Part

  1 Nabo|       Twymi dary,~Coś go stworzył i ocalił,~A czemuż by Cię
  2 Nabo|           Do mego Boga na niebie,~I szukam Go koło siebie.~ ~
  3 Nabo|          A Słowo Ciałem się stało~I mieszkało między nami.~ ~
  4 Nabo|     ukochany,~Dzieląc z nim trudy i znoje.~Niemało cierpiał,
  5 Nabo|          A Słowo Ciałem się stało~I mieszkało między nami.~ ~
  6 Nabo|         otoczony?~Bydło, pasterze i siano.~Ubodzy, was to spotkało~
  7 Nabo|          A Słowo Ciałem się stało~I mieszkało między nami.~ ~
  8 Nabo|    mieszkało między nami.~ ~Potem i króle widziani:~Cisną się
  9 Nabo|           w dani:~Mirrę, kadzidło i złoto.~Bóstwo to razem zmieszało~
 10 Nabo|           Słowo Ciałem się stało,~I mieszkało między nami.~ ~
 11 Nabo|           siłę swą siłą,~Dom nasz i majętność całą,~I Twoje
 12 Nabo|        Dom nasz i majętność całą,~I Twoje wioski z miastami.~
 13 Nabo|          A Słowo Ciałem się stało~I mieszkało między nami.~
 14 Nabo|    Zagrody nasze widzieć wychodzi~I, jak się dzieciom Jego powodzi.~ ~
 15 Nabo|          bezbożni!~Obyście kiedyś i wy poznali,~Jakiegośmy tu
 16 Nabo|          ten naród chlubi.~W domu i w polu daje nam dary,~Serc
 17 Nabo|         nam łaski, sercać dajemy.~I tej zamiany między stronami~
 18 Nabo|     zamiany między stronami~Niebo i ziemia będą świadkami.~ ~
 19 Nabo|          mój Boże, chwali!~Aleśmy i to poznali,~Że najmilszą
 20 Nabo|      chwała.~ ~Co rządzisz ziemią i Niebem,~Opatrz dzieci Twoje
 21 Nabo|           złoty,~My ci dajem trud i poty.~Kiedyś przyjdziem
 22 Nabo|         Twoje oczy obrócone~Dzień i noc patrzą w tę stronę,~
 23 Nabo|           w Twojej pieczy,~Stróżu i Sędzio człowieczy!~
 24 Nabo|            Jest niepewnego Autora i czasu. Traktuje zaś: o Opatrzności,
 25 Nabo|   wyznawać Pana~Najwyższej chwały i mocy!~I litość jego wysławiać
 26 Nabo|         Najwyższej chwały i mocy!~I litość jego wysławiać z
 27 Nabo|     litość jego wysławiać z rana,~I prawdę jego wśrzód nocy.~ ~
 28 Nabo|          trawa,~Błyśnie na chwilę i padnie;~Twoja zaś, Boże
 29 Nabo|      litości będę pił rosę,~Pełen i wieku i chwały.~Z pogardą
 30 Nabo|           pił rosę,~Pełen i wieku i chwały.~Z pogardą na me
 31 Nabo|           go sam Bóg szczepił żyw~I na przysionku wzrósł Pańskim.~ ~
 32 Siel|                          SIELANKI I WIERSZE MIŁOSNE~
 33 Siel|          tyle razy słońce wracało~I blaskiem swoim dzień szczyci;~
 34 Siel|  dotychczas nie świéci?~ ~Już się i zboże do góry wzbiło,~I
 35 Siel|           i zboże do góry wzbiło,~I ledwie nie kłos chce wydać;~
 36 Siel|     wśrzód łąki będziemy żegnali;~I, choć przed okiem naszym
 37 Siel|         Lindoro, cożeś zrobiła?   i t. d.~ ~Powiedzcie, lasy,
 38 Siel|            d.~ ~Powiedzcie, lasy, i wy, góry dawne,~Czy piękniejszego
 39 Siel|         Lindoro, cożeś zrobiła?   i t. d.~ ~Wieśniak swym małym
 40 Siel|     widzieli!~Piękna, jak wiosna, i czerstwa, jak zdrowie,~Biała,
 41 Siel|         Lindoro, cożeś zrobiła?   i t. d.~ ~Pasterze trzody
 42 Siel|         Lindoro, cożeś zrobiła?   i t. d.~ ~Już ponad rzeczkę
 43 Siel|    rzeczkę nie będziesz chodziła,~I bielszej nogi nikt w niej
 44 Siel|           umyje!~Oko wesołe, usta i twarz miła,~Wszystko się
 45 Siel|         Lindoro, cożeś zrobiła?   i t. d.~ ~Nie masz Lindory,
 46 Siel|        Lindoro, cożeś zrobiła ?   i t. d.~ ~
 47 Siel|          MEDONA~ ~Rzucając trzodę i dawne koszary,~Zrażony Medon
 48 Siel|       ganił stary!~On sobie mówić i słowa nie daje.~ ~Uparł
 49 Siel|        zielenił,~Nareszcie usiadł i tak śpiewać zacznie:~ ~"
 50 Siel|         może ze mnie się naśmiéwa~I te łzy wierne dzieciństwem
 51 Siel|          jam śpiewał, chociaż już i spała,~Tym sobie słodząc,
 52 Siel|        miło.~Palmira się obudziła~I wdzięczna mi tego była.~ ~
 53 Siel|        tylko z góry tej patrzyła,~I owca jej się ze mną powróciła.~
 54 Siel|  widziałem, jak przy źrzódle piła~I śliczną swoją nogę ubłociła.~
 55 Siel|           słodko wspomnie:~"Medon i tu myślił o mnie."~ ~A w
 56 Siel|           ona jeszcze to poznała,~I mnie do dawnych łask przypuścić
 57 Siel|         był nieodwołany.~Palmiro, i za cóż jeszcze~Kocham cię?
 58 Siel|           cóż jeszcze~Kocham cię? i za cóż jeszcze?..."~ ~Tak
 59 Siel|           Odnów dla wieku późnego~i To pismo kompana twego~A
 60 Siel|     drzewo tłucze, z nóg się wali~I tak się żali:~ ~"Już ja
 61 Siel|        cię lubiła,~Ona cię sercem i mlekiem karmiła,~Ty teraz
 62 Siel|          kwiaty będziecie rzucały~I chodząc wkoło ziemnej jej
 63 Siel|           Nieśmyż w ostatnie góry i niziny~Smutne sieroctwa
 64 Siel|        biały~Położę na jej grobie i ten mały~Sam swoją ręką
 65 Siel|                             LAURA I FILON~ ~Laura~Już miesiąc
 66 Siel|         zeszedł, psy się uśpiły, ~I coś tam klaszcze za borem. ~
 67 Siel|          z koszykiem maliny moje ~I tę plecionkę różowę; ~Maliny
 68 Siel|         czyni, ~Kosztem mej hańby i biedy. ~ ~Pewnie jej mówi:
 69 Siel|  obłądzona  ~Wpieram się w drzewa i bory, ~I zamiast jego białego
 70 Siel|     Wpieram się w drzewa i bory, ~I zamiast jego białego łona, ~
 71 Siel|          w twoich zdybała ~Oczach i w mowie pieszczonej. ~ ~
 72 Siel|        tym naszym jaworze ~Koszyk i wieniec zawieszę, ~Jutro
 73 Siel|        najmocniej węzły spajała, ~I z robotą-m się kwapiła. ~ ~
 74 Siel|         świadkiem mojej rozpaczy ~I razem naucz Filona, ~Jako
 75 Siel|           Dajmy już pokój troskom i zrzędzie,~Ja cię niewinnym
 76 Siel|    Wszystkim pasterkom przodkuje;~I do gniewu ją wzrusza kochanie,~
 77 Siel|       gniewu ją wzrusza kochanie,~I dla miłości daruje.~ ~Laura~
 78 Siel|   wszystkie uwięzły~Nadzieje moje i siły.~ ~Laura~Ja mam mieć
 79 Siel|        jak mii się nadarzy~Spleść i ułożyć warkocz mój długi,~
 80 Siel|     wielkiego,~Które (choćbym też i miała)~Za jeden uśmiech
 81 Siel|           Daj mi ust... z których i niepokoje,~I razem słodycz
 82 Siel|            z których i niepokoje,~I razem słodycz wypływa.~Tą
 83 Siel|         za to nie będziesz winić?~I kiedy będziesz wiedziała,~
 84 Siel|           drogi,~Gdy z moją Laurą i słodko drzymać,~I bawić
 85 Siel|           Laurą i słodko drzymać,~I bawić będę bez trwogi?~ ~
 86 Siel|         smutek za tobą ma chodzić~I tęskność moja za tobą.~ ~
 87 Siel|          w twych trudach pokrzepi~I da bezpieczne noclegi,~Może
 88 Siel|          Nadziejo mojej nadgrody!~i Żadne mię teraz rozrywki
 89 Siel|    przyczyny.~Ja dziewięćdziesiąt i dziewięć porzucę,~Pójdę
 90 Siel|     spoczywa;~Równo nas szczęście i smutek kosztuje,~Tylko twój
 91 Siel|         coś prosi,~Niby się smuci i niby swywoli.~ ~On zawsze
 92 Siel|       Zazdroszczę twojej słabości i zdrowiu.~
 93 Siel|          Ptaszek śpiewa ptaszynie~I chwali ją i prosi,~A ja
 94 Siel|      śpiewa ptaszynie~I chwali ją i prosi,~A ja śpiewam mej
 95 Siel|      MAZUREK~ ~Dobranoc, Jacenta,~I wam, usta czyste,~I słodkie
 96 Siel|      Jacenta,~I wam, usta czyste,~I słodkie oczęta,~I piersi
 97 Siel|         czyste,~I słodkie oczęta,~I piersi parzyste!~ ~Ja nie
 98 Siel|     Zakupię pacierze,~ ~Kupięż ja i świécę~Za złotowiec cały,~
 99 Siel|       Popsuł pasterz niebaczny.~ ~I ślady się zmazały!~Las zarasta
100 Siel|         Dorydy,~Oczy w nię wlepię i zapomnę biédy.~A ona mi
101 Siel|         będziesz przywarom ulegać~I późny ogień miłości zażegać,~
102 Siel|           Czego po tobie żądałbym i wzajem,~Obacz, coć za twe
103 Siel|          niewiele,~Która ma cnotę i rozum w podzielę,~Która
104 Siel|   wycierpiała,~Znieść złą fortunę i dobrą umiała,~Dźwigając
105 Siel|           burza zaweźmie umyślnie~I łzy jej z oczu niewinnych
106 Siel|           tylko me poświęcę rymy,~I kiedy zgonem bieg nasz dokończymy,~
107 Siel|          zechce o me pisma pytać,~I o niej będzie wiek potomny
108 Siel|  podstarzały,~Próżno dla kochanki~I śpiewam dzień cały~I przynoszę
109 Siel|     kochanki~I śpiewam dzień cały~I przynoszę wianki.~Schylam
110 Siel|        Każda mię ujmowac chciała,~I do boku bukiet z róży~Sama
111 Siel|      wyproszę,~By mi kwiatek dały~I łudząc się, noszę~Ten znak
112 Siel|        Rzeka w górę nie popłynie,~I nie wrócą się me lata;~Wiek
113 Dumy|                              DUMY I ELEGIE~
114 Dumy|            Prus hardy poddaje się~I od północy Moskwicin twardy
115 Dumy|           bronią same mocują rdze i pyły.~ ~Wstań z zimnych
116 Dumy|        pozarastało męstwa szlaki!~I kiedy z siebie nie damy
117 Dumy|          Przyśle mi braty obrońcę~I łuków syrbskich tysiące.~ ~
118 Dumy|           zna jeszcze serca pana:~I ty, co kochasz, kochana!~ ~
119 Dumy|       sroga,~Bluźniąc klnę siebie i Boga.~ ~Powiejcie wiatry,
120 Dumy|          lud przede mną schylony,~I te Przemysława trony.~ ~
121 Dumy|          Fałszywe ścieżki poradzi~I tu mię nazad sprowadzi?~
122 Dumy|         Bielskiego o Przemysławie i Luidgardzie: "Piszą o tym
123 Dumy|       Lukierdzie a o Przemysławie i śpiewano ją w Wielkiej Polszcze,
124 Dumy|    różnoszybne, piec nie polewany~I niska strzecha moja!...
125 Dumy|      ogrodu jarzynę,~Z domu napój i wierną przy boku drużynę.~
126 Dumy|         dawniej myślił, oszukany!~I w ukrytym gdzie kącie żył
127 Dumy|    powiecie nawet nie wspominano,~I tylko mię sąsiadem dobrym
128 Dumy| nieopatrzony płynąć przeciw wody?~I widząc na me oczy, jak drudzy
129 Dumy|        miało szczęście pociec,~Bo i z Prawdą pięknie jest, i
130 Dumy|          i z Prawdą pięknie jest, i tak kazał ociec.~Trzeba
131 Dumy|         Nad książkaanii straciłem i zdrowie, i oczy,~Nad książkami,
132 Dumy|  książkaanii straciłem i zdrowie, i oczy,~Nad książkami, które
133 Dumy|          wygodnie wieku mego użył~I pismem pożytecznym narod
134 Dumy|       przywiązał nałóg uporczywy,~I co mi będzie lepiej w ubóstwie
135 Dumy|      usłużne,~Zamieniaj na motyki i żelaza płużne.~Porzucę nad
136 Dumy|       losem biedniejszych litować~I przy pracy miał sposób bliźniego
137 Dumy|       Prawieś wraz z mym powrotem i ty tu przybyła!~Czego, stojąc
138 Dumy|           tak statecznie gniecie!~I tyś także, jak widzę, prawdą
139 Dumy|      ślepi:~"On był między panami i nam będzie lepiéj."~Byłem
140 Dumy|         nam będzie lepiéj."~Byłem i byłbym pewnie panom na coś
141 Dumy|           czas krótkiemu czytaniu~I wysokie przerwij trudy.~ ~
142 Dumy|           waży jesień, a tam lato~I poty, które rolnicy przelali,~
143 Dumy|           które rolnicy przelali,~I plon, jakowym nagrodzeni
144 Dumy| słońcuście się grzały...~Jak głód i zimno, zaraz uleciały!~Tak
145 Dumy|       zlatuje leśny na podsienie,~I szuka, gdzieby żywność jaka
146 Dumy|       nieukojony~Sieci wam stawia i pęta!~Ni waszym pieszczonym
147 Dumy|           Straciłaś głowy koronę,~I uplotki zielone,~I wesołe
148 Dumy|        koronę,~I uplotki zielone,~I wesołe przedtem czoło,~I
149 Dumy|          I wesołe przedtem czoło,~I nas bawiących się wkoło.~
150 Dumy|         swoje przypominam szkody!~I ja byłem kiedyś młody!...~
151 Dumy|    Przygniatał chróścinę skromną,~I wzrostu wiecznie zabraniał.~
152 Dumy|         się z nim skłóciła.~Padł, i niewiele czasu przeminęło,~
153 Dumy|           czasu przeminęło,~Ślady i jego wspomnienie zginęło.~
154 Dumy|  przetrwać, pożyra~Żelazo, kamień i bohatyra!...~Choć czasem
155 Dumy|        chętnie przykrości znosili~I poczciwemi chlubili się
156 Dumy|   poczciwemi chlubili się blizny,~I śmiercią dawniPolacy gardzili.~
157 Dumy|      zguby, jak idzie, tak idzie.~I choć się tego morza uciszają
158 Dumy|          swą w ojczyzny szkodzie,~I pod królewskiemi szaty~Niezgód
159 Dumy|          cierń go bodzie.~Cierpią i serca poczciwe,~Patrząc
160 Dumy|       poczciwe,~Patrząc na siebie i dzieci,~W jakiej burze nieżyczliwe~
161 Dumy|           czuje ów stróz osiwiały~I insi pięknej towarzysze
162 Dumy|          wiosny doczeka ojczyzna,~I polska niwa zieloność przywdzieje,~
163 Dumy|          się watki,~Latając myślą i piórem za wami,~Podług sił
164 Dumy|           NIESZCZĘŚCIACH OJCZYZNY I RZEZI HUMAŃSKIEJ~ ~Pieszczone
165 Dumy|     dzieci, gdy rozgniewały~Ojca, i gdzież się podzieją?~Stojąc
166 Dumy|           co lud przelał zażarty,~I wiara Twoja poniosła ciosy,~
167 Dumy|       wiara Twoja poniosła ciosy,~I kościół z ozdób obdarty.~ ~
168 Dumy|          Patrzcie, bogacze świata i t. d. ~ ~Rzucajmy kwiat
169 Dumy|            Niebo wdało się tkliwe~I ludzi z ludźmi godzi.~Odzyskaliśmy
170 Dumy|       szczęście przeminie,~Czemuż i pamięć o nich nie zaginie?...~ ~
171 Dumy|        granicy~Rozrzucał postrach i uszanowanie! ...~Po tobie
172 Dumy|      handel korona,~Tron poniżony i rada stępiona!~ ~Ojczyzno
173 Dumy|     końcuś upadła!~Zamożna kiedyś i w sławę, i w siłę!...~Ta,
174 Dumy|         Zamożna kiedyś i w sławę, i w siłę!...~Ta, co od morza
175 Dumy|            Insi rozdani na Moskwę i Niemce,~Na roli ojców płaczą
176 Dumy|      zwycięski~Pokazał światu, że i Polak zręczny...~Cóż przynieśliście
177 Dumy|          ziemia utłuszczona~Konia i jeźdźca dzikiego wytucza,~
178 Dumy|    pradziady!...~Już Białym Orłom i bratniej Pogoni~Świat się,
179 Dumy|        Szablę, wesołość, nadzieję~I tę lutnię biedną!...~Oto
180 Dumy|        długi,~Wszystkiego dotknie i z gruntu poruszy.~ ~Gdzie
181 Dumy|        Lubi kaleki, śmierć, nędzę i rany,~Pije łzy cudze, tuczy
182 Dumy|       ręku nosi?~Pokrzywdzą niebo i prawa natury?~Kiedy ktoś
183 Dumy|       prawa z bronią w ręku pytać~I o rzecz świętą pastwić się
184 Dumy|            że chciałeś być sędzią i katem.~ ~Jam ci z rąk wyrwał
185 Dumy|         rąk wyrwał oręż zgotowany~I ślepy zapęd z wolna ułagodził,~
186 Dumy|   przekonany,~Z rozumem, z sercem i z wiarą pogodził.~ ~Ojczyzno
187 Dumy|          A niebo mocne nie da się i samo.~ ~
188 Dumy|     pożytków,~Niech żyje przyjaźń i cnota!~ ~Tu myśli nasze
189 Dumy|           Staropolską szczerością i cnotami słynie,~Gdzie z
190 Dumy|      starszych przykłady,~Myślą: "I my też kiedyś pójdziemy
191 Dumy|            człek przy koniu madam i Kloryna,~Wyszliśmy skałę
192 Dumy|           Chytry, sam je porobił, i sam je zaléwa!~Tam wzgórki
193 Dumy|      godzinę,~Całować się zaczęli i poszli w gęstwinę.~Tu niewinna
194 Dumy|       koza po skałach wspina się,~I, wisząc nad przepaścią,
195 Dumy|          nie czują:~Jeszcze teraz i z burzy i z czasu żartują.~
196 Dumy|           Jeszcze teraz i z burzy i z czasu żartują.~Kaplica
197 Dumy|   dawnością stoi uświęcona;~Gdzie i dziś wieśniak, z pola idąc,
198 Dumy|            na Boga się zdaje.~Tam i pasterz, straciwszy owcę.
199 Dumy|     straciwszy owcę. Bóstwo kłóci~I mówią, że mu zawsze zguba
200 Dumy|     zawsze zguba się powróci.~Tam i my, że się chciało odpocząć
201 Dumy|           Mnie smutna myśl obleci i do naszych rzekę:~"O szanujcież
202 Dumy|          Gdy uderzy pierś o pierś i strzemię o strzemię,~Nie
203 Dumy|      placu, niż w niewoli zostać,~I, mocując się z śmiercią,
204 Dumy|          ją w żalu hamuje: "Wszak i mój się minął,~Tożto za
205 Dumy|          poznała,~Przy nim tarcza i szabla na łęku wisiały,~
206 Dumy|           kości z piasku dobywamy~I, składając w kaplicy te
207 Dumy|    napełnione~Mając obywatelstwem i żalem wzruszeni,~Jakeśmy
208 Dumy|        dusza.~Madam się zarumieni i ramiony wzrusza ;~Razem
209 Dumy|        pokazuje, że korek złamała~I o jednym trzewiku tylko
210 Dumy|    wchodzić,~Jakby madam z Albiną i z jej korkiem zgodzić.~Korku
211 Dumy|     zabolało serce.~Równie kiedyś i Cezar z rzeczy pewnie małéj,~
212 Dumy|            Usiadł na kark Rzymowi i toczył krew bratnią.~Ale
213 Dumy|    bratnią.~Ale smutne przeczucia i przeciwne losy~Na te, co
214 Dumy|          nas wstrzymuje~Rów długi i głęboki. Kamilla wskazuje,~
215 Dumy|          ze wszech miar gromadzi;~I tak idzie złe po złem, los
216 Dumy|      Wreszcie przyjdzie najgorszy i człeka dokończy.~Już i nasze
217 Dumy|  najgorszy i człeka dokończy.~Już i nasze nieszczęście zaczęło
218 Dumy|      burza wstała,~Kiedy przyszło i błoto i łozy przebywać.~
219 Dumy|            Kiedy przyszło i błoto i łozy przebywać.~Madam o
220 Dumy|            Służalec wziął Klorynę i na brzeg wysadził,~Ona sama
221 Dumy|           gdy przeskoczyć chciała~I drugiego trzewika w błocie
222 Dumy|            Dobył z błota trzewika i sławy poprawił.~Te zawady
223 Dumy|    poprawił.~Te zawady przebywszy i kłótnie domowe,~Ponad brzegi
224 Dumy|           pomoc czasu przywoływa,~I, chociaż wody miękkie, chociaż
225 Dumy|         pogodne słońce zachodziło~I białych skał wierzchołki
226 Dumy|         bydłem, czółnem, rybakiem i głazem.~Hej! kto nie był
227 Dumy|          się pokłoni,~Który znowu i niebo ogarnął w Swej dłoni.~
228 Dumy|          Nim się madam przewiezie i połączy z nami,~Albina myśli
229 Dumy|    Kloryny nie stało.~Ale niemasz i madam! serce mi zadrżało.~
230 Dumy|       Młodszą, co była przy niej, i nie już za nami,~Ale w prawą
231 Dumy|       fatalnego zaczęte niechęci,~I ta świeża, żeśmy się w drogę
232 Dumy|           Choćby siebie niebaczna i dziecię zgubiła.~Już noc
233 Dumy|        żal wzbudzę,~Bom cierpiwał i czułym na nieszczęścia cudze:~"
234 Dumy|           rumianą,~Razem piękność i znaczne pożerając wiano!~
235 Dumy|        pokażę, boby wraz skonała,~I tylko domownicy, kiedy cię
236 Dumy|            Równie nad tobą krewni i obcy zapłaczą,~A nie będzie