Rozdzial

  1 1 |                Aha - pomyślał - ten mnie zaraz wyprosi. Ale jak oni
  2 1 |         diabeł, czego ten stary ode mnie chce?~Odpowiedź przyszła
  3 1 |        byłem. Musiał co być ktoś do mnie podobny.~Staruszek zaczął
  4 1 |             na przykład przedstawić mnie panu ministrowi, od razu
  5 1 |        inaczej, uważa pan, zacząłby mnie traktować, ze to niby z
  6 1 |            Już ja ręczę, że jak pan mnie przedstawi, jak pan na przykład
  7 2 |              a wszystko po to, żeby mnie zrujnować, żeby odebrać
  8 2 |        odebrać chleb zatrudnionym u mnie robotnikom. Panie Dyzma,
  9 2 |       ratunek, jedyny ratunek.~- We mnie? - zdziwił się Dyzma.~-
 10 2 |    wyświadczy łaskę i przyjedzie do mnie, do Koborowa, na kilka tygodni.
 11 2 |              przerwał Dyzma - gdzie mnie tam teraz myśleć o odpoczynku.
 12 2 |          gdy pana poznałem, od razu mnie coś piknęło, że Bóg mi cię
 13 2 |      śladach palców nawet znajdą.~- Mnie nie złapią.~- A powiedz,
 14 2 |           rzekł:~- No, powinszujcie mnie państwo. Znalazłem dobrą
 15 3 |           Widocznie sądzili, że pan mnie nie będzie miał zaszczytu
 16 3 |         poznać. Czy pan wie, że oni mnie zabronili wstępu do pałacu?
 17 3 |             Kunik kazał służbie bić mnie kijami, jeżeli wyjdę?~-
 18 3 |            przyznaje się nikomu, że mnie widział i ze mną rozmawiał.
 19 4 |          się, gdyby pan znalazł dla mnie trochę czasu...~- Pani? -
 20 4 |            lubię męskie gry. Nauczy mnie pan?~- Z przyjemnością.~-
 21 4 |             Broń Boże.~- Ale bliżej mnie to nie obchodzi.~- Nie rozumiem.~-
 22 4 |       wniosków. Inaczej mówiąc, ode mnie kwiatów nie będzie pan dostawał.~
 23 4 |             najlepszą gwarancję, że mnie nikt z mego personelu nie
 24 4 |        zauważyła pani Nina.~- Głowa mnie trochę boli.~- No, bo wyobraźcie
 25 4 |            Kasia - pan Dyzma będzie mnie uczył gry bilardowej.~-
 26 4 |          się Dyzma do Niny.~- O, ze mnie to nic nie będzie - powiedziała,
 27 4 |          pana - odezwała się Nina - mnie pan uczyć widocznie nie
 28 4 |             tyle? No, a na przykład mnie co by pan powiedział?~-
 29 4 |           mistrz Bergano zaszczycił mnie ubiegłej zimy na Riwierze
 30 4 |      pobliżu lekarza?...~- Ależ pan mnie źle zrozumiał. Ja będę lekarzem
 31 4 |    generałem.~- Jak to?~- Mianowano mnie starszym szeregowcem i na
 32 4 |          głową.~- Nie zadenuncjował mnie pan przed Kunikiem? - zapytał
 33 4 |          umarła?~- Po pierwsze, nic mnie to nie obchodzi, a po drugie,
 34 4 |          będę pana potrzebował...~- Mnie? - zdziwił się Nikodem.~-
 35 4 |         Mówił pan hrabia, że będzie mnie potrzebował - zaczął Dyzma.~-
 36 4 |             ja mówię. Kunik ogłosił mnie wariatem. Mnie! Uważasz
 37 4 |        Kunik ogłosił mnie wariatem. Mnie! Uważasz pan i uzyskał kuratelę
 38 4 |            nade mną się znęcają, że mnie więżą, że moje listy przetrzymują.
 39 4 |        Jeżeli jednak zadenuncjujesz mnie, pamiętaj pan, że ciebie
 40 5 |          się, gdyby pan znalazł dla mnie trochę czasu...~- Pani? -
 41 5 |            lubię męskie gry. Nauczy mnie pan?~- Z przyjemnością.~-
 42 5 |             Broń Boże.~- Ale bliżej mnie to nie obchodzi.~- Nie rozumiem.~-
 43 5 |       wniosków. Inaczej mówiąc, ode mnie kwiatów nie będzie pan dostawał.~
 44 5 |             najlepszą gwarancję, że mnie nikt z mego personelu nie
 45 5 |        zauważyła pani Nina.~- Głowa mnie trochę boli.~- No, bo wyobraźcie
 46 5 |            Kasia - pan Dyzma będzie mnie uczył gry bilardowej.~-
 47 5 |          się Dyzma do Niny.~- O, ze mnie to nic nie będzie - powiedziała,
 48 5 |          pana - odezwała się Nina - mnie pan uczyć widocznie nie
 49 5 |             tyle? No, a na przykład mnie co by pan powiedział?~-
 50 5 |           mistrz Bergano zaszczycił mnie ubiegłej zimy na Riwierze
 51 5 |      pobliżu lekarza?...~- Ależ pan mnie źle zrozumiał. Ja będę lekarzem
 52 5 |    generałem.~- Jak to?~- Mianowano mnie starszym szeregowcem i na
 53 5 |          głową.~- Nie zadenuncjował mnie pan przed Kunikiem? - zapytał
 54 5 |          umarła?~- Po pierwsze, nic mnie to nie obchodzi, a po drugie,
 55 5 |          będę pana potrzebował...~- Mnie? - zdziwił się Nikodem.~-
 56 5 |         Mówił pan hrabia, że będzie mnie potrzebował - zaczął Dyzma.~-
 57 5 |             ja mówię. Kunik ogłosił mnie wariatem. Mnie! Uważasz
 58 5 |        Kunik ogłosił mnie wariatem. Mnie! Uważasz pan i uzyskał kuratelę
 59 5 |            nade mną się znęcają, że mnie więżą, że moje listy przetrzymują.
 60 5 |        Jeżeli jednak zadenuncjujesz mnie, pamiętaj pan, że ciebie
 61 6 |           postarać się o uwolnienie mnie z niewoli drogą ekspertyzy
 62 6 |            to pewnie lepiej wie ode mnie.~- Ba, ale cóż robić?~-
 63 6 |           To oburzające, wszyscy do mnie, to istna napaść!... Dyzma
 64 6 |       migrenę i służba doprowadziła mnie do pasji, niech pan daruje!...
 65 6 |         myślał Dyzma - wskoczyła na mnie jak szpic na garbatego.
 66 6 |          szpic na garbatego. Diabli mnie tu przynieśli. Widać ciotka
 67 6 |        tamtego za wariata, gotowa i mnie wziąć za takiegoż. Wreszcie
 68 6 |            powitanie. Nie ma pan do mnie żalu?~- Skądże - odparł -
 69 6 |        zawołała pani Przełęska.~- I mnie się tak wydaje - powiedział
 70 6 |            które winien jest pani i mnie Żorż, no i krzyżyk na małżeństwie
 71 6 |          wielu znajomych, bo bywa u mnie i pan generał Różanowski,
 72 7 |       zamiar tobie to powiedzieć.~- Mnie?~- Tak. On do ciebie ma
 73 7 |          świetnie.~- Zbyt łaskaw na mnie pan minister...~- E! Nikodemie!
 74 7 |          pan czeka na wiadomość ode mnie. Zaraz, zaraz, a ty, Jasiu,
 75 7 |           Pana życzliwość upoważnia mnie do nadziei, że Pan się nie
 76 7 |           godziny urzędowe, nie dla mnie, a w ogóle proszę grzeczniej,
 77 8 |          zbladła.~- Kasiu, obrażasz mnie!~- Kobieta przymilająca
 78 8 | przymilająca się mężczyźnie robi na mnie wrażenie, daruj, ale będę
 79 8 |              Ja? Bez serca? I to ty mnie mówisz, Nino! Nino!~- Zostaje
 80 8 |             nie, nie chcę... Zostaw mnie, zostaw...~- Wypij, Ninuś -
 81 8 |               Dęte. No i sąd musiał mnie uniewinnić. Miałem niezbite
 82 8 |            frajer! Kobieta i tak na mnie leci, a on jeszcze ją popycha.~
 83 8 |          zapytała swobodnie.~- Niby mnie? Ależ... Co znowu?~- Zapomniałam
 84 8 |        niech pan nie stara się zbyć mnie wykrętami. Sądzę, ze powinien
 85 8 |         połyskiem.~- Czego się pani mnie czepia - odparł już nieco
 86 8 |           warknął Dyzma. - Że kogo? Mnie?~- Pana! Pana! - zasyczała
 87 8 |     kokieterią.~- Gniewa się pan na mnie? - zapytała z wyraźnym przymilaniem
 88 8 |             Pewno, że bardzo.~- Ale mnie pan nie wyprosi? Można usiąść?~-
 89 8 |            zazdrość! Ta też leci na mnie!~- Panie Nikodemie - zaczęła
 90 8 |                Precz, precz, proszę mnie puścić, ohyda!... Precz!...~
 91 8 |        serwetkę i wstała.~- Ach, co mnie to obchodzi. Do widzenia!~-
 92 8 |        jestem? Jak długo mógłby pan mnie nieść? Nikodem spojrzał
 93 8 |             po prostu złości się na mnie.~- Za cóż to? Zawahała się.~-
 94 8 |             sympatię.~- Panna Kasia mnie me lubi?~- Nie to.~- A jednak
 95 8 |            stole siedział naprzeciw mnie i co dzień przez cały obiad
 96 8 |          list?~- Dlaczego, ucieszył mnie bardzo - odparł Dyzma, wyciągając
 97 8 |      upierał się Dyzma.~- Niech pan mnie nie podejrzewa o tchórzostwo.
 98 8 |            więc?~- Ach, udajesz, że mnie nie rozumiesz. Ja nie potrafię
 99 8 |         będziesz miał rację, jeżeli mnie potępisz, ale nie umiałabym
100 8 |            Widzisz! Widzisz! Wyrwij mnie stąd! Ratuj mnie'. Zaczęła
101 8 |             Wyrwij mnie stąd! Ratuj mnie'. Zaczęła płakać.~Dyzma
102 8 |            się bronić. Ona miała na mnie jakiś wręcz hipnotyczny
103 8 |             u siebie i bankrutować. Mnie to wyjście wydaje się realne.
104 8 |             się tak nieżyczliwy dla mnie. Przedtem kochaliśmy się
105 8 |           miło mi, panie kolego, że mnie pan odwiedził. Nagle odwrócił
106 8 |          Nędzniku! Zdekonspirowałeś mnie przed Niną? Może i ta szuja
107 9 |            pani do czynienia!~- Nic mnie to nie obchodzi - wzruszyła
108 9 |       możesz pan tym imponować, nie mnie! Radzę panu po dobremu:
109 9 |         mego gabinetu i zaczekać na mnie.~Mówił na pozór spokojnie,
110 9 |            pańskiego domu i zrugała mnie od ostatnich. Diabli ją
111 9 |          wiedzą, czego ona chce ode mnie, ale jak mnie wyrzucają,
112 9 |          ona chce ode mnie, ale jak mnie wyrzucają, to nie będę wracać
113 9 |      nieświadomość interesów.~- Nic mnie to zresztą nie obchodzi -
114 9 |         Nikodem - teraz cała Polska mnie zna.~Nagle przeraził się.
115 9 |           wtrąciła pani Przełęska - mnie się zdaje, że jakieś tysiąc
116 9 |     sprawozdania będzie składał nie mnie, tylko panu, rozumiesz pan?
117 9 |           No więc? Więc mówi się do mnie "panie prezesie". Rozumiecie?~-
118 9 |         straszną pustką, otaczającą mnie, z pustką, nie dającą się
119 9 |              która się odsunęła ode mnie, czy dla półobłąkanego Żorża?~
120 9 |             na dwóch biegunach, ona mnie nigdy nie zrozumie. Cóż
121 9 |            zrozumie. Cóż z tego, że mnie tak kocha. Czy można w ogóle
122 9 |         czym ona jest właściwie dla mnie? Dlaczego ja, która przy
123 9 |          Cóż dziwnego, że działa na mnie. - przyznaję - nie tylko
124 9 |          równie silnie działałby na mnie.~- Widzisz ją! - pokręcił
125 9 |            spokój duszy. Czy będzie mnie tam zdradzał? Nie wiem,
126 9 |      wreszcie otwarta, nie przerazi mnie?~Nie wiem. Właściwie mówiąc,
127 9 |             Jest męski, hipnotyzuje mnie swa męskością. Wolałabym,
128 9 |        Koborowa.~- To się kobita we mnie wklapała! - mruknął do siebie
129 9 |         może stać się bogaty!!!~Czy mnie kocha?~Gdy go pytałam, odpowiedział
130 9 |             dzięki Bogu. Tedy niech mnie pan zechce wysłuchać. Z
131 9 |       Zwariował całkiem i przyszedł mnie zabić."~Pukanie powtórzyło
132 9 |             na tym punkcie. Kochasz mnie?~- Kocham.~- Mój najsłodszy...~
133 9 |          spokojnie, gdy jesteś przy mnie, gdy mam tę pewność, że
134 9 |         ciebie. Powiedz, zdradzałeś mnie?~- Nie.~- Na pewno?~- Jak
135 10|        Boczek - przerwał Dyzma - do mnie prezes Rady Ministrów mówi "
136 10|          panem, panie ładny, to pan mnie traktowałeś, pan wyrażałeś
137 10|   traktowałeś, pan wyrażałeś się do mnie, a teraz to koza do woza?
138 10|               j poczcie i o tym, że mnie znasz! Ani słówkiem. A teraz
139 10|       gruchot, co ani be, ani me! A mnie ona kocha, rozumiesz pan,
140 10|                 No, i te leciały na mnie, ale prawdę powiedziawszy,
141 11|             pan dyrektor Marczewski mnie zastąpi?~- Ależ prosimy,
142 11|        pomyślał Dyzma - strugają ze mnie wariata.~- Tak - potwierdziła
143 11|       jakiej trucizny czy zrobić na mnie machlojkę z diabłem.~Jeżeli
144 11|             gotowe, macie czekać na mnie, która po każdą z was przyjdzie.
145 12|        jeszcze panu uszu natrze, że mnie nie wpuszczasz. Już ten
146 12|        wielki prezes, powiada, to u mnie nie będzie taki fisz..."~
147 12|          przyszedł, wpuść go pan do mnie... To taki narwaniec...
148 12|        wstał.~- Popamiętasz jeszcze mnie, widzisz go, szyszka!~-
149 12|      szyszka!~- Czego ty chcesz ode mnie? Pieniędzy, draniu chcesz? -
150 12|       lepiej nam żyć w zgodzie? Pan mnie pomożesz, a ja panu szkodzić
151 12|           nie strzymają. To nie dla mnie...~- Może pana ministrem
152 12|             możesz być prezesem, to mnie wprost niehonorowo, żebym
153 12|          Włoch, Tracco... Nie, tu u mnie siedzi mój przyjaciel, Wareda...~-
154 12|          Przekąsił grzybkiem.~- Pan mnie nie pamięta, panie Malinowski,
155 12|              Mandolinistą. Nazywają mnie Pyzdraj. Restaurator nalał
156 12|              zaczął Dyzma - musicie mnie po starej znajomości zrobić
157 12|     Państwowego Banku Zbożowego, to mnie więcej można wierzyć, jak
158 12|              Chodźmy z tej budy, bo mnie szlag trafi. Wychodzili,
159 12|          rugnąłem, ale teraz gotowi mnie za ordynusa mieć.~- Co tam,
160 12|           pocieszał Krzepicki.~- Bo mnie rozzłościli, dranie!~
161 13|        przyjrzał się mu.~- Skąd pan mnie zna?~- Skąd, a stąd, draniu,
162 13|             Nie wybierze się pan do mnie, do Koborowa? Wprawdzie
163 13|            spojrzał nań nieufnie.~- Mnie?...~- Świat należy do tych,
164 13|          pan prezes?~- Cóż to, masz mnie za głupiego?~- Boże broń
165 13|     podepczą! Myślałem, że szlaczek mnie trafi ze śmiechu! To się
166 13|                Właściwie mówiąc, to mnie zależałoby na tym, żeby
167 13|      zupełny spokój.~- Tfu, baba ze mnie - powiedział do siebie,
168 14|         pierwszej zadzwonisz pan do mnie do banku. Będzie tam u mnie
169 14|         mnie do banku. Będzie tam u mnie Kunicki. Otóż poprosisz
170 14|          Pan Kunicki jest właśnie u mnie.~Podał słuchawkę Kunickiemu.~-
171 14|             wie, jakie to ważne dla mnie... Dla mnie i dla pana też...~-
172 14|            to ważne dla mnie... Dla mnie i dla pana też...~- Pewno.
173 14|  pobrzękiwały klucze.~- Niechże pan mnie ratuje, W panu jedyna nadzieja!
174 14|               A jakbyś ty była przy mnie, he, he, he, nie chciałoby
175 14|             tylko Krzepickiego, ale mnie na korzyść wychodzi...~Klucz
176 14|       Kochana Nineczko, czy masz do mnie zupełne zaufanie?~- Jak
177 14|              najdroższa, a nie miej mnie za złego człowieka. Jeżeli
178 14|   naczelniku - przerwał Krzepicki - mnie się wydaje, że obawy te
179 14|          pan prezes zechce zachować mnie w łaskawej pamięci.~- Naturalnie -
180 14|             prezesa drobiazg, a dla mnie bardzo ważna rzecz. Mianowicie
181 14|          Rozwodzi się i wychodzi za mnie, Kunicki obrzucił Dyzmę
182 14|             prostu zakochała się we mnie i ma dość starego dziada..~-
183 15|           Czego ta cholera chce ode mnie - łamał sobie głowę Dyzma.~-
184 15|         pana prezesa.~- Uważaj: kto mnie w drogę włazi, mnie, Nikodemowi
185 15|             kto mnie w drogę włazi, mnie, Nikodemowi Dyzmie, tego
186 16|       Nineczki. Nineczka! Wiesz, że mnie nikt tak nie nazywał?...
187 16|            nie jest najładniej, ale mnie się najbardziej podoba,
188 16|             robota to nie zabawa. U mnie musi się tyrać, bo za próżniactwo
189 16|        ciupy bez żadnego pardonu! U mnie żartów nie ma! Zrozumiano?~
190 16|         kant, rozumiecie, to jeżeli mnie o tym doniesie, dostanie
191 16|             ja z góry uprzedzam: na mnie, panowie, me liczcie.~-
192 16|       panowie, me liczcie.~- Ani na mnie - dodał weterynarz. Posypały
193 16|             za dużo tego widziałem, mnie na to nikt nie nabierze.
194 16|           systemu pracy. To nic dla mnie. Wy może nawet macie słuszność,
195 17|           Wyobraźcie sobie, zapytał mnie, czy nie mam większego zmartwienia!~
196 17|        Nineczko, teraz pójdziemy do mnie.~- O nie, ja idę do siebie.~-
197 17|       niemożliwe! Co sobie ciocia o mnie pomyśli.~- Pomyśli, co zechce.
198 17|          godzinki - prosił - czy ty mnie już nie kochasz? Przytuliła
199 17|             że go kocha...~Wróci do mnie, wróci... Powiem mu, że
200 17|         niezadowolenia.~- Pamiętasz mnie?...~- Czego chcesz?~Patrzyła
201 17|       poirytowanym głosem.~- To tak mnie witasz? Co ja ci złego zrobiłam,
202 17|         Puść!~- Nie puszczę. Musisz mnie wysłuchać.~- No więc gadaj,
203 17|         Psie życie.~- No, ale co to mnie obchodzi?~- Wróć do mnie!~-
204 17|            mnie obchodzi?~- Wróć do mnie!~- Nie. Nic z tego.~- Możesz
205 17|           sobie z głowy.~- Dlaczego mnie nie chcesz? Czy już ci nie
206 17|             Nikodem, nie pocałujesz mnie?~- Ojej! Nudzisz.~Pochylił
207 17|             siebie.~- Wróć! Wróć do mnie - wyszeptała.~- A to piła
208 17|            łaziła za nim...~Jeszcze mnie kiedy skompromituje. Albo
209 17|         gadania.~- Kiedy widzisz... Mnie nie o to chodzi. Chodzi
210 17|       bardzo wysoka, majaczy, wcale mnie nie poznał. Tak myślę, że
211 17|           co, Nikodem?~- Nadojadłaś mnie, do cholery, i już.~- Ale
212 17|       Marszałkowskiej.~"Popamiętasz mnie jeszcze, popamiętasz!...
213 17|      aniołku, tu nie opera!~- Za co mnie bijecie, za co... - jęczała,
214 17|            jak ogniem.~- Nie bijcie mnie, darujcie, nie bijcie -
215 18|      oddziału specjalnie dzwonił do mnie i do innych osobistości,
216 18|           skarbu został przyjęty.~- Mnie tam gancpomada - mówił tegoż
217 19|         Koborowie. Masz o to żal do mnie?~Nina zarzuciła mu ręce
218 19|            do jaśnie panienki.~- Do mnie? Kto?~- Nie chce powiedzieć
219 19|          bąknęła Nina.~- Nie pytasz mnie, skąd się tu wzięłam?~-
220 19|          mój adres?~- Nie, pisał do mnie pan Oskar Hell, któregoś
221 19|        ramionami.~- Możliwe. Nic to mnie nie obchodzi. O tyle jestem
222 19|        dzieje? Czy nie masz już dla mnie iskierki uczucia?! Pomyśl,
223 19|         zastanów się!...~- Nie męcz mnie, Kasiu, wiesz, jak bardzo
224 19|            jaki to...~- Ach, cóż on mnie obchodzi - przerwała Kasia. -
225 19|       obchodzi - przerwała Kasia. - Mnie chodzi tylko o ciebie, o
226 19|             Nina - i nie myśl źle o mnie... Kasia w milczeniu skinęła
227 20|        Pomimo tego, że gwałtem chcą mnie zatrzymać na stanowisku,
228 20|           służbiści, żeście pomogli mnie, twórcy tego banku, w jego
229 20|              Myślę, że zachowacie o mnie dobrą pamięć, bo byłem dla
230 20|             tak samo szanować jak i mnie, bo zwierzchnika zawsze
231 21|             gratyfikację. Niech tam mnie kosztuje.~Huragan wiwatów
232 21|       Ponimirski zamilkł.~- Zamiast mnie obrażać, dziękuj pan Bogu.~-
233 21|            powiedzieć, że to, coś o mnie opowiadał o tym Oksfordzie
234 21|           nikt nie wiedział, musisz mnie trochę poduczyć po angielsku.~-
235 21|              co wolisz?~- Proszę do mnie nie mówić na ty - wyniośle
236 21|            pyska?~- Nic.~- Będziesz mnie uczył?~- Będę.~- No, klawo,
237 21|           No, klawo, a teraz nazwij mnie po imieniu.~- Kiedy ja nie
238 25|               Kochany! Jakiś ty dla mnie dobry! Ale, Niku, ja nie
239 25|           obowiązkiem. Nie posądzaj mnie tylko, broń Boże, o snobizm.
240 25|             to, że ty z miłości dla mnie pozbawisz państwo swojej
241 25|           ręki kierowniczej, napawa mnie niepokojem...~- Hm - zamyślił
242 25|       cykanie maszyny do pisania.~- Mnie się zdaje - zaczęła pani