Rozdzial

  1 1 |      Blondynka przyjrzała się uważnie jego mocno znoszonemu ubraniu,
  2 1 |               ich jedzeniu było ponad jego siły. Przecie sam już drugi
  3 1 |            elementu wyobraźni. Zasięg jego przewidywań i planów nie
  4 1 |              się. Że zaś siedziała na jego walizie, Dyzma, nie chcąc
  5 1 |           dlań pasją. Nie obrażało to jego ambicji męskiej, gdyż życie
  6 1 |       rozwinąć. Nawet nie dotykało to jego godności ludzkiej, ponieważ
  7 1 |             uderzył niespodziewanie w jego świadomość drobny druk: "
  8 1 |          uprzejmie pochylonego pana i jego wyciągniętą rękę. Machinalnie
  9 1 |              z tych półmisków i zjadł jego zawartość gdzieś w kącie.
 10 1 |            ogarnęła wściekłość. Przed jego nosem bezceremonialnie przepychał
 11 1 |          gniew, na pewno zmitygowałby jego odruch. Teraz jednak wiedział
 12 1 |           czyjąś ręką, uderza lekko o jego własny.~Jednocześnie dobiegł
 13 1 |          własny.~Jednocześnie dobiegł jego uszu głos:~- Pan pozwoli,
 14 1 |             gdyż Kunicki, potrząsając jego ręką, wybuchnął całą tyradą,
 15 1 |           zdolni są zrozumieć wielkie jego myśli przewodnie, ale na
 16 1 |             Raut był skończony. Wielu jego uczestników przeszło jednak
 17 2 |          draba Olszewskiego wylać, na jego miejsce do Dyrekcji Lasów
 18 2 |            tak daleko wykraczała poza jego rzeczywistość, a nawet poza
 19 2 |       sosnowego lasu, zapewniać, że i jego panie będą mu wdzięczne
 20 2 |        których pustce klaszczące echo jego kroków brzmiało ostro i
 21 2 |        ubiegłego wieczoru zbiły się w jego świadomości w jakieś pstre
 22 2 |            Wiadomo - chłopi.~Przepili jego zdrowie, a gdy już butelka
 23 2 |             nasunął czapkę i wyszedł, jego żona wyniosła się do sąsiadki,
 24 3 |          zachwycał swą elegancją, a w jego pokoju Nikodem nieraz podziwiał
 25 3 |           teraz tak onieśmielona była jego ekwipunkiem, że nie odważyła
 26 3 |               woda w wannie, która po jego kąpieli nabrała wyraźnego
 27 3 |     zdumieniem stwierdził, że podczas jego nieobecności służba oczyściła
 28 3 |               Koborowo, tłumaczył, to jego duma i chluba, jeszcze przed
 29 3 |            ale wnet się uspokoił, gdy jego towarzyszowi aż zaświeciły
 30 3 |             Wszystko to waliło się na jego świadomość coraz gwałtowniejszą
 31 3 | spostrzeżeniami, że Kunicki nie widzi jego przygnębienia, biorąc je
 32 3 |               nie miał czasu zauważyć jego depresji.~Zbliżała się już
 33 3 |              siebie, nie mógł dojrzeć jego końca. Wśród starych dębów,
 34 3 |              szczupły, wysoki. Wzrost jego przedłużała jeszcze bardziej
 35 3 |            Dyzma.~Ten zaś wyciągnął w jego kierunku bardzo długi palec
 36 3 |         Ponimirski i zbliżył twarz do jego twarzy. Dyzma wzdrygnął
 37 3 |               jednak nie powinien pan jego okradać, gdyż ja mu jeszcze
 38 4 |               do parku, lecz nie w te jego okolice, które już znał
 39 4 |                sens których uciekał z jego świadomości, stawał się
 40 4 |          widziała jeszcze kilka chwil jego szorstką w ruchach, robiącą
 41 4 |               że jeżeli Nina zostanie jego żoną, on przepisze na nią
 42 4 |             władzy.~- A co na to mówi jego córka?~- Ta Kaśka? To też
 43 4 |               kupił. Stosunek zaś doń jego żony i córki istotnie był
 44 4 |          zajmować się tym obłąkanym i jego projektami, jednakże należy
 45 4 |              nie zawadzi. Zwłaszcza w jego położeniu.~- W każdym razie
 46 5 |               do parku, lecz nie w te jego okolice, które już znał
 47 5 |                sens których uciekał z jego świadomości, stawał się
 48 5 |          widziała jeszcze kilka chwil jego szorstką w ruchach, robiącą
 49 5 |               że jeżeli Nina zostanie jego żoną, on przepisze na nią
 50 5 |             władzy.~- A co na to mówi jego córka?~- Ta Kaśka? To też
 51 5 |               kupił. Stosunek zaś doń jego żony i córki istotnie był
 52 5 |          zajmować się tym obłąkanym i jego projektami, jednakże należy
 53 5 |              nie zawadzi. Zwłaszcza w jego położeniu.~- W każdym razie
 54 6 |    ogniotrwałej, stojącej za kotara w jego sypialni, o czym wywiedziałem
 55 6 |                że Ponimirski zaliczył jego nazwisko do kurlandzkiej
 56 6 |             biegu których zależał los jego stanowiska.~Rozmyślał nad
 57 6 |               pan przepadł? - ścisnął jego dłoń oburącz.~- Moje uszanowanie
 58 6 |          ponadto jestem plenipotentem jego żony.~- Ach tak? Co pan
 59 6 |               zachwytem oglądał każdy jego szczegół. Musiał znać się
 60 6 |                że wkrótce skończy się jego piękna przygoda, lecz wolał
 61 6 |               tej damy przypomniał mu jego własną sferę.~- Ja do pani
 62 6 |               Niech się pan zwraca do jego szwagierka! Ja nie dam ani
 63 6 |               szofera w odpowiedzi na jego ukłon.~- Ano nic, proszę
 64 6 |               i być może ktoś zobaczy jego auto, to zaś doda mu szyku.~
 65 6 |             przywitał się szarmancko. Jego przesadnie rozrzucone ruchy,
 66 6 |               że nie podobna myśleć o jego uwłasnowolnieniu?~- Bo ja
 67 6 |             pani Przełęska. - Właśnie jego choroba polega na zaniku
 68 6 |           właśnie pan, kolega Żorża i jego przyjaciel, spotkał go teraz!~
 69 6 |        Następnie znamy wszyscy proces jego o dostawę podkładów kolejowych.
 70 6 |          dokumentami, stwierdzającymi jego niewinność, ale nie ulega
 71 7 |           wywnioskować, iż stanowisko jego jest poważnie zachwiane
 72 7 |              ulgą dla gabinetu byłaby jego dymisja. Nie powiedziano
 73 7 |          dlaczego spotkało to właśnie jego, Nikodema Dyzmę.~Gdy otrzymał
 74 7 |              wyjaśnił Ulanicki - jest jego sąsiadem i plenipotentem
 75 7 |              sąsiadem i plenipotentem jego żony, z którą Kunicki, uważasz,
 76 7 |             że grunt wzmacnia się pod jego nogami, że ci ludzie z tego
 77 7 |              postępie sprawy, która - jego zdaniem - znajdowała się
 78 7 |              odwraca się nowa karta w jego życiu, a cóż go obchodziła
 79 7 |          powiedzieć Ponimirskiemu, że jego ciotka o niczym słyszeć
 80 7 |            wyraźnie zaniepokojony. Na jego kwadratowej twarzy drgały
 81 7 |               zajęcia przez przybysza jego własnego fotela.~- Jestem
 82 8 |           chamem. Dość miałam dowodów jego subtelności. Jeżeli zaś
 83 8 |           czyni to świadomie. To jest jego styl, jego typ. To ja nad
 84 8 |         świadomie. To jest jego styl, jego typ. To ja nad tobą powinnam
 85 8 |          samochodu.~Po chwili światło jego reflektorów przesunęło się
 86 8 |         wypytywać Nikodema o przebieg jego misji w Warszawie i w Grodnie.
 87 8 |              głowę musnęła policzkiem jego wargi.~- Ot, jaka sprawa -
 88 8 |              przejściu do jadalni. Na jego ukłon odpowiedziała wyniosłym
 89 8 |               tłuściutki pan Boczek i jego żona, która musiała ważyć
 90 8 |              tym tak, że oparła się o jego ramię. Nikodem objął ją
 91 8 |       powiedział, że wierzy.~Chwyciła jego rękę i przywarła do niej
 92 8 |            znaleźliby na to miejsca w jego gadaninie.~- No, a cóż tam
 93 8 |            jak strasznie cierpiałam z jego powodu... Tym bardziej że
 94 8 |              ludźmi, gdyż to pogarsza jego stan. Ale czy ja wiem, może
 95 8 |     wywnioskować, że obawiał się, czy jego spisek nie został wykryty.
 96 8 |          opierając palec wskazujący o jego pierś, zapytał gniewnie:~-
 97 8 |              na panu wrażenie wywarła jego choroba. Może źle zrobiłam,
 98 8 |              chcę - przytuliła się do jego ramienia - tylko informuję,
 99 9 |               oficjalistów, którzy na jego widok zdejmowali czapki.
100 9 |            bardziej dopiekła, a każde jego zdanie wyszydzała bez miłosierdzia,
101 9 |             domu mego ojca, by uwieść jego żonę! Jeżeli pan nie wyniesie
102 9 |     Rozpłomieniona Kasia nie słyszała jego szybkich drobnych kroczków.
103 9 |               stanął w progu, a twarz jego skurczyła się wściekłością.~-
104 9 |              nim rozmawiać, patrzeć w jego oczy...~Nikodem zapewniał,
105 9 |              i na rękach wniesiono do jego numeru.~Bo też było co pić.
106 9 |                które zaznaczyły się w jego umyśle jakimiś chaotycznymi
107 9 |            pierwszej stronie widniała jego fotografia.~Stał z jedną
108 9 |              Zbożowego i nominację na jego prezesa.~Obok, pod sensacyjnym
109 9 |         zamieściły podobne artykuły i jego fotografie w różnych pozach.
110 9 |                Olśni ich i onieśmieli Jego stanowisko i stosunki. Chyba
111 9 |  Ponimirskiego.~- Zresztą - dodał - z jego klepkami jest tak źle, że
112 9 |          otwarcia banku i rozpoczęcia jego działalności.~W niespełna
113 9 |               szacunkiem, wciąż rosły jego potężne wpływy i stosunki,
114 9 |    kombinacjach. Zresztą wiedział, że jego pozycja zależy wyłącznie
115 9 |            inny został prezesem, że w jego interesie leży wzmacnianie
116 9 |           szefa, i robił wszystko, by jego osobę otoczyć aureolą nieprzystępności
117 9 |               stopniu nie zmniejszyły jego ostrożności, wynikającej
118 9 |       doprowadzała nieraz do rozpaczy jego nieznajomość różnych form
119 9 |           przeświadczeniu, że treścią jego istoty jest jakaś tajemnica,
120 9 |               To samo widoczne jest w jego sposobie ubierania się.
121 9 |          Raczej nie. Czyż chodzi mi o jego urodę? Jest męski, hipnotyzuje
122 9 |              dziś długi list. Brak mi jego obecności.~Na drugiej kartce
123 9 |               zrezygnować z widywania jego.~Na następnej stronie była
124 9 |         przyjęty z całym zrozumieniem jego nieodzowności.~Gdy rozmawiali
125 9 |          zgody Dyzmy, zbytnio zwracał jego uwagę na szczęśliwy obrót
126 9 |             owszem, będzie czuwał nad jego interesami i obiecał często
127 9 |        bankiem i terminem rozpoczęcia jego działalności. Mówił dużo
128 9 |              mąż odprowadził Dyzmę do jego pokoju, życząc przyjemnej
129 9 |             co do Oksfordu, ani co do jego inteligencji. Widocznie
130 9 |               inteligencji. Widocznie jego system był bez zarzutu.
131 9 |           zasypiał, gdy nagle do uszu jego dobiegł szmer kroków na
132 9 |         Tymczasem ona zaczęła mówić o jego nowym stanowisku i o tym,
133 9 |              razie muszą poczekać, bo jego dochody jeszcze nie są wystarczające.~-
134 10|         Państwowy Bank Zbożowy dzięki jego żelaznej ręce był podawany
135 10|              pracowitością niezwykłą. Jego gabinet był niedostępnym
136 10|               głośno, więc?... Czyżby jego dawny podwładny bał się,
137 10|        zadzwonił do Krzepickiego i za jego radą zrezygnował z fraka.~
138 10|         burłak znad Wołgi, bo podobno jego matka...~Nie dokończył,
139 10|            niemal głośno:~- Szambelan Jego Świątobliwości znów nas
140 11|              prezesa Nikodema Dyzmy i jego sprężystemu kierownictwu
141 11|           całować przywarła ustami do jego warg.~- Przijemni? - zapytała.~-
142 11|               zamkniętymi oczyma. Nad jego głową jaśniała trzypromienna
143 11|               Tym mniej wiedział, czy jego odpowiedź ma jaki związek
144 11|         Dopiero gdy mocno potrząsnęła jego ramieniem, otworzył oczy.~
145 11|         schody i znowu korytarz. Przy jego końcu panna Stella zatrzymała
146 11|          ludzie, zamknąć się musimy w jego kręgu. Zaznaczam przy tym,
147 11|         pocałowała go w same usta. Ku jego zdumieniu po niej zrobiła
148 11|          rozpaczliwym głosem Dyzma.~- Jego, Jego, Szatana...~Nikodemowi
149 11|    rozpaczliwym głosem Dyzma.~- Jego, Jego, Szatana...~Nikodemowi nagle
150 11|                jej usta przylgnęły do jego warg i znowu poczuł na języku
151 12|        wypadek.~Nazajutrz oczekiwania jego sprawdziły się. O pierwszej
152 12|                jak tylko pozwalała mu jego tusza.~- Najniższe uszanowanie
153 12|        płaskim skokiem znalazł się na jego piersi.~Sędzia z gwizdkiem
154 12|           podwójnym nelsonem. Ogromne jego ręce przesunęły się z tyłu
155 12|      ramionami Włocha i zwarły się na jego karku. Cyrk zamarł w oczekiwaniu.~
156 12|            Jury postanowiło...~Dalsze jego słowa zagłuszył ryk protestów.~-
157 13|              nieprawdopodobną, jak na jego tuszę, szybkością, stanął
158 13|            czasu malały do zera.~Któż jego, prezesa banku, może posądzić
159 13|        korespondencją przerwało potok jego wymowy. Pożegnał się z Dyzmą,
160 13|              mówić poufały uśmiech na jego twarzy.~- No, co pan kalkulujesz? -
161 13|            pasji zdrabniania wyrazów. Jego żona, siwiejąca szatynka,
162 13|      kochanieńki - zawołał Pilchen na jego widok - ależ to słówko w
163 13|            ciągnąc słowa potwierdziła jego żona - ale za to bardzo
164 13|  Plenipotencję tę wręczył mu zaraz po jego przyjeździe do Koborowa
165 13|       rozmachem położył się do łóżka. Jego myśli całkowicie zajęte
166 14|             na początku nowego okresu jego życia.~Tym razem pojechał
167 14|    prezesiunia i jestem pewniutki, że jego czcigodneńka osóbka daje
168 14|         piekielną noc. Oczyma szukały jego oczu, zachowując w ruchach
169 14|             zrobi wszystko, co leży w jego mocy, by poprzeć program
170 14|           długi ustęp, domagający się jego przyjazdu do Koborowa.~Nikodem
171 14|      przyrzekł stosować się ściśle do jego instrukcji, a były one proste.~-
172 14|       Krzepickiego. Dobrze się czuł w jego towarzystwie i wiedział,
173 14|       uspokajać. Rozmowa potwierdziła jego nadzieje.~Głos Kunickiego
174 14|           błyski obawy i nieufności w Jego małych, ruchliwych oczach.~-
175 14|              Tak się składa.~Głaskała jego twarz końcami palców.~Nikodem
176 14|      szczęśliwej chwili, gdy zostanie jego żoną.~- Jeżeli nic nieprzewidzianego
177 14|        jadalni. Wypytywała Nikodema o jego obecny tryb życia. Cieszyła
178 14|        dłużników Kunickiego z dawnych jego czasów, gdy jeszcze trudnił
179 14|              Rezultatem zaś tego była jego wielka radość.~Zaraz w następnej
180 14|       buduarze nieco zniecierpliwiona jego długą nieobecnością, Jednakże
181 14|    przypuszcza, że chcę wtrącać się w jego sprawy osobiste. Bynajmniej.
182 14|                czekał już tu Kunicki. Jego ruchy, wyraz twarzy i oczu -
183 14|           lecz ten nawet nie zauważył jego. Podbiegł nerwowym krokiem
184 15|               Jarzynowskiego z powodu jego drwiącej miny, oziębłości
185 15|      usprawiedliwioną zresztą niechęć jego do siebie. Na szczęście
186 15|    olbrzymiego białego plastra gorsu. Jego małe rybie oczy pływały
187 15|               Winder.~Umilkł nagle, a jego oczy badawczo zatrzymały
188 15|         godziny potem skombinował, że jego nieobecność może dojść do
189 15|              ze skandalem "wywalić" i jego, i Jaszuńskiego, i Pilchena...~
190 15|           dzwonił kilkakrotnie.~Myśli jego koncentrowały się na tym,
191 15|              zdecydowanie wpłynęła na jego ustosunkowanie się do zaszczytnej
192 16|        przeprowadził z Kunickim przed jego odjazdem w Urzędzie Śledczym.
193 16|             się, ocierając policzek o jego usta.~- Drzwi? Co mi tam
194 16|   rozmawiających półgłosem, wstało na jego powitanie.~Skinął im głową
195 16|              na administratora. Macie jego słuchać we wszystkim. Ale
196 17|               się znakomicie, chociaż jego bohaterka nie umiała ukryć
197 17|                że zbyt nisko oceniała jego wartość, nabrała wobec niego
198 17|               odwrócił się tak, że na jego twarz padło światło, usłyszał
199 17|            znowu. Przystanął, lecz ku jego zdziwieniu i ona wówczas
200 17|                łagodny śnieg, wielkie jego płaty pod światło latarni
201 17|              szyję Dyzmy przywarła do jego ust. Miała wargi soczyste,
202 17|            stosunków.~Teraz marzeniem jego, do którego stale powracał,
203 17|          takiego aresztować?... Czort jego wie, co on za ptaszek, obieżyświat,
204 17|           możliwe. Można by sprawdzić jego dokumenty. Ewentualnie nawet
205 17|    Ewentualnie nawet zrobić rewizję w jego hotelu, ale jak okaże się,
206 17|               gotów i nie zwlekając z jego wykonaniem Wareda zadzwonił
207 17|               sobie różne szczegóły z jego zachowania się, które od
208 18|             tymi samymi cechami, co i jego właściciel, siwy już dżentelmen
209 18|           Ochrony Rodziny i szambelan Jego Świątobliwości.~Dyzma, siedząc
210 18|       pomyślał.~Jakby w odpowiedzi na jego nie wymówione pytanie mecenas
211 18|             skarbu, i dlatego, jeżeli jego wniosek zostanie odrzucony,
212 18|               zapewnił przedmówcę, że jego zasługi są wysoko cenione
213 19|          oświadczył, że postanowienie jego jest nieodwołalne. Zgodził
214 19|        prezesa Dyzmy. Skądś wydostano jego deklarację, która zrobiła
215 19|      szczędząc superlatywów dla oceny jego wiedzy, rozumu i zalet charakteru.
216 19|              charakteru. Przypomniano jego słówko z cyrku, podawano
217 19|              słówko z cyrku, podawano jego życiorys, no i fotografię
218 19|                teraz wysoko podnosiły jego zalety, używając nazwiska
219 19|             że jakoś nie umiała pojąć jego wielkości. Była dumna.~Sama
220 19|          gdzie od razu ujawniłaby się jego nieznajomość obcych języków.
221 19|          Mylisz się, to ja nie jestem jego warta. Mało go znasz, zresztą
222 20|             dyrektor, tuż za nim dwaj jego zastępcy, dalej prokurenci
223 20|          wpiło się z zaciekawieniem w jego twarz, pragnąc odczytać
224 20|            szefa, lecz kamienna maska jego rysów była jak zawsze tajemnicza
225 20|            mnie, twórcy tego banku, w jego wzorowym prowadzeniu.~Myślę,
226 20|            Nikodema Dyzmy, podkreślił jego znakomity talent organizacyjny
227 21|               na wszystkie strony.~Na jego poważnym obliczu zjawił
228 21|                że goście, nie znający jego sukcesów łyskowskich, dzielili
229 21|            wiwatów był odpowiedzią na jego słowa, orkiestra rżnęła
230 21|       nienormalny stan umysłu Żorża i jego niespodziewane szusy.~Dyzma
231 21|         dopiero Ponimirski spostrzegł jego obecność.~- Dzień dobry -
232 21|             mu z jadowitym uśmiechem. Jego ogromne oczy, osadzone w
233 21|             wariatów... Brutus!...~Po jego bladej okrągłej twarzyczce
234 21|          zaciśniętą pięść, lecz wbrew jego oczekiwaniu Ponimirski ucieszył
235 22|           mógł poświęcić Nikodemowi i jego żonie, którzy zresztą me
236 22|         przeciw niemu, kładła na karb jego dziwactw i uprzedzeń, które
237 22|             wysłuchiwali z szacunkiem jego powiedzeń. Wkrótce w Koborowie
238 22|          awantur i brewerii, jeżeli o jego własną skórę chodziło, umiał
239 22|         chodziło, umiał być ostrożny. Jego lekki obłęd, nieszkodliwy
240 22|              reguły nie odpowiadał na jego pytania, jeżeli nie zawierały "
241 22|             mówił - zawsze się ubawię jego wybrykami. Na wsi to nieoceniona
242 23|               przez panią Przełęska o jego chorobie umysłowej, byli
243 23|    przeciwnikiem uświadamiania ludu w jego nadobniejszej połowie.~-
244 24|               przez panią Przełęska o jego chorobie umysłowej, byli
245 24|    przeciwnikiem uświadamiania ludu w jego nadobniejszej połowie.~-
246 25|          kryzysu gospodarczego, zatem jego następcą musi być gabinet
247 25|   Macedońskiego i innych". Poprzednia jego praca zatytułowana "Precz
248 25|             takiego dzieła patrzeć na jego upadek... Prawda, panie
249 25|               na resztę towarzystwa w jego łodzi.~- Przepraszam państwa -
250 25|     prezydenta Rzeczypospolitej, by w jego imieniu prosić pana o przyjęcie
251 25|              nowy gabinet i stanąć na jego czele.~Dyzma niepewnym ruchem
252 25|                Pomału złożył list. Na jego twarzy malowała się troska.~-
253 25|            który cieszy się nie tylko jego, lecz całego społeczeństwa
254 25|    spojrzeniem obrzucał obecnych. Zza jego ramienia patrzyły rozwarte
255 25|            pochylając głowę, uścisnął jego rękę.~- Zechce pan premier
256 25|             nam, obywatelom państwa i jego sługom.~Za przykładem wojewody
257 25|      oczywiście obraził się, że wbrew jego wskazówkom zmarnowali Bank
258 25|              wpłynęła głównie kwestia jego uczuć, miłości dla mojej
259 25|          zwracał uwagi, nie zauważono jego ironicznej miny. Żorż przysłuchiwał
260 25|                 wrzasnął Ponimirski i jego blada twarzyczka chorowitego
261 25|          okrzesania! Przyjrzyjcie się jego mużyckiej gębie i jego prostackim
262 25|            się jego mużyckiej gębie i jego prostackim manierom! Skończony