Rozdzial

  1 1 |              środku ringu.~- No i co, panie dyrektorze? - zapytała szczupła
  2 1 |            roześmiał się.~- Warszawa, panie drogi, nie żaden Łysków.
  3 1 |          Łysków. Tu trzeba elegancko, panie drogi, z szykiem, z fasonem.
  4 1 |             znalazł?~- Znowu...~- Ej, panie Dyzma, po próżnicy pan tu
  5 1 |              torami, gdyż zapytała:~- Panie Dyzma, a nie lepiej by panu
  6 1 |            zapach topionego smalcu.~- Panie Dyzma - zapytał Walenty -
  7 1 |            nie dawała się odpędzić.~- Panie Walenty, dziś piętnasty? -
  8 1 |              nich eleganccy panowie i panie, strojne w futra pomimo
  9 1 |         dokoła kilku stołów panowie i panie jedzą, stojąc z talerzykami
 10 1 |               tego cymbała. Winszuję, panie... Dyzma. Terkowski dawno
 11 1 |               Ależ pan jest złośliwy, panie Dyzma, pańskie zdrowie!~-
 12 1 |             wesoło:~- W każdym razie, panie Dyzma, szczerze gratuluję.
 13 1 |               panu ministrowi: "Drogi panie ministrze, pozwól, że ci
 14 1 |         zupełnie co innego...~- Ależ, panie! - protestował Dyzma.~-
 15 1 |         chwycił go pod ramię.~- Drogi panie, niechże mi pan nie odmawia,
 16 1 |               ważną sprawę. No, drogi panie Dyzma, nie odmówi mi pan
 17 1 |              pan przecie! Usiądziemy, panie, w ciszy, wygodnie, przy
 18 1 |              gość. Prosto z mostu go, panie tego.~- Tak, to musi być
 19 2 |       zatrudnionym u mnie robotnikom. Panie Dyzma, w panu, dalibóg,
 20 2 |           albo co.~- Pańskie zdrowie, panie Dyzma - dodał po pauzie
 21 2 |               zmienił ton.~- Szanowny panie. Powiem po prostu, gdyby
 22 2 |               zająknienia odparłbym: "Panie czarodzieju, trzydzieści,
 23 2 |                  Oczywiście, szanowny panie, czarowników dziś nie ma.
 24 2 |                 Wie pan co, mam myśl! Panie Dyzma, drogi przyjacielu,
 25 2 |           gospodarstwu, tartakom, no, panie złoty?! Zrobione?~Ta nowa
 26 2 |            lasu, zapewniać, że i jego panie będą mu wdzięczne za tak
 27 2 |            gościa z Warszawy.~- Ależ, panie - przerwał Dyzma - gdzie
 28 2 |          znowuż służba państwowa, to, panie, dużo honoru, a dochodu
 29 2 |            chcesz."~- Wielce szanowny panie - zaczął - od chwili gdy
 30 2 |               Obyż to się sprawdziło. Panie Dyzma, panie Nikodemie złoty,
 31 2 |              sprawdziło. Panie Dyzma, panie Nikodemie złoty, akurat
 32 3 |          Samochód czeka przed stacją, panie administratorze - rzekł
 33 3 |         pocztowego w Łyskowie.~- Moje panie w tej chwili zejdą, właśnie
 34 3 |           tymczasem zechce pan, drogi panie Nikodemie, obejrzeć inne
 35 3 |         ciężkim trudem postawione na, panie kochany, nogi.~Szli po miękkich
 36 3 |             drzwi i weszły oczekiwane panie.~- Pozwólcie - rzekł Kunicki
 37 3 |        wdzięczność niewieścia. Ja tu, panie, na głowie stawałem, żeby
 38 3 |         wielkie nieporozumienie. Ona, panie, idealistka, romantyczna,
 39 3 |        urodzaje - rzekł Dyzma.~- Tak, panie, tak - odparł smutno Kunicki -
 40 3 |            poszycie. Klęska urodzaju, panie drogi.~- Aha! - pomyślał
 41 3 |            razie projekt...~- Kochany panie Nikodemie! Ależ to genialna
 42 3 |     fabrykanta, i kupca, i robotnika! Panie Dyzma, powinien pan, to
 43 3 |           lecz Kunicki mu przerwał:~- Panie Starkiewicz, ukłoń się pan,
 44 3 |              i pański kłopot, kochany panie Nikodemie.~Obiad jedli we
 45 3 |           Obiad jedli we dwójkę, gdyż panie wyjechały samochodem do
 46 3 |    zdrzemnąłby się pan teraz, kochany panie Nikodemie, co?~- Wie pan,
 47 3 |               Cicho, Brutus! Uważasz, panie Dyzma, nazwałem tak psa,
 48 3 |             pan tam "prosisz bardzo"? Panie, jak tam panu na przezwisko,
 49 4 |           ksiąg i papierów.~- Kochany panie Nikodemie - zawołał z udanym
 50 4 |              Ale przyzna pan, kochany panie Nikodemie, że cały materiał
 51 4 |                Gdy weszli do jadalni, panie siedziały przy stole.~ ~-
 52 4 |             Ja sam początkowo wziąłem panie za siostry. Tylko w typie
 53 4 |             za siostry. Tylko w typie panie są zupełnie różne.~- O,
 54 4 |    diametralnie przeciwne.~- A jednak panie się kochają.~Pani Nina nic
 55 4 |                Nie zauważył pan tego, panie ten... No, jak się pan nazywa?~-
 56 4 |            ironicznie i dodał:~- Pan, panie, jest wyjątkiem z tej reguły,
 57 4 |               ramię i za kolano. Obie panie, a zwłaszcza Nina, ze współczuciem
 58 4 |             do zniesienia. Przeprosił panie i chciał iść do swego pokoju,
 59 5 |           ksiąg i papierów.~- Kochany panie Nikodemie - zawołał z udanym
 60 5 |              Ale przyzna pan, kochany panie Nikodemie, że cały materiał
 61 5 |                Gdy weszli do jadalni, panie siedziały przy stole.~ ~-
 62 5 |             Ja sam początkowo wziąłem panie za siostry. Tylko w typie
 63 5 |             za siostry. Tylko w typie panie są zupełnie różne.~- O,
 64 5 |    diametralnie przeciwne.~- A jednak panie się kochają.~Pani Nina nic
 65 5 |                Nie zauważył pan tego, panie ten... No, jak się pan nazywa?~-
 66 5 |            ironicznie i dodał:~- Pan, panie, jest wyjątkiem z tej reguły,
 67 5 |               ramię i za kolano. Obie panie, a zwłaszcza Nina, ze współczuciem
 68 5 |             do zniesienia. Przeprosił panie i chciał iść do swego pokoju,
 69 6 |         pogromca Terkowskiego! Witam, panie Nikodemie, gdzie pan przepadł? -
 70 6 |           oburącz.~- Moje uszanowanie panie pułkowniku, siedziałem na
 71 6 |             pułkownik zapytał:~- Pan, panie Nikodemie, zdaje się, jest
 72 6 |     interesami. Nie pogniewa się pan, panie Nikodemie, że przy panu
 73 6 |             rzucił Krzepicki.~- Ależ, panie Zyziu - zaoponowała pani
 74 6 |               daruje, wielce szanowny panie Nikodemie, ale nie wierzę.
 75 7 |              z humorem:~- No, kochany panie Dyzmą, nie mogę wprawdzie
 76 7 |              uboczna. W każdym razie, panie Nikodemie, realizacja pańskiego
 77 7 |         załatwić prośby Kunickiego.~- Panie ministrze - zaczął - i ja
 78 7 |            uważasz, jest na bakier,~- Panie Nikodemie - powiedział minister -
 79 7 |               zaczął czytać.~Szanowny Panie Nikodemie!~Zdziwi pana mój
 80 7 |              czeka Pańskiego powrotu, Panie Nikodemie, pardon, znowu
 81 7 |         podniósł głos:~- To dla pana, panie młody, są godziny urzędowe,
 82 7 |            pan dymy.~- Ależ, szanowny panie - zdenerwowanym głosem zaprotestował
 83 7 |        umiejętności szybkiej decyzji, panie kochany!~Wydobył kartę wizytową
 84 8 |                  Jaka szkoda, kochany panie Nikodemie! Niech pan sobie
 85 8 |            pochwały.~- Wie pan, drogi panie Nikodemie - zawołał w końcu -
 86 8 |                Ale ja uważam, kochany panie Nikodemie, że przydałaby
 87 8 |           sposób.~-Ja?~- Pan, kochany panie Nikodemie. Oczywiście kosztować
 88 8 |           bardzo pana proszę, kochany panie Nikodemie, nie zadawaj pan
 89 8 |                Ta też leci na mnie!~- Panie Nikodemie - zaczęła filuternie -
 90 8 |                   Tak? Nie, czarujący panie Nikodemie, upewniam go,
 91 8 |            siedziała przy stole. Obie panie były milczące. Trzeba było
 92 8 |           wszyscy słuchają, zwłaszcza panie! A on czaruje i czaruje.~-
 93 8 |             drodze?~- Ano tak. Tylko, panie! Tajemnica państwowa! Kunicki
 94 8 |                No więc jakże, kochany panie Nikodemie?~Dyzma opowiedział
 95 8 |     rzeczywiście przeszkoda... Ale... Panie Nikodemie, a co by pan sądził
 96 8 |         Poznaję, naturalnie, miło mi, panie kolego, że mnie pan odwiedził.
 97 8 |                  Dlaczego?~- Wie pan, panie Nikodemie, niech pan go
 98 9 |          podskoczyły nakrycia, a obie panie oniemiały.~Dopiero po chwili
 99 9 |         Kunicki chwycił go za rękę.~- Panie Nikodemie, przepraszam pana
100 9 |             co?~- Mówię panu, kochany panie Nikodemie, dziś jeszcze
101 9 |            pańskich wpływach, kochany panie Nikodemie, można dobrego
102 9 |      Nieskładnie będzie.~- Cóż znowu! Panie Nikodemie! Ja przecież żadnego
103 9 |        zapytanie premiera:~- Szanowny panie, czy pan zgodziłby się objąć
104 9 |             przyszedłem z propozycją. Panie Krzepicki, pan nie posiada
105 9 |            niedbałą minę.~- Dziękuję, panie prezesie, ale nie wiem,
106 9 |              kamieniem? Od tego jest, panie, dyrektor. My będziemy tylko
107 9 |           podnosząc szklaneczkę - no, panie Krzepicki, tylko jeden jedyny
108 9 |            sobą gadamy...~- Rozumiem, panie prezesie.~- A ja panu powiem,
109 9 |               Umiejętność kierowania, panie Krzepicki, zapamiętaj to
110 9 |             fajfie u premiera, gdy go panie nagabywały o rozmowę:~-
111 9 |                Więc mówi się do mnie "panie prezesie". Rozumiecie?~-
112 9 |               Rozumiecie?~- Rozumiem, panie prezesie.~Dyzma włożył ręce
113 9 |            Hej, człowieku!~- Słucham, panie prezesie.~- A pan Kunicki
114 9 |         Kunicki jest w pałacu?~- Nie, panie prezesie, pan dziedzic pewnikiem
115 9 |             wtedy, jak roboty nie ma, panie prezesie - rzekł majster
116 9 |        Kunickiego.~- Kochany, kochany panie Nikodemie! Nareszcie, nareszcie!
117 9 |            Niechże pan siada, kochany panie Nikodemie, kochany panie
118 9 |              panie Nikodemie, kochany panie prezesie! Ja mam dla pana
119 9 |         Przecie prezes banku, kochany panie Nikodemie, to nie urzędnik
120 10|               drzwiach, zameldował:~- Panie prezesie, tu jakiś Bączek
121 10|             niego i zawołał:~- Serwus panie Nikodemie, to ja.~Dyzma
122 10|            krzesło.~- Czego pan chce, panie Boczek?~Boczek teraz dopiero
123 10|             tak po starej znajomości, panie Nikodemie...~- Panie Boczek -
124 10|      znajomości, panie Nikodemie...~- Panie Boczek - przerwał Dyzma -
125 10|           prezes Rady Ministrów mówi "panie Nikodemie", a pan możesz
126 10|             dawnemu, po koleżeńsku... panie prezesie.~- No, o tym pan
127 10|              Czego pan sobie życzysz, panie Boczek?~- Ot tak, z uniżoną
128 10|              pana?~- Zwolnili, eee... panie Nik... panie prezesie, nasłali
129 10|         Zwolnili, eee... panie Nik... panie prezesie, nasłali wrogi
130 10|          kiwać palcem, rozumiesz pan, panie Boczek? Ani myślę! Dlaczegóż
131 10|          parady? Jak byłem pod panem, panie ładny, to pan mnie traktowałeś,
132 10|           Dyzma.~- Czego pan krzyczy, panie prezesie, co pan myśli,
133 10|          patrząc spode łba.~- Czekam, panie prezesie.~- Co pan chciał
134 10|               Dziękuję. Tak sobie. A, panie dyrektorze, czy nie wsadziłbyś
135 10|        prezesowi.~- Tylko uważaj pan, panie Boczek - podszedł doń i
136 10|          mordę na kłódkę!~- Rozumiem, panie prezesie, ani pary z gęby. -
137 10|           przysiadł na rogu biurka.~- Panie prezesie, czy to można o
138 10|            czy osiem osób, przeważnie panie, prowadziło ożywioną rozmowę.~-
139 10|          ograbiają naszą sferę z...~- Panie pośle - przerwała księżna -
140 10|         zapytał:~- Skądże pan to wie, panie prezesie? Czy to nie za
141 11|              się nad uchem prezesa.~- Panie prezesie, przyjechała hrabina
142 11|              wyskakując z auta. - No, panie, pomagać, pomagać...~Pomógł
143 11|              się. Tymczasem pozostałe panie otoczyły Nikodema.~- Czy
144 11|         otoczyły Nikodema.~- Czy pan, panie Nikodemie, jest zwolennikiem
145 11|        namówić na wyjazd.~- Ależ nie, panie prezesie - cieszyła się
146 11|              może. Zaległo milczenie. Panie spoważniały.~- Mówi pan
147 11|       niezwykle czuły, nie uważa pan, panie prezesie?~Owszem, dlaczego...~-
148 11|                  Tylko baczność, moje panie - zawołała stojąc w progu -
149 11|             wstano od stołu. Ponieważ panie wypiły sporo wina i koniaku,
150 11|      dwanaście pań i na jednego pana. Panie będą się nazywały Pątniczkami
151 11|            gdy w pewnym momencie obie panie wstały, a panna Stella grobowym
152 11|             miesiąc.~- Nie chcę.~Obie panie spojrzały na siebie, z rozpaczą.~
153 11|          wystąpiły rumieńce, niektóre panie ze zdenerwowania nic nie
154 11|            nazwać siostrami, szanowne panie i ty, panie - nisko ukłoniła
155 11|       siostrami, szanowne panie i ty, panie - nisko ukłoniła się Dyzmie -
156 11|               fotela ujrzał wszystkie panie w tych samych białych szlafrokach.~
157 11|             est rotunda."~- Wnijdź, o panie! - zawołała panna Stella
158 11|               dlań tronu.~Gdy usiadł, panie otoczyły fotel półkolem,
159 11|         zawołała:~- Witaj nam, witaj, panie życia, miłości i śmierci!~-
160 11|       aromatem, słodkim i upajającym.~Panie znowu zebrały się dookoła
161 11|                 Przybądź, o przybądź, Panie!~- Przybądź - powtórzyły
162 11|             czujesz war w żyłach, mój panie? Prawda? I taki cudny śpiew,
163 12|             chce?!~- Jakby przyszedł, panie prezesie, to ja mogę go
164 12|               zapytał:~- Kto to jest, panie prezesie, ten Boczek.~Nikodem
165 12|               brwi i bąknął:~- Tak... Panie Krzepicki, jakby on znowu
166 12|          Zawsze był taki...~- Dobrze, panie prezesie.~Powiedział to
167 12|                 Czego pan piekli się, panie Nikodemie - pojednawczo
168 12|             co?~Boczek usiadł.~- Sza, panie Nikodemie. Czy nie lepiej
169 12|        zadrwił Dyzma.~- Co pan kpisz, panie Nikodemie, a niby dlaczego
170 12|           złotych.~- Zwariowałeś pan, panie Boczek? Osiemset złotych,
171 12|              da?~- Tylko bez bujania, panie Nikodemie, już ja wiem,
172 12|          postanowienie.~- No, dobrze, panie Boczek, widzę, że muszę...
173 12|            objęcia.~- No widzisz pan, panie Nikodem, my swojak! z jednych
174 12|       podwładnego.~- Tak panu powiem, panie Boczek - zaczął Dyzma -
175 12|                nie pożałuje pan tego, panie Nikodem.~- Wiem, że nie
176 12|       drzwiami Boczka.~- No, cóż tam, panie Krzepicki?~- Wszystko w
177 12|            pani co, czy nie chciałyby panie pójść ze mną do cyrku?...
178 12|          dobrze się składa. Zajadę po panie moim samochodem... Do widzenia.
179 12|             dzwonko śledzia.~- No co, panie Malinowski, jak idzie?~-
180 12|                 Pan mnie nie pamięta, panie Malinowski, co?~- Tylu się
181 12|          okazji daj pan większe piwo, panie Malinowski.~- No, jak przyszedł
182 12|               kiwnął na gospodarza.~- Panie Malinowski, butelka czystej
183 12|           pochylił się do blondyna.~- Panie Franek, a kogo pan weźmie?~-
184 12|               Czarska. - Jak z brązu! Panie prezesie, czy to byłby wielki
185 12|          przeraziła się jej siostra - panie prezesie, to okropne...~-
186 12|                odparł Dyzma.~- Wstyd, panie prezesie - denerwowała się
187 13|               za nim.~Obejrzał się.~- Panie - zawołał szczupły blondyn -
188 13|               uśmiechem powiedział:~- Panie prezesie, czy zechce pan
189 13|             twarzą...~- Co panu jest, panie prezesie? - z niepokojem
190 13|               A, bo człowiek, kochany panie Nikodemie, lat ma coraz
191 13|             na stagnację, na podatki, panie złoty, przecie ten podatek
192 13|           zrobi mi pan łaskę, kochany panie Nikodemie, no, mój drogi,
193 13|             uśmiechu.~- Moim zdaniem, panie prezesie, nie ma takiego
194 13|              obserwował oczy Dyzmy.~- Panie prezesie - zaczął po chwili,
195 13|               krzesło i spoważniał.~- Panie prezesie, czy żona Kunickiego
196 13|              światło.~- Co się stało, panie prezesie? Dyzma usiadł na
197 14|                  Dzięki Bogu! Kochany panie Nikodemie, pan mi z nieba
198 14|            cieszył się Kunicki - ale, panie Nikodemie, może jakie koszty?...
199 14|                Nie żałować smaru! To, panie Nikodemie, najlepsza zasada
200 14|           ujrzał też niemal wszystkie panie z owej diabelskiej nocy.~
201 14|              szacunkiem.~Szczególniej panie z Loży Gwiazdy Trzypromiennej
202 14|            Literackiej.~- Nie wątpię, panie prezesie, że pan całkowicie
203 14|        zaufanie.~- Musi wierzyć panu, panie prezesie, inaczej wszystko
204 14|      instrukcji, a były one proste.~- Panie Czerpak, za dwa dni wezwie
205 14|              formalności.~- Rozumiem, panie prezesie, już go wypiłuję.~-
206 14|             Kapujesz pan?~- Tak jest, panie prezesie.~- Dobrze. To mu
207 14|            Rozumiesz pan?~- Tak jest, panie prezesie.~- Trzeba tak zrobić,
208 14|               z Warszawy. Już to pan, panie Czerpak, potrafisz.~- Dla
209 14|        zawołał Nikodem - pozwoli pan, panie Kunicki, że dowiem się,
210 14|               proszę, proszę, kochany panie Nikodemie - podskoczył Kunicki.~-
211 14|         miesiąc.~- Ratuj pan, kochany panie Nikodemie, radź, co zrobić?
212 14|           dostawy trzeba pogwizdać.~- Panie, ależ to miliony, to miliony! -
213 14|            pieszo nie chodzą.~- Drogi panie Nikodemie - wybuchnął Kunicki -
214 14|             panu jednemu mogę zaufać. Panie Nikodemie kochany, królu
215 14|         pańskim młodym wieku! Kochany panie Nikodemie, niech pan machnie
216 14|                  A niech pan, kochany panie Nikodemie, nie zapomni dobrze
217 14|          pańskiej przyszłej małżonki, panie prezesie, ani dla pana.~-
218 14|        siedział chwilę w milczeniu.~- Panie prezesie - zaczął z namysłem -
219 14|              by pan powiedział na to, panie prezesie, gdybyśmy spróbowali
220 14|           gończe. Co pan na to powie, panie prezesie?~- Bardzo mądre -
221 14|             Otóż, to jest ryzyko...~- Panie naczelniku - przerwał Krzepicki -
222 14|            Dyzma.~- Serdeczne dzięki, panie prezesie. Jak zaś wysoko
223 14|           Dzień dobry. Przywiozłem.~- Panie Nikodemie, doprawdy nie
224 14|          Minister wcale nie wyjeżdża. Panie Nikodemie, on wcale nie
225 14|          zwrócił się do Kunicklego:~- Panie Kunicki... hm... Otóż pańska
226 14|           tylko na papierze, szanowny panie! Nie ma na co łakomić się.~-
227 14|          wydął wargi.~- Co do weksli, panie Kunicki, to weksle rzeczywiście
228 14|         kieliszku. - Pańskie zdrowie, panie prezesie! W szyby siekł
229 15|          zirytowało Dyzmę.~- Niech mi panie dadzą święty spokój. Nie
230 15|             odwrócił twarz do okna.~- Panie Miszcz - odezwała się cicho
231 15|              Więc co z tym misterium?~Panie kategorycznie zażądały dotrzymania
232 15|            groźbie przyjazdu Windera. Panie nie wspominały o Terkowskim.
233 15|         dwunastu pątniczek, wszystkie panie były zrozpaczone.~Nikodem
234 15|           zajrzał do swojej sypialni. Panie pątniczki zaczęły budzić
235 15|           Przyszedł Krzepicki.~- Oho, panie Nikodemie! - zawołał ze
236 16|              naprzód i odezwał się:~- Panie prezesie...~- No, co tam
237 16|             szpiegowskie! Wstyd panu, panie Taniewski, miałem pana za
238 17|     Krzepickiego. Ten pisał:~Szanowny Panie Prezesie!~Przede wszystkim
239 17|         cholera!~- No, to zrozumiałe, panie prezesie. Ale nie wiem,
240 17|        żadnego protokołu.~- Rozumiem, panie prezesie, ale można by spisać
241 17|               radził.~- Nie rozumiem, panie prezesie?~- Już tam wy,
242 17|        komisarz. - Będzie załatwione, panie prezesie. Moje najniższe
243 17|     sposobności będę pamiętał o panu, panie komisarzu.~Komisarz rozpłynął
244 17|              kalkuluje się.~- Rozkaz, panie komisarzu.~Wziął dziewczynę
245 18|              Cztery tysiące dwieście, panie prezesie.~- Pan chyba żartuje!
246 18|               tysiąc, niech dwa!...~- Panie prezesie, miałem zaszczyt
247 18|             zapytał zdziwiony.~- Ach, panie prezesie, panie prezesie -
248 18|                  Ach, panie prezesie, panie prezesie - denerwowała się
249 18|             Hm... Co pan zatem sądzi, panie prezesie? Nikodem zmarszczył
250 18|          jestem, że zgadzamy się. No, panie Krzepicki, niech pan teraz
251 18|             zgodę na projekt.~- Ależ, panie kolego - zjadliwym tonem
252 18|               się Dyzma.~- Widzi pan, panie prezesie, że mam rację.
253 18|           ramieniu.~- Cwaniak z pana, panie Krzepicki.~- Do usług pana
254 19|        dymisji.~- A z jakich powodów, panie prezesie?~- Z powodów osobistych.
255 19|              inaczej postanowili. No, panie prezesie, apeluję do pańskiej
256 20|      kategorycznie zaprzeczył:~- Nie, panie, ja jadę do siebie na wieś
257 21|                 Minister Jaszuński... Panie we wspaniałych toaletach,
258 21|       człowieka tak gminnego jak pan? Panie... panie... no jakże panu?~-
259 21|            gminnego jak pan? Panie... panie... no jakże panu?~- Dyzma -
260 21|             zresztą za głupi, bo...~- Panie hrabio - przerwał Dyzma
261 23|         Kręcił się wśród gości, bawił panie, pokazywał panom stajnie
262 23|     uśmiechnął się pobłażliwie.~- Mój panie, niech mi pan wierzy: wolno
263 23|               był wyjątkowo chłodny i panie zaczęły się na to skarżyć,
264 24|         Kręcił się wśród gości, bawił panie, pokazywał panom stajnie
265 24|     uśmiechnął się pobłażliwie.~- Mój panie, niech mi pan wierzy: wolno
266 24|               był wyjątkowo chłodny i panie zaczęły się na to skarżyć,
267 25|           śpiewy wyśmiać musi.~- Ach, panie - wzruszyła ramionami pani
268 25|             na jego upadek... Prawda, panie prezesie?~- A może nie? -
269 25|                zaśpiewajcie - prosiły panie.~- Ależ ja nie mam głosu -
270 25|             głosem:~- Wielce szanowny panie prezesie. Przybywam tu z
271 25| Rzeczypospolitej ma nadzieję, że pan, panie prezesie zechce stworzyć
272 25|          tylko pan może tego dokonać, panie premierze.~Skłonił się nisko
273 25|        namysłu - powiedział głucho. - Panie Krzepicki, niech pan idzie
274 25|             jak nie przyjdzie?... Hę, panie, zblamuję się i tyle.~-
275 25|                 zamyślił się Dyzma.~- Panie prezesie - rozpoczął Krzepicki,
276 25|              ku przychylnej decyzji - panie prezesie, ot już mam myśl.
277 25|         premierostwa nie przyjmuję.~- Panie prezesie, ależ...~- Żadnego
278 25|           powiedział cichym głosem:~- Panie Litwinek, powtórz pan panu
279 25|              premierem nie zostanę.~- Panie prezesie!... - wybuchnął
280 25|                 Moim zdaniem, zarówno panie, jak i pan pułkownik mylicie
281 25|       wszystkich kochanych rodaków!~- Panie!...~- Milczeć - wrzasnął
282 25|             się:~- Niech pan wybaczy, panie dyrektorze, to mój siostrzeniec,