Rozdzial

  1 1 |    Ministrów ma zaszczyt prosić JW Pana o łaskawe wzięcie udziału
  2 1 |     rodziny? Zawszeć tamuj coś dla pana znajdą.~- Przecie mówiłem
  3 1 |   wysłuchiwanie uszczypliwych uwag pana Walentego Barcika i lekceważących
  4 1 |         sobą uprzejmie pochylonego pana i jego wyciągniętą rękę.
  5 1 |          Pan pozwoli, że w imieniu pana premiera podziękuję panu
  6 1 |        Wareda - jeszcze teraz krew pana zalewa na wspomnienie tego
  7 1 |           Ten pan prosi szanownego pana na sekundkę.~Nie było rady.
  8 1 |       najmocniej wielce szanownego pana przepraszam, ale o ile się
  9 1 |         zaszczyt poznać szanownego pana w zeszłym roku na zjeździe
 10 1 |         właśnie się ucieszyłem, że pana spotkałem, i to akurat widząc,
 11 1 |             O, nie, nie, oderwałem pana od miłej rozmowy z samym
 12 1 |           proszę wielce szanownego pana, kordialnie, po prostu...~-
 13 1 |      przysługę, staremu, bo cóż to pana kosztuje.~- Jaką przysługę? -
 14 1 |     stokrotnie wdzięczny, a cóż to pana kosztuje?~Wtem otwarto drzwi
 15 1 |       wszyscy, niestety, podwładni pana ministra zdolni są zrozumieć
 16 1 |        wobec kochanego i łaskawego pana Dyzmy, który raczył go przedstawić.~
 17 1 |          pierwszym piętrze. Mam do pana bardzo ważną sprawę. No,
 18 1 |        wywoływał samochody.~- Auto pana ministra Jaszuńskiego!~Zajechała
 19 2 |         odrobina... O, nie, proszę pana, ja sobie doskonale zdaję
 20 2 |     śmiechem.~- He, he, he, a to z pana kawalarz. Bezrobotny! Oczywiście,
 21 2 |             zaczął - od chwili gdy pana poznałem, od razu mnie coś
 22 2 |               O, proszę szanownego pana - zaoponował Kunicki - łatwo
 23 2 |            łaskę byle jakiegoś tam pana Olszewskiego, załatwianie
 24 2 |      procent od zwiększonego przez pana dochodu, zgoda?~- Zgoda -
 25 2 |              To nie, czemu?...~- Z pana to tyż mężczyzna! - wybuchnęła
 26 3 |            przykrość.~- To, proszę pana, gust mojego męża.~- Hę,
 27 3 |           szatynka - po co nudzisz pana Dyzmę opowiadaniem o rzeczach,
 28 3 |         poznać.~- Papo, nie mów za pana Dyzmę - przerwała córka. -
 29 3 |      jedynie ważną. Prawda, proszę pana? - zwróciła się do Dyzmy.~-
 30 3 |           pan powiedział, jakby to pana martwiło.~- A co pan sądzi? -
 31 3 |     przyjemnej drzemki, odprowadzę pana. A niech pan łaskawie zwróci
 32 3 |         pokracznie wokół nóg swego pana.~- Tak? Dyzma?... Słyszałem.
 33 3 |           ten łajdak sprowadził tu pana, bo pan jest jakąś figurą.
 34 3 |           jako dżentelmen, ostrzec pana przed złodziejską personą
 35 3 |           pan hrabia jest szwagrem pana Kunickiego?~Ponimirski zerwał
 36 3 |            śmiechem.~- Przepraszam pana za szczerość, ale i pan
 37 3 |           na pewno Kunik uprzedził pana. A może moja siostra? Powiedz
 38 3 |       Koborowo w posagu za siostrą pana hrabiego?~Ponimirski zakrył
 39 3 |      drapać łapkami nogawicę swego pana. Ten wyjął silnie uperfumowaną
 40 3 |        robić przykrości, polubiłem pana! - Poklepał go końcami palców
 41 3 |             Zatem, ile razy zechcę pana zwymyślać, zrobię to w języku
 42 3 |           to wszakże chodzi. Muszę pana poinformować, że chociaż
 43 4 |               Ależ nie! To nie dla pana. Niech pan powącha! Bajeczne,
 44 4 |            uprzejmy. Ale to leży w pana typie.~- A to dobrze czy
 45 4 |        Otóż, jeżeli nawet będę dla pana życzliwa, chciałabym, by
 46 4 |            sobie przerywać.~- To z pana zawzięta sztuka. No i jakże?~-
 47 4 |           że zechcecie zagarnąć mi pana Nikodema całkowicie.~- Mąż
 48 4 |           Mąż mój jest zazdrosny o pana - uśmiechnęła się pani Nina,
 49 4 |           za niego...~- No, proszę pana - odezwała się Nina - mnie
 50 4 |            wydają się mi dziedziną pana Dyzmy. Niech pan powie -
 51 4 |          to przychodzi! No, proszę pana, niechże pan coś powie.
 52 4 |           przypuszczałam, że to od pana usłyszę. Wie pan, że sam
 53 4 |      wesoły. Widocznie nieobecność pana domu wpływała dodatnio na
 54 4 |    powiedział szczerze.~- Rozumiem pana. Chociaż sama, jako kobieta,
 55 4 |    dlaczegóż w takim razie siostra pana hrabiego wyszła za mąż za
 56 4 |               Kto?~- Pierwsza żona pana Kunika?~- Jakiego pana? -
 57 4 |        żona pana Kunika?~- Jakiego pana? - zaperzył się Ponimirski. -
 58 4 |  Ponimirski. - Łajdaka, chama, nie pana. Pan to jestem, ja! Rozumie
 59 4 |            zapytanie:~- A dlaczego pana hrabiego usunęli z pałacu?~-
 60 4 |            Co?~- Pytałem, dlaczego pana hrabiego usunęli? Ponimirski
 61 4 |              Zdaje mi się, że będę pana potrzebował...~- Mnie? -
 62 4 |         zaczął Dyzma.~- Tak, użyję pana jako narzędzie, tylko musi
 63 4 |       ciotki, w którym przedstawię pana jako swego kolegę, chociaż
 64 4 |            się, że za to zaszczycę pana moją przyjaźnią i dożywotnią
 65 5 |               Ależ nie! To nie dla pana. Niech pan powącha! Bajeczne,
 66 5 |            uprzejmy. Ale to leży w pana typie.~- A to dobrze czy
 67 5 |        Otóż, jeżeli nawet będę dla pana życzliwa, chciałabym, by
 68 5 |            sobie przerywać.~- To z pana zawzięta sztuka. No i jakże?~-
 69 5 |           że zechcecie zagarnąć mi pana Nikodema całkowicie.~- Mąż
 70 5 |           Mąż mój jest zazdrosny o pana - uśmiechnęła się pani Nina,
 71 5 |           za niego...~- No, proszę pana - odezwała się Nina - mnie
 72 5 |            wydają się mi dziedziną pana Dyzmy. Niech pan powie -
 73 5 |          to przychodzi! No, proszę pana, niechże pan coś powie.
 74 5 |           przypuszczałam, że to od pana usłyszę. Wie pan, że sam
 75 5 |      wesoły. Widocznie nieobecność pana domu wpływała dodatnio na
 76 5 |    powiedział szczerze.~- Rozumiem pana. Chociaż sama, jako kobieta,
 77 5 |    dlaczegóż w takim razie siostra pana hrabiego wyszła za mąż za
 78 5 |               Kto?~- Pierwsza żona pana Kunika?~- Jakiego pana? -
 79 5 |        żona pana Kunika?~- Jakiego pana? - zaperzył się Ponimirski. -
 80 5 |  Ponimirski. - Łajdaka, chama, nie pana. Pan to jestem, ja! Rozumie
 81 5 |            zapytanie:~- A dlaczego pana hrabiego usunęli z pałacu?~-
 82 5 |            Co?~- Pytałem, dlaczego pana hrabiego usunęli? Ponimirski
 83 5 |              Zdaje mi się, że będę pana potrzebował...~- Mnie? -
 84 5 |         zaczął Dyzma.~- Tak, użyję pana jako narzędzie, tylko musi
 85 5 |       ciotki, w którym przedstawię pana jako swego kolegę, chociaż
 86 5 |            się, że za to zaszczycę pana moją przyjaźnią i dożywotnią
 87 6 |           i przy pomocy wpływów JW Pana Dyzmy postarać się o uwolnienie
 88 6 |            a dowiedziawszy się, że pana pułkownika tu znajdę...~-
 89 6 |     zabawimy się. Jaszuński często pana wspomina...~Dyzma spojrzał
 90 6 |            karminem warg.~- Bardzo pana przepraszam, bardzo - zaczęła
 91 6 |          panem Krzepickim. Zna pan pana Krzepickiego?~- Nie, nie
 92 6 |      chociaż młody wiekiem. Proszę pana, pan stanął w hotelu?~-
 93 6 |           ukłon.~- Ano nic, proszę pana.~- Cóż pan porabiał?~Szofer
 94 6 |        sekretarza sądu w Łyskowie, pana Jurczaka, który był na cały
 95 6 |         zaszczyt poznać szanownego pana, o którym tyle miałem szczęście
 96 6 |             ale właśnie dopiero od pana Krzepickiego dowiedziałam
 97 6 |  sprzymierzeńca, wielce szanownego pana. Nieprawdaż?...~- Ach, co
 98 6 |         trudzili wielce szanownego pana.~- Kiedy ja nie mogę, naprawdę
 99 6 |       postaram się znaleźć coś dla pana - nieśmiało bąknęła pani
100 6 |            by to miało interesować pana Dyzmę.~- Przepraszam - burknął
101 6 |             Czy Żorż zainteresował pana materialnie w całej sprawie?~-
102 6 |           zapytał Dyzma.~- No, czy pana zainteresował?~- Niby, czy
103 6 |          Mokotów.~- No, to odwiozę pana - rzekł Dyzma - moje auto
104 6 |            się do Dyzmy.~- Ja tego pana znam. To jest pan Krzepicki.
105 7 |  Najmocniej przepraszam szanownego pana, najmocniej przepraszam.
106 7 |          nie mogę wprawdzie nazwać pana złotoustym mówcą, ale głowę
107 7 |      projektu nie odbędzie się bez pana, nie może obyć się bez pana.~-
108 7 |        pana, nie może obyć się bez pana.~- Oczywiście - wtrącił
109 7 |         współpracy. Mogę liczyć na pana?~- Dlaczego nie, i owszem...~-
110 7 |       bardzo ciekawy jegomość. Czy pana z nim coś łączy?~- Broń
111 7 |               Szkoda. Ale nie mogę pana zatrzymywać. Niechże pan
112 7 |            a ty, Jasiu, masz adres pana Dyzmy?~- Mam. Zresztą jutro
113 7 |            Panie Nikodemie!~Zdziwi pana mój list, a zapewne jeszcze
114 7 |         Jeżeli jednak ośmielam się Pana nią obarczać, to jedynie
115 7 |     dlatego, ze okazywana mi przez Pana życzliwość upoważnia mnie
116 7 |        zaproszono jakiegoś chudego pana, który - jak Dyzma później
117 7 |           nie listy! Przypomnienie pana Boczka i Łyskowa wywołało
118 7 |       dyżurnego urzędnika.~- Ja do pana Olszewskiego. Jest pan Olszewski?~-
119 7 |            podniósł głos:~- To dla pana, panie młody, są godziny
120 7 |           teraz rypaj pan do swego pana Olszewskiego i zamelduj,
121 7 |        zatelefonować do mieszkania pana dyrektora.~Zaprowadził Nikodema
122 8 |          panienka wyrzuciła jaśnie pana za drzwi. Dokończył już
123 8 |            sobie myśli? Jeżeli dla pana trzy pięćset za dużo, to
124 8 |            się pan i tak. I bardzo pana proszę, kochany panie Nikodemie,
125 8 |          uczciwej żony. Uważałabym pana za łotra gdyby pan, korzystając
126 8 |            jakąż rozkoszą obiłabym pana nahajem po tej kwadratowej
127 8 |          Dyzma. - Że kogo? Mnie?~- Pana! Pana! - zasyczała z nienawiścią,
128 8 |             Że kogo? Mnie?~- Pana! Pana! - zasyczała z nienawiścią,
129 8 |          Koborowie. O, ja rozumiem pana...~- Co pani rozumie? -
130 8 |          dostałaś dobrą nauczkę od pana Nikodema. Mówiłam ci, że
131 8 |           nie może leżeć w naturze pana, człowieka czynu.~Kasia
132 8 |            Może za to, że czuję do pana... sympatię.~- Panna Kasia
133 8 |           w witrynach. Przepraszam pana za tę metaforę. Pan na pewno
134 8 |           nie ma z baroku. Trafnie pana określiłam?~Dyzma zaczął
135 8 |    papierosa.~- Czy bardzo zdziwił pana mój list?~- Dlaczego, ucieszył
136 8 |       warkot.~To pracowały tartaki pana Kunickiego,~Dyzma podłożył
137 8 |               Nie potrafię żyć bez pana...~- A po co potrafiać?~-
138 8 |           gospodarczym. To projekt pana Dyzmy, za który powinni
139 8 |         zjawił się lokaj.~- Jaśnie pana proszą do telefonu. W nowym
140 8 |      Kończyli obiad we dwójkę.~- Z pana jest wielki ekonomista -
141 8 |         czy ja wiem, może ujrzenie pana, kolegi z dawnych lat, nie
142 8 |           Krzepicki? Nie wyrzucili pana za drzwi?~Dyzma chciał usiąść
143 8 |         zrobiłam, że zaprowadziłam pana do Żorża.~- Dlaczego?~-
144 9 |            nie jest? Czy nie trapi pana mania grandiosa?~Dyzma nie
145 9 |       pierwszej sposobności, obiję pana harapem, jak psa! Drwię
146 9 |       Panie Nikodemie, przepraszam pana bardzo za moją córkę. Niech
147 9 |         nawet nieznacznie z jaśnie pana, co po to z hrabianką się
148 9 |        Prezes Rady Ministrów prosi pana o przybycie jutro, tj. w
149 9 |           się już do tego, że mogę pana widzieć co dzień, że mogę
150 9 |       oboje odprowadzili kochanego pana Nikodema na stację. Tym
151 9 |        wywiadu każdy musiał uważać pana Dyzmę, pana prezesa banku
152 9 |          musiał uważać pana Dyzmę, pana prezesa banku Dyzmę, za
153 9 |         panu powiem, że jak będę z pana zadowolony, to na święta
154 9 |       ośmiopokojowe mieszkanie dla pana prezesa.~Wprawdzie sama
155 9 |             Urządzeniem mieszkania pana prezesa zajmował się Krzepicki,
156 9 |           Bogu, nic nowego, proszę pana administratora.~- Nie jestem
157 9 |          niedziela, święto.~- O, u pana dziedzica to święto jest
158 9 |       Gdzie pani?~- Nie ma, proszę pana administratora, jaśnie pani
159 9 |            nie rozumie. Nienawidzi pana Nikodema, gdyż jej stosunek
160 9 |         panie prezesie! Ja mam dla pana pewną propozycję. Usadowił
161 10|           jedenastej zjawiał się u pana prezesa dyrektor Wandryszewski
162 10|          pan możesz wysilić się na pana prezesa.~- Ja przepraszam,
163 10|     uniżoną prośbą przyjechałem do pana prezesa, niby po starej
164 10|           żona, dzieci...~- Wyleli pana?~- Zwolnili, eee... panie
165 10|            pan chcesz?~- Prosiłbym pana prezesa o posadę, bo...~-
166 10|       kiwnięcie palcem wielmożnego pana prezesa...~- Ale ja nie
167 10|          ociągając się wstał.~- Ja pana mogę zaraz ze schodów kazać
168 10|        powiedział:~- No, niech tam pana szlag trafi. Dam panu miejsce.~-
169 10|         klepnął go po kolanie.~- Z pana to też numer! Ale żeby pan
170 10|        jednocześnie funkcję lokaja pana prezesa, otwierając przed
171 10|        Kiedyż, pułkowniku, ujrzymy pana w generalskich szlifach?...
172 10|           żonie. Od dawna pragnęła pana poznać.~Wyprowadził go na
173 10|          już mi powiedziano. Witam pana, prezesie. Jakże się cieszę,
174 10|      bardzo patriotyczne. Rozumiem pana. Można poznać języki obce,
175 10|             że fama o małomówności pana prezesa nie jest legendą.~-
176 11|     departamentu Marczewskiego, by pana zastąpił, i niech pan wyjdzie.~-
177 11|           mam ważnego interesanta, pana Etranżera. Może pan dyrektor
178 11|         dwanaście pań i na jednego pana. Panie będą się nazywały
179 11|        rozkazuje! Chociaż wiemy od pana Terkowskiego, który jako
180 11|       Zatem żegnamy, zostawiamy tu pana samego. O siódmej, przed
181 11|        Orędowniczkę, która wyszuka Pana Woli, Mistrza Gwiazdy, Dawcę
182 12|     przekonaniem.~- Słucham jaśnie pana - odwrócił się szofer.~-
183 12|         Jedź pan, jedź pan, nie do pana gadam.~- Przepraszam.~Rozmyślał
184 12|            choroba!~Ignacy powitał pana oznajmieniem, że przez wczorajszy
185 12|     mieszkanie, bo nie wierzył, że pana prezesa nie ma. Mówił, że
186 12|   nachalnie domaga się audiencji u pana prezesa, jakby pewien był,
187 12|           przyjmie. Czy to znajomy pana prezesa?~- Tak, owszem...~-
188 12|      takiej poufałości, że klepnął pana prezesa po ramieniu.~Tego
189 12|          To nie dla mnie...~- Może pana ministrem zrobić, co? -
190 12|         Nikodemie, a niby dlaczego pana zrobili prezesem banku?~-
191 12|             że muszę... Hm... mogę pana zrobić zastępcą dyrektora
192 12| przyjacielem. Inni odsuwali się od pana, że to, powiadali bękart,
193 12|            tak w całym Łyskowie na pana, a ja nic i nawet w swoim
194 12|           nic i nawet w swoim domu pana przyjmowałem...~- Wielkie
195 12|     wystarać się o taką posadę dla pana, to nie byle co. Trzeba
196 12|           załatwione wedle rozkazu pana prezesa.~- Do widzenia,
197 12|               He, he, he! Rozumiem pana prezesa. Te panny Czarskie
198 12|              Ot, pomału.~- A gra u pana Ambroziak, harmonista Ambroziak?~-
199 13|             Wie pan, że jestem dla pana więcej niż życzliwy?~- Wiem -
200 13|        plenipotencja, uprawniająca pana Nikodema Dyzmę do wszelkich
201 14|           dni wezwie pan do siebie pana Kunickiego.~- Rozkaz.~-
202 14|          Czerpak, potrafisz.~- Dla pana prezesa, he, he, he, wszystko
203 14|    życzliwych dlań uczuć kochanego pana~Nikodema. Ten zresztą kadził
204 14|          naczelnik Czerpak. Szukał pana po całym mieście. Kunicki
205 14|         dla mnie... Dla mnie i dla pana też...~- Pewno. Miliony
206 14|        ręką.~- No, już dobrze, pal pana licho, pojadę.~Stary zaczął
207 14|            Tak jest, proszę jaśnie pana. Pani jest w bibliotece.~-
208 14|            że pani Nina wyjdzie za pana.~- To murowane.~- No więc
209 14|            panie prezesie, ani dla pana.~- Hm... więc co robić?...~
210 14|     pretensji do majątku żony i do pana, za to pan daje mu pewną
211 14|         pod uwagę wpływy w rządzie pana prezesa. Chyba nie znajdzie
212 14|          zaś wysoko cenię poparcie pana prezesa, niech świadczy
213 14|             co będę mógł.~- To dla pana prezesa drobiazg, a dla
214 14|              zapytał Nikodem.~- Od pana ministra spraw wewnętrznych.~-
215 15|  oświadczył wręcz, że "nieobecność pana prezesa będzie uważał za
216 15|       Jakież jednak było zdumienie pana Nikodema, gdy po paru chwilach
217 15|           nie widziałem szanownego pana prezesa... Dyzma milczał,
218 15|    zacisnął szczęki.~- Kogóż to?~- Pana Windera. Bardzo miły człowiek.~-
219 15|      wyraźną ironią.~- A on dobrze pana prezesa pamięta. Jechaliśmy
220 15|         przez umartwienie?~- Niech pana szlag trafi - zirytował
221 15|        Wiesz co, Ignacy?~- Słucham pana prezesa.~- Uważaj: kto mnie
222 16|     spostrzeżeń szofera, który bez pana powrócił z Warszawy, wyciągali
223 16|        Nineczka przyjdzie do swego pana.~- Tak to rozumiem...~Było
224 16|            sanki.~- Słucham jaśnie pana.~Po śniadaniu siadł na małe
225 16|            woźny?~- Jestem, proszę pana prezesa.~- Zabrać mi zaraz
226 16|        Wszystko w porządku, proszę pana prezesa.~- Niech pan powie
227 16|            panie Taniewski, miałem pana za mniej giętkiego w kwestiach
228 17|            Tak, proszę wielmożnego pana, około jedenastej.~- A dach
229 17|          jakże, proszę wielmożnego pana.~Skinął mu głową i wszedł
230 17|           to na karb roztargnienia pana prezesa z powodu zakochania,
231 17|          do mieszkania narzeczonej pana prezesa.~Nina bywała kilka
232 17|            Ale tu wszyscy boją się Pana Prezesa jak ognia! Jelcze
233 17|        Kugla w Białymstoku. Proszę Pana Prezesa depeszować, czy
234 17|           co chodzi?~- Przepraszam pana prezesa, że dzwonię tak
235 17|      cofnąć zeznania. Musi mieć do pana prezesa jakąś złość. Czy
236 18|     zaszczyt od początku uprzedzić pana, że podejmuję się sprawy
237 18|            sobie wyobrazi, że tego pana Hella wypuścili z więzienia!~-
238 18|        postąpić! Czy można takiego pana przyjmować?! Przecie siedział
239 18|          Zdarza się wyśmienita dla pana okazja. Mianowicie zaraz
240 18|          się, a profit moralny dla pana duży.~- Jaki profit?~- No,
241 18|           po ramieniu.~- Cwaniak z pana, panie Krzepicki.~- Do usług
242 18|        panie Krzepicki.~- Do usług pana prezesa.~
243 19|    powiedzieć.~- Czy postanowienie pana prezesa jest nieodwołalne? -
244 19|    przyjaciele twoi, i przyjaciele pana prezesa mogli być obecni.
245 20|    uroczystości sekretarz osobisty pana prezesa notował treść przemówień,
246 21|          organy, i wiwaty na cześć pana młodego. Toteż zainteresowanie
247 21|       lizał kaszkę z talerza swego pana.~Lokaj zamknął drzwi za
248 21|     wierzyć?~- No, przecie dość na pana spojrzeć! Dyzma zmarszczył
249 21|         ratlerka - słyszysz? Twego pana chcą zamknąć znowu w domu
250 22|       jeżeli nie zawierały "proszę pana hrabiego". Krzepicki śmiał
251 25|           Przybywam tu z polecenia pana prezydenta Rzeczypospolitej,
252 25|           by w jego imieniu prosić pana o przyjęcie misji tworzenia
253 25|   doświadczenie, jakie są udziałem pana prezesa, dadzą pełnię rękojmi,
254 25|       Oczekuję łaskawej odpowiedzi pana premiera - odezwał się Litwinek.~
255 25|   drewnianym głosem.~- Czy decyzja pana prezesa - zapytał doktor
256 25|    Przełęska - że na postanowienie pana prezesa wpłynęła głównie