Rozdzial

  1 1 |            nacisnął klamkę.~Buchnął mu w twarz zaduch ciasnej izby,
  2 1 |        Urząd Pośrednictwa Pracy dał mu robotę przy budowie węzła
  3 1 |          dwóch tygodniach wymówiono mu. W Łyskowie zaś...~Myśli
  4 1 |          ten Purmanter, czy jak tam mu, to powiada, że może i całkiem
  5 1 |        wyrzucił za drzwi. Dokuczała mu systematycznie, zawzięcie,
  6 1 |        męskiej, gdyż życie nie dało mu dotychczas warunków, w których
  7 1 |           wzajemnie i że zatem może mu się udać to, zdawałoby się
  8 1 |          spostrzegł, służba zabrała mu palto i kapelusz, a jakiś
  9 1 |              ten oto gruby wytrącił mu z ręki jedzenie.~Dwoma krokami
 10 1 |             z ręki talerz! - rzucił mu w samą twarz.~Oczy napadniętego
 11 1 |             ciągnął pułkownik - gdy mu gratuluję, pan Dyzma powiada: "
 12 1 |           nerwy. Początkowo zdawało mu się, że biorą go za kogoś
 13 1 | przechodzącego kelnera i powiedział mu kilka słów, wskazując ruchem
 14 1 |            Jutro niedziela, pozwolą mu spać może i do dziesiątej.~
 15 2 |             oto staruszek proponuje mu łapówkę za robienie tego,
 16 2 |          gdyby i ta szansa wymknęła mu się z ręki... Postanowił
 17 2 |     zapewniać, że i jego panie będą mu wdzięczne za tak wielka
 18 2 |       niesłychanego sprytu i rzadko mu się zdarzyło stracić na
 19 2 |        myślał, tym wszystko zdawało mu się mniej prawdopodobne,
 20 2 |        oblać. I chociaż nie chciało mu się ani jeść, ani pić, skręcił
 21 2 |         kiszonym ogórkiem. Przyszło mu na myśl, że to niedziela
 22 2 |      wieczór - odparła przyglądając mu się ze zdziwieniem. - Cóż
 23 2 |         uważnym spojrzeniem. Wydała mu się ładniejsza niż zwykle.
 24 2 |     zarumienił się. Mańka spojrzała mu w oczy.~- Nie podobam się
 25 2 |       złotych. Dziewczyna zarzuciła mu ręce na szyję i raz po raz
 26 2 |     bandycka. I chociaż pochlebiała mu ta zmiana, wstydził się,
 27 3 |             warunkach, które dawały mu wrażenie, że oto jest panem
 28 3 |           niczym nie zaimponowaliby mu teraz.~Kilka osób, które
 29 3 |           pozostał sam. Nie chciało mu się spać. Zresztą należało
 30 3 |           Drogi gość oświadczył, że mu wszystko jedno, wobec czego
 31 3 |             na parterze. Wyjaśniono mu przy tym, że wcale nie będzie
 32 3 |         dotychczas nie zdarzało się mu myć w wannie. Toteż od razu
 33 3 |          Nikodema, przyglądając się mu tak bezceremonialnie, że
 34 3 |          pamiętał, że Kunicki mówił mu o żonie i o córce. Tymczasem
 35 3 |      przepowiada.~Zamilkł, przyszło mu do głowy, że jednak trzeba
 36 3 |        wielkimi klocami. Dopomagały mu w tym dwa szeregi robotników,
 37 3 |             coś mówić, lecz Kunicki mu przerwał:~- Panie Starkiewicz,
 38 3 |           pan jego okradać, gdyż ja mu jeszcze kiedyś wytoczę proces,
 39 4 |       bardzo gładką skórę. Przyszło mu na myśl, że te ręce na pewno
 40 4 |        Jeżeli ktoś jest ładny, mogę mu to powiedzieć.~- Tylko tyle?
 41 4 |           uszanowanie pani. Skinęła mu głową i zapytała:~- Może
 42 4 |    materiałów Kunickiego, lecz szło mu bodaj gorzej niż w nocy.
 43 4 |         głupi jak but. Przypomniało mu się gimnazjum. Tam przynajmniej,
 44 4 |             też musi być zdrowy, bo mu jeść nie dadzą...~A żeby
 45 4 |             aleję, która wydała się mu najprościej prowadzącą do
 46 4 |     opowiada, jest prawdą.~Przyszło mu na myśl, że gdyby się zarzuty
 47 4 |  zaaferowanego lokaja, który pomógł mu rozbierać się i ułożyć w
 48 5 |       bardzo gładką skórę. Przyszło mu na myśl, że te ręce na pewno
 49 5 |        Jeżeli ktoś jest ładny, mogę mu to powiedzieć.~- Tylko tyle?
 50 5 |           uszanowanie pani. Skinęła mu głową i zapytała:~- Może
 51 5 |    materiałów Kunickiego, lecz szło mu bodaj gorzej niż w nocy.
 52 5 |         głupi jak but. Przypomniało mu się gimnazjum. Tam przynajmniej,
 53 5 |             też musi być zdrowy, bo mu jeść nie dadzą...~A żeby
 54 5 |             aleję, która wydała się mu najprościej prowadzącą do
 55 5 |     opowiada, jest prawdą.~Przyszło mu na myśl, że gdyby się zarzuty
 56 5 |  zaaferowanego lokaja, który pomógł mu rozbierać się i ułożyć w
 57 6 |        zaniepokoił fakt przypisania mu Uniwersytetu Oksfordzkiego.
 58 6 |      szczerze. Człowiek ten podobał mu się niezwykle, a przy tym
 59 6 |            we łbie. Cymbał, zdawało mu się, że wszyscy przed nim
 60 6 |         swoje powiedzonka! Radziłem mu nawet wydać w książce aforyzmy.~
 61 6 |           zrobić z czasem, lecz nic mu na myśl nie przychodziło.
 62 6 |          pokoju. Tu przypomniał się mu list Ponimirskiego. Wyjął
 63 6 |         wygląd tej damy przypomniał mu jego własną sferę.~- Ja
 64 6 |             siostrzeńca! Nie trzeba mu było pożyczać!~- Co? - zdziwił
 65 6 |               Dyzma miał dość. Krew mu nabiegła do twarzy.~- Czego
 66 6 |    froterowania posadzek. Postawiła mu krzesło przy oknie i sama,
 67 6 |          pani Przełęskiej pozostało mu wrażenie, że wszystko skończy
 68 6 |      pułkownika skaptować. Postawię mu szampana.~W kwadrans później
 69 6 |          pojęcia, jaki świetny udał mu się kawał, gdyśmy w maju
 70 6 |             towarzystwa przyglądała mu się z uznaniem, a gdy usiadł,
 71 6 |             Dyzma, gdyż nie chciało mu się wracać do Warszawy.~-
 72 6 |             dygnitarzami przyda się mu o tyle, że będzie miał łatwiejszy
 73 6 |      zobaczy jego auto, to zaś doda mu szyku.~Właściwie mówiąc
 74 6 |    człowiekiem, który od razu wydał mu się przebiegłym i nieszczerym.
 75 6 |     chrząknął.~Na ratunek przyszedł mu służący, który zjawił się
 76 6 |       osobiste, w których zmieniono mu nazwisko na "Kunicki" i
 77 6 |       wszakże rzeczą jest odebranie mu Koborowa. I tu zaczynają
 78 6 |             myśli, żeby tego za złe mu nie brać itd. Zresztą sam
 79 6 |         miał stajnię wyścigową, ale mu nie szło.~- Musi to być
 80 7 |            dymisja. Nie powiedziano mu tego wprost. Bynajmniej.
 81 7 |     głupstwa. Dobra pamięć przyszła mu o tyle z pomocą, że dawkując
 82 7 |       powtórzyć niemal wszystko, co mu kiedyś o tym powiedział
 83 7 |          skorzystać?~Znowu nasunęły mu się obiekcje: Czy Kunicki
 84 7 |             Toteż pani domu musiała mu powtarzać bardzo głośno
 85 7 |          śmiechem. Szalenie podobał mu się dowcip Krzepickiego,
 86 7 |            rzekł:~- Czekaj pan i ja mu coś powiem.~- Byle nie za
 87 7 |       winszował Nikodemowi i życzył mu pomyślnej realizacji kapitalnego
 88 7 |          wyścigach. Oba tematy były mu obce i nieinteresujące.
 89 7 |          odprawił szofera, kazawszy mu podać samochód o siódmej
 90 7 |           do swego hotelu. Przyszła mu na myśl Mańka i zauważył
 91 7 |             przypuszczenia, że może mu za projekt dadzą gratyfikację.
 92 7 |        ukłonów oświadczył, że wyjść mu nie wolno, lecz może zatelefonować
 93 8 |         oczarować, chcę podobać się mu jak najbardziej... Jeżeli
 94 8 |            się z żądzy podstawiania mu swego ciała...~Chciała jeszcze
 95 8 |            spodniach i wydawała się mu teraz nieprzyzwoitą. Milczenie
 96 8 |            pan przekonać, jeżeli to mu bardziej konweniuje niż
 97 8 |          złożył wiosła. Przypomniał mu się mały tłuściutki pan
 98 8 |            lecz gdyby nawet chcieli mu odpowiedzieć, nie znaleźliby
 99 8 |        dlatego, że lekarze zalecili mu jak najrzadsze obcowanie
100 8 |      dawnych lat, nie zaszkodziłoby mu. Czy lubiliście się wzajemnie?~-
101 8 |         wśród drzew, Nina zarzuciła mu ramiona na szyję i przytuliła
102 8 |           spojrzał na Dyzmę i podał mu rękę.~- Poznaję, naturalnie,
103 8 |      zaintrygowaniu ratlerka, który mu przyglądał się bacznie.~-
104 8 |               Nie, nie bardzo. Może mu to przejdzie...~- Niestety...
105 9 |             to przy śniadaniu - gdy mu bardziej dopiekła, a każde
106 9 |            dnia Kasia nie dokuczała mu więcej, lecz w jej oczach
107 9 |          moje - zawołała, wyrywając mu album z impetem.~- Nie można
108 9 |      przycisnąć Ninę do muru, by ta mu jasno wyłożyła, co i jak.
109 9 |          Niny. Zresztą nie zależało mu specjalnie na małżeństwie
110 9 |           nią. Owszem, podobała się mu bardzo, no i była wielką
111 9 |            czytał, a Nina zaglądała mu przez ramię. Depesza brzmiała:~
112 9 |      Nadszedł Kunicki i Dyzma podał mu depeszę. Stary przeczytał
113 9 |         chwila, gdy wszyscy zaczęli mu ściskać ręce za to, że powtórzył
114 9 |          pozach. Najlepiej podobała mu się ta, gdzie siedział na
115 9 |             przeraził się. Przyszło mu na myśl, że przecież dzienniki
116 9 |  rozczytywania się w przypisywanych mu talentach zatroskała go
117 9 |         posadą w Koborowie. Zrobiło mu się przykro na myśl, że
118 9 |            a że istotnie nie brakło mu sprytu, przeprowadzał co
119 9 |             brakach swego szefa. Te mu wszakże szły na rękę, czyniąc
120 9 |      stosunki, Krzepicki przyznawał mu w duchu posiadanie jakiejś
121 9 |            ostatnia książka oddawać mu poczęła wielkie usługi.
122 9 |             dlaczego Ulanicki kazał mu wrzucić do skrzynki u premiera
123 9 |            absolutnie żadnych zajęć mu nie narzuca, pozostawiając
124 9 |              Widocznie nie przyszło mu na myśl, że może istnieć
125 9 |           Sam pan najlepiej wie, że mu życzę wszystkich pomyślności.~-
126 9 |             pamiętniku Niny. Trudno mu było zdobyć się na wyraźną
127 9 |            No, prawda, podobała się mu, mieć żonę hrabiankę to
128 9 |              Złodziej! - przemknęło mu przez głowę.~Postać stała
129 9 |           się do pokoju i zarzuciła mu ręce na szyję.~Pociągnął
130 9 |          był na siebie, że zabrakło mu stanowczości, obawiał się
131 10|             z decyzją, co zapewniło mu wdzięczność przemysłowców,
132 10|        siadając na kanapie, wskazał mu krzesło.~- Czego pan chce,
133 10|                  To świnia! Powiedz mu pan, że ja wiem o wszystkim
134 10|             Trędowatej. Nawet śniło mu się raz, że sam jest ordynatem
135 10|    wypowiedział to, co, zdawało się mu, grzebie go do reszty.~Towarzystwo
136 10|           zapalił światło.~Przyszło mu na myśl, czyby nie przejrzeć
137 10|             żadna z nich nie zajęła mu tyle czasu i myśli, co Nina.
138 11|           nie zrozumiał. To zdawało mu się, że mają założyć jakby
139 11|        dotknąć tej afery. Po diabła mu to? Czy po to dochrapał
140 11|             w niego, że zrobiło się mu nieprzyjemnie.~Poskrobał
141 11|             Dyzma zły, że nie udaje mu się wykręcić - ja sam nie
142 11|           by ich nie wsypał, gotowe mu jaką krzywdę zrobić... Przecie
143 11|         chodził po pokoju. Przyszło mu na myśl, że z drugiej strony
144 11|        szkoły. Nagle rozjaśniła się mu dusza i odpowiedział:~-
145 11|          wszystkim odegrać. Co każą mu robić? Wprawdzie ma tam
146 11|         jest możliwe: a jeżeli każą mu wywołać diabła?~- Tfu! -
147 11|          splunął na dywan.~Przyszło mu do głowy, że ostatecznie
148 11|            reumatyzm. Już raz oddał mu doskonałe usługi w Koborowie...~
149 11|            te oto sandały.~Wskazała mu czerwone miękkie pantofle
150 11|        Nikodema szmer rozmowy. Czas mu się dłużył, zbliżył się
151 11|             do Nikodema i zawiesiła mu gwiazdkę na szyi, po czym
152 11|      nieswoim głosem. Odpowiedziały mu krzyki przerażenia. Niektóre
153 11|             przejmujące, że mroziły mu krew w żyłach.~- Przemówił,
154 12|    podniesienie powiek wydawało się mu ciężkim trudem.~A jednak
155 12|    powitanie omdlałym ruchem podała mu rękę.~- Głodny pan?~- O,
156 12|              Dlaczego?~- No, bo gdy mu powiedziałem, że pan prezes
157 12|             Boczkowi rękę, podsunął mu krzesło i zapytał, jak mógł
158 12|          jest podrzutkiem, skręciło mu wnętrzności. Nagle z całą
159 12|          mrugnął do Dyzmy i skłonił mu się tak nisko, jak tylko
160 12|          nisko, jak tylko pozwalała mu jego tusza.~- Najniższe
161 12|        zaciśnięte zęby wyrywały się mu raz po raz słowa zachęty:~-
162 12|             z pasją zaczął nacierać mu kark.~- Co on robi? - zapytała
163 12| niedozwolonych chwytów.~Nagle udało mu się ująć Tracca w straszliwy
164 12|       okropne...~- A niech i skręci mu kark! - odparł Dyzma.~-
165 12|         Wielaga! - ryczał Dyzma, aż mu pot wystąpił na czoło.~Tymczasem
166 13|       blondyn. Grubas przyjrzał się mu.~- Skąd pan mnie zna?~-
167 13|          twardej pięści rozmiażdżył mu nos i górną wargę. Jednocześnie
168 13|      Ratunku! Ratunku!...~- Zatknij mu pysk! - zdyszanym szeptem
169 13|            śmierci Boczka. Przyszło mu na myśl, że śledztwo dojdzie
170 13|          widmo zamordowanego nie da mu spać po nocach.~Z drugiej
171 13|          takiego spryciarza. Wydało mu się nawet, że rozumie to
172 13|            Plenipotencję tę wręczył mu zaraz po jego przyjeździe
173 13|        kształt...~Włosy zjeżyły się mu na głowie i rozdygotaną
174 14|      naczelnikiem Czerpakiem, kiedy mu się spodoba.~- Naturalnie -
175 14|          zbyt jaskrawo przypominało mu ową piekielną noc. Oczyma
176 14|        znajomości, które mogą pomóc mu w przyszłości.~Pani Czarska
177 14| wielokrotnie.~Na szczęście przybyły mu na pomoc panny Czarskie
178 14|            z niezwykłą swadą zaczął mu klarować zasady organizacji
179 14|             Gdy Dyzma zakomunikował mu oświadczenie ministra i
180 14|         dostawy, Kunicki rzucił się mu w objęcia i zaczął go zapewniać,
181 14|        trzech dniach gadaniny powie mu pan, że w piątek rano będzie
182 14|        panie prezesie.~- Dobrze. To mu pan powie w czwartek rano.
183 14|        Nikodema. Ten zresztą kadził mu niemniej i zapewniał o swojej
184 14| podejrzliwie zerkał na Dyzmę, dając mu ostatnie informacje i objaśniając,
185 14|             Dobra, dobra - przerwał mu Dyzma i otworzył drzwiczki
186 14|      podbiegła do niego, zarzucając mu ręce na szyję.~- Niko, Niko,
187 14|       godzin spędzić z Niną.~Siadła mu na kolanach i przerywając
188 14|           ukontentowaniem. Przyszło mu na myśl, że włamywacze musieliby
189 14|       zawartość. Od razu rzucił się mu w oczy paszport austriacki.~-
190 14|             do pana, za to pan daje mu pewną kwotę pieniędzy i
191 14|          surowo przesłucham, pokażę mu wszystkie te szpargały i
192 14|              a jeżeli przyjmie, dam mu paszport i pozwolę uciec
193 14|             go!~Wywiadowcy obmacali mu kieszenie. Broni nie było.~-
194 15|           niemu. Terkowski uścisnął mu rękę i lekko wziąwszy pod
195 15|       pięści. Przez myśl przebiegło mu, by po prostu rzucić się
196 15|        Wszystkie mięśnie nabrzmiały mu tak, że aż uczuł ich drżenie.~-
197 15|             jest Terkowski.~Huczało mu w głowie. Całą noc spędził
198 15|           Wandryszewskiego i zrobił mu awanturę o spóźnienie bilansu,
199 15|       Nikodem roześmiał się. Wydało mu się czymś dziecinnie głupim,
200 15|        tejże jednak chwili przyszło mu na myśl, że zaledwie kilka
201 15|         wyczerpany, w głowie huczał mu młyn.~Ubrał się i zajrzał
202 15|       wówczas, gdy Reich przeczytał mu i pokazał ten list od pani
203 15|           ale pod warunkiem wydania mu kompromitujących dokumentów.~-
204 15|           żeby na to poszedł. Jedno mu obiecał, że dokumenty zatrzyma
205 15|         Wszystkie członki odmawiały mu posłuszeństwa. Skrzywił
206 15|        niego ich domy i gdyby udało mu się teraz jakoś z Zakonu
207 15|          trzynastym?... Nie podobam mu się więcej i zapowiedział,
208 15|            Roześmiał się. Przyszedł mu na myśl Wareda. Wpakuję
209 15|           znad gazety. Serce waliło mu w piersi, jak bęben.~Zerwał
210 16|            prezesury banku. Bo i co mu po tym całym banku? Kolosalne
211 16|        grubym śniegiem.~Przypomniał mu się Terkowski. Zacisnął
212 16|         Nina, rozbawiona, zarzuciła mu ręce na szyję.~- Mój pan
213 16|          przykład podwładnym.~Podał mu rękę i wyszedł.~Młyn, tartaki,
214 16|      gorzelnia - wszystko to zajęło mu czas do południa. Przeszedł
215 16|           jeden głos. Przytwierdził mu drugi, trzeci, dziesiąty...~-
216 17|           pomyślał i nagle przyszło mu na myśl, że przecie dość
217 17|        kiwnąć palcem na taką, która mu się podoba.~Zapłacił, wbrew
218 17|            do nosa. Przyglądała się mu w milczeniu.~- Uu... żmija!~
219 17|            wielmożnego pana.~Skinął mu głową i wszedł na schody.
220 17|       jeszcze może wrócić... Dobrze mu powodzi się, futro ma...
221 17|           aresztowany, a może udało mu się zbiec.~Odetchnęła z
222 17|             będzie warować i stanic mu twarzą w twarz... I przyszła.~
223 17|            do mnie, wróci... Powiem mu, że oczy wypłakałam, że
224 17|     Wybuchnął śmiechem. Przyglądała mu się z niepokojem.~- Czego
225 17|      wyjeżdża do Koborowa i że musi mu przygotować różne papiery.~
226 17|   interesował się nimi. Wystarczyło mu w zupełności to, że prezes
227 17|         Przygryzła wargi i, patrząc mu prosto w oczy rozszerzonymi
228 17|          spostrzega, lecz zastąpiła mu drogę.~- Czego? - warknął
229 17|     komisarz. Przodownik zameldował mu, że jest takie doniesienie.~-
230 18|            biurkiem, przyglądał się mu z szacunkiem i z uwagą słuchał
231 18|            je miał w ręku, przyszło mu na myśl, że jednak bardzo
232 18|       przedpokoju adwokat tłumaczył mu jeszcze, jak należy załatwić
233 18|           ostatnich dniach wszystko mu się dobrze składało. Mańka
234 18|           ręku dokument otwierający mu możność ożenienia się z
235 18|           przyjazd Krzepickiego był mu bardzo na rękę.~Częstokroć
236 19|         wizytę premierowi i wręczył mu prośbę o dymisję.~Premier,
237 19|   rozstrojony nerwowo, ręce trzęsły mu się jak galareta. Co kilka
238 19|             do mnie?~Nina zarzuciła mu ręce na szyję.~- Kochany,
239 19|             obchodzi. O tyle jestem mu wdzięczna, że dał mi garść
240 19|       Początkowo zdumienie odebrało mu mowę, lecz prędko odzyskał
241 21|             z Żorżem i zaproponować mu translokację do pałacu.~
242 21|           Ponimirski przyglądał się mu z jadowitym uśmiechem. Jego
243 21|     wszystkie zęby wylecą.~Podsunął mu pod nos zaciśniętą pięść,
244 22|          samochodem. Dyzma pozwolił mu na to, po cichu żywiąc nadzieję,
245 22|         traktował wyniośle. Podawał mu dwa palce i z reguły nie
246 22|      dostawy dla rządu gwarantowały mu nadal grube dochody. W każdym
247 23|          pobłażliwi i nie przeczyli mu w niczym.~Nikodem witał
248 23|              Zresztą każdy robił co mu się podobało, przez cały
249 23|  wulgaryzują nasze życie, odbierają mu piękno, lecz i samego człowieka
250 23|          niech mi pan wierzy: wolno mu, stać go na to. Generał
251 23|        pewnej sceny, która nasuwała mu taką refleksję:~"Więc miałem
252 24|          pobłażliwi i nie przeczyli mu w niczym.~Nikodem witał
253 24|              Zresztą każdy robił co mu się podobało, przez cały
254 24|  wulgaryzują nasze życie, odbierają mu piękno, lecz i samego człowieka
255 24|          niech mi pan wierzy: wolno mu, stać go na to. Generał
256 24|        pewnej sceny, która nasuwała mu taką refleksję:~"Więc miałem
257 25|         Czytał, lecz litery skakały mu przed oczyma.~Istotnie,
258 25|            że pan prezes nie odmówi mu, zwłaszcza dziś, w dobie
259 25|          Ale... ale właściwie... co mu po tym?~Znowu nerwowe, pełne
260 25|          zmarszczył brwi i ręką dał mu znak, by zamilkł.~- Tak -
261 25|           założyć monokl, lecz ręce mu tak się trzęsły, że nie
262 25|         Motłoch!...~Nareszcie udało mu się włożyć monokl. Obrzucił