Rozdzial

 1 7 |         listy! Przypomnienie pana Boczka i Łyskowa wywołało uśmiech
 2 10|    Odwrócił się do uśmiechniętego Boczka i powiedział:~- No, niech
 3 10|           Dyzma.~Widział w oczach Boczka nienawiść i chociaż był
 4 10|         córki tego samego łajdaka Boczka. Od czasu jednak pobytu
 5 12| Postanowił za wszelką cenę zmusić Boczka do milczenia.~Krzepicki
 6 12|       nich dwóch, dla niego i dla Boczka, za mało miejsca w Warszawie...
 7 12|          Wypogodzony wyraz twarzy Boczka znikłby bez śladu, gdyby
 8 12|           znikającego za drzwiami Boczka.~- No, cóż tam, panie Krzepicki?~-
 9 13|       przeraził się faktu śmierci Boczka. Przyszło mu na myśl, że
10 13|        Dyzma, winien jest śmierci Boczka? Przecież jej nie chciał.~-
11 13|          świadomość.~"Zamordowano Boczka."~Znieruchomiał.~"Zamordowano
12 13|      pieniądze... ja zamordowałem Boczka... Cholera!"~Uparta myśl