, że zaatakowano go w trzech niezrozumiałych
160 10|             zdawało się mu, grzebie go do reszty.~Towarzystwo roześmiało
161 10|           pan w monoklu poczęstował go papierosem, zapytał:~- Dlaczego
162 10|     arystokrację, która przyjmowała go z uznaniem. Otrzymał kilka
163 10|     Rozmyślania na te tematy wybiły go ze snu. Przewracał się z
164 11|      przyjechała doń specjalnie, by go zabrać na wieś.~Zdziwił
165 11|               Chyba rzęsa? Ofuknęła go:~- Cicho, wszistko jedno!
166 11|        hrabina Koniecpolska zabrała go tylko dlatego, że jej mąż
167 11|          tym przekonaniu utwierdził go tym mocniej wypadek z rzęsą,
168 11|             nie krępuje - uspokoiła go szczupła, blada panna o
169 11|      wahania. Ogólny śmiech speszył go jeszcze bardziej. Klął w
170 11|           odmówi mi pan - atakowała go dalej - i zrobi pan z nią
171 11|  wielomówność towarzystwa uwalniała go od dłuższych oracji. Wystarczało
172 11|  mistyfikację, a które naprowadziły go w końcu na domysł, że wszystko
173 11|       chwili. Mistrzu! - zatrzymała go brunetka i sięgnęła do torebki -
174 11|      winieta, a raczej rysunek. Ten go zaciekawił.~Wyobrażał dużą
175 11|           nie potrafiłoby wyciągnąć go tutaj, ale teraz?...~Kto
176 11|            odmówi?... Wtajemniczyły go i w obawie, by ich nie wsypał,
177 11|          tego "wielkim", uspokajała go notatka w maszynopisie,
178 11|        postanowieniem.~Zaniepokoiło go to, że teraz zjawiła się
179 11|             dlań pokoju i pożegnała go milczącym skinięciem głowy.~-
180 11|           sytuację.~Nie odstępowało go uczucie niezadowolenia i
181 11|  Przypomnienie Koborowa rozrzewniło go. Jakaż tam cisza, spokój,
182 11|           zjawiła się znowu. Wzięła go za rękę i w milczeniu wyprowadziła
183 11|          Przyglądał się otaczającym go młodym kobietom i pannom.
184 11|         zorientować się, pocałowała go w same usta. Ku jego zdumieniu
185 11|      naszego!...~- Wstąp...~- Zapal go płomieniem!...~- Zapal...~-
186 11|               Zapal...~- Rozpłomień go Twą niezmierną mocą!~- Rozpłomień...~-
187 11|          Rozpłomień...~- Przeniknij go żarem oddechu!...~- Przeniknij!...~
188 11|             Lali, krzyczała~- Widzę Go, widzę!~- Kogo? - wrzasnął
189 11|          czyjeś zimne ręce ściskają go za kark. Z gardła wydobył
190 11|          coś niezwykłego. Opanowała go nagła radość, wszystko stało
191 12|             udziału diabła, gniotło go najbardziej. Natomiast cieszył
192 12|          książę. Ba, większe. Muszą go słuchać, a niech na którą
193 12|          panie prezesie, to ja mogę go zrzucić ze schodów - ofiarował
194 12|           Krzepickiemu wszystko, co go spotkało u hrabiny Koniecpolskiej...
195 12|            jakby pewien był, że pan go przyjmie. Czy to znajomy
196 12|           on znowu przyszedł, wpuść go pan do mnie... To taki narwaniec...
197 12|   Popamiętasz jeszcze mnie, widzisz go, szyszka!~- Czego ty chcesz
198 12|           zapalił papierosa, którym go poczęstował pułkownik.~-
199 12|        mądrzyj się, Wacuś - skarcił go z poważną miną Ulanicki. -
200 12|       wąskie drzwi.~Od razu ogarnął go zapach piwa i kiszonej kapusty.
201 12|    wychodził, Ambroziak odprowadził go do drzwi i po zapewnieniu,
202 12|       przeciwnicy zwarli się.~- Już go wziął - zawołał Dyzma, widząc,
203 12|         chrapiąc z wysiłku podniósł go w górę, by ponownie rzucić
204 12|       przeciwnika, a że ten trzymał go pod ramionami, stracił równowagę,
205 12|           skandal, gdybyśmy zabrali go ze sobą na kolację?~- Ależ,
206 12|             zachęty:~- Mocniej, wal go...~Spocone cielska przewalały
207 12|           nim i usiłował przewrócić go na wznak. Trwało to kilka
208 12|            rąk przeciwnika, chwycił go w pasie z tyłu.~Miał jednak
209 12|       Marietta i zakryła oczy.~- On go zamorduje - przeraziła się
210 13|             się nad leżącym i walił go pięściami w brzuch i w piersi,
211 13|         kapelusz ofiary i przytknął go do zmasakrowanej twarzy.~-
212 13|                 Nie ma rady, trzeba go pomacać.~Szczęknęła sprężyna
213 13|         głosem:~- Kto?!...~Opanował go nieludzki strach, że tam
214 13|                Dobrze...~- Przyjmie go pan?~- Dobrze.~Po chwili
215 13|           nie znalazł większego, co go nabije w butelkę.~Dyzma
216 13|      ciemność, jak obuchem uderzyła go świadomość.~"Zamordowano
217 14|           co to za gość?~- Nie znam go, ale podobno można z nim
218 14|           księstwa Roztockich, a co go bardzo speszyło, ujrzał
219 14|             wręcz bał się.~Powitano go z radością, lecz i z szacunkiem.~
220 14|           się mu w objęcia i zaczął go zapewniać, że tak kochanego
221 14|       Rozumiem, panie prezesie, już go wypiłuję.~- Po trzech dniach
222 14|        który musi osobiście wypytać go o różne rzeczy, gdyż nazajutrz
223 14|             Kunicki. Otóż poprosisz go pan do telefonu i powiesz,
224 14|            stalowy klucz i obejrzał go z zainteresowaniem.~- Taka
225 14|             kilka kroków dzielących go od auta.~- To cholerna pogoda -
226 14|          rada. Zrobimy tak: dzisiaj go aresztuję, bardzo surowo
227 14|           dni, żeby zmiękł. Później go znowu wezmę na przesłuchanie
228 14|      Krzepicki w przejściu obrzucił go ironicznym spojrzeniem,
229 14|             broń?~- Nie.~- Obszukać go!~Wywiadowcy obmacali mu
230 15|   Żegiestowie i że zatem nie spotka go na pewno.~Do unikania Terkowskiego
231 15|       rozmów.~Generałostwo powitali go z atencją i wprowadzili
232 15|           był Terkowski.~- Szlag by go trafił! - mruknął do siebie,
233 15|            Katastrofa? Zdemaskowano go? Aż do bólu zacisnął w kieszeniach
234 15|            na Terkowskiego, chwycić go za szyję, za tłustą, przelewającą
235 15|             pani, która w przejściu go potrąciła. To go otrzeźwiło
236 15|          przejściu go potrąciła. To go otrzeźwiło w jednej chwili.~-
237 15|           rejent Winder. Zaprosiłem go, bo to bardzo, bardzo miły
238 15|             Terkowskiego. Opanowała go złość. Zwymyślał bez powodu
239 15|       jeszcze gorszy humor.~Zaczęły go troskliwie wypytywać o zdrowie
240 15|         myśl, że zaledwie kilka dni go dzieli od przyjazdu Windera.
241 15|           wzrosła, że nie tytułował go już panem prezesem.~- Niech
242 15|           tych nocnych orgii, które go przerażały i doprowadzały
243 16|         przyjaciół odprowadzających go życzeniami i powinszowaniami.~
244 16|         Życie jest groźne.~- Ja się go tam nie boję.~- O, wiem,
245 16|           jeden kawałek.~Pocałowała go w same usta, lecz gdy chciał
246 16|            Zaraz w kantorze uderzył go widok urzędników pijących
247 16|      przybiegł do Dyzmy i przywitał go z szacunkiem.~- Jak tam -
248 16|            Niejaki Krzepicki, znasz go, zdaje się?~- Jak to? Zyzio?
249 16|         bawełnę nie obwija, to stać go na to i koniec. Zaległa
250 16|             służbę. Wszyscy zaczęli go namawiać, by dał spokój,
251 17|           stróża.~Szybko pocałowała go w usta i zniknęła w bramie.~
252 17|        wydać na hotel. Zaprowadziła go do jakiejś brudnej nory
253 17|          który ją porzucił, chociaż go tak kochała, chociaż go
254 17|             go tak kochała, chociaż go wciąż kocha i zapomnieć
255 17|       zmowie. Przecie widziała, jak go wpuścił i rozmawiał z nim
256 17|           dłuższą metę... Odnalazła go nareszcie. O, teraz już
257 17|         była, że w ciągu dnia tutaj go nie zobaczy, ale przyjdzie
258 17|    dawniejsze prawo do Nikodema, że go kocha...~Wróci do mnie,
259 17|        chciał odejść, lecz chwyciła go za rękaw.~- Puść!~- Nie
260 17|           mam czasu. Znowu chwyciła go za rękaw.~- Zaczekaj jeszcze
261 17|      Uczepiła się nadziei, że zdoła go jeszcze namówić, odciągnąć
262 17|            odejść, lecz jeszcze raz go zatrzymała.~- Nikodem, nie
263 17|              I w ogóle jakim prawem go się czepia?!... No oczywiście,
264 17|         Postanowił sobie, że jeżeli go jeszcze raz zaczepi, tak
265 17|     zachowanie się Niny. Wyróżniała go aż nazbyt oczywiście. Najczęściej
266 17|            dziesiątkiem innych. Gdy go proszono, by określił swoją
267 17|          pożądaną partię. Przywiózł go do Polski hrabia Pomiałowski,
268 17|             powiedzieć, gdyż poznał go na pokładzie statku włoskiego
269 17|         więcej na niego lecieć, jak go przetrącę albo co.~- A więc
270 17|             być, a może i być. Nikt go nie zna. Skąd ma forsę?
271 17|       przecie nie chodzi o to, żeby go wsadzić, tylko o to, żeby
272 17|           wsadzić, tylko o to, żeby go... odsadzić?~- Jak to odsadzić?~-
273 17|          jest sposób. Aresztuje się go, zrobi się rewizję, puści
274 17|       możemy dać do zrozumienia, że go wypuszczono, bo był za sprytny
275 17|             nie chciał wtajemniczać go w swoje niepokoje narzeczeńskie.
276 17|            gruncie rzeczy szkoda mi go. Biedny chłopak,~Dalej Krzepicki
277 17|        chwili wahania.~- A dlaczego go sypiesz?~- To moja sprawa.~
278 18|             na pergaminie. Rozłożył go w powietrzu.~Ze środka zwisały
279 18|    należność i wstał.~Odprowadzając go do przedpokoju adwokat tłumaczył
280 18|             cywilnego itp.~Pożegnał go wreszcie ukłonem, pełnym
281 18|             Przez trzy doby dręczył go niepokój, czy nie ponowi
282 18|         ponowi ona próby oskarżenia go w policji czy u prokuratora.
283 18|            więzienia!~- Aresztowano go przez pomyłkę - szybko dorzuciła
284 18|        dorzuciła Nina - przeprosili go teraz. On jest całkiem niewinny.
285 18|            całą pomyłkę i że prosił go o zakomunikowanie tego Czarskim,
286 18|        szajki bolszewickiej i długo go śledzono. Gdy zaś dokonano
287 18|          popiołu. Wtedy trzeba było go dla pozoru przeprosić i
288 18|             przy przetranslokowaniu go z pawilonu do pałacu.~Niejednokrotnie
289 18|             aż takim wariatem, żeby go należało wsadzić do Tworek.
290 18|            się tylko, by nie zaczął go sypać z tym Oksfordem.~Oczywiście
291 18|             zniesienia, umieści się go w jakimś sanatorium. Na
292 18|      ekonomii zna się o tyle, o ile go mogło nauczyć doświadczenie
293 19|           które od niedawna chętnie go atakowały, teraz wysoko
294 19|            Była dumna.~Sama prosiła go, by porzucił bank. Chciała
295 19|           by porzucił bank. Chciała go mieć przecie tylko dla siebie.
296 19|           jej nie martwić.~Powitała go gorącymi pocałunkami i zaprowadziła
297 19|             za tego Dyzmę?~- Kocham go.~- Psiakrew! - zaklęła Kasia.
298 19|             jestem jego warta. Mało go znasz, zresztą siedzisz
299 19|        życzy tutaj?~Kasia zmierzyła go wzrokiem pełnym nienawiści.~
300 19|         jakaś awantura, i opanowała go złość.~- Pytam, czego pani
301 19|                próbowała zmitygować go Nina.~- Po co panią tu diabli
302 20|        jedno wam powiem, że musicie go tak samo szanować jak i
303 20|  dzisiejszej uroczystości upoważnił go do zawiadomienia zebranych,
304 20|         jeden z dziennikarzy chciał go wybadać, czy ewentualnie
305 21|     patrzcie, prezes Dyzma... Znali go dobrze z licznych podobizn
306 21|             znaleźć odpowiedzi i to go poirytowało.~- Eeee tam -
307 21|  niespodziewane szusy.~Dyzma zastał go jeszcze w łóżku. Jadł właśnie
308 21|              lecz Dyzma powstrzymał go:~- Co pan strugasz wariata.
309 22|           trzymali błaznów.~- Niech go cholera weźmie - odpowiadał
310 23|             tym większego poważania go przez gości.~Wieczorami
311 23|          pan wierzy: wolno mu, stać go na to. Generał baron Cambronne
312 23|     Ponimirskiego baron Rehlf wziął go pod ramię i rzekł półgłosem:~-
313 24|             tym większego poważania go przez gości.~Wieczorami
314 24|          pan wierzy: wolno mu, stać go na to. Generał baron Cambronne
315 24|     Ponimirskiego baron Rehlf wziął go pod ramię i rzekł półgłosem:~-
316 25|       depeszę z Warszawy, wzywającą go do natychmiastowego powrotu.~
317 25|           rozmiarów zaszczytu, jaki go spotkał. On, Nikodem Dyzma,
318 25|            prezesa Dyzmy oraz o ile go znam osobiście, ten człowiek