Part

 1 Nabo|   nędznej szopie urodzony,~Żłób mu za kolebkę dano!~Cóż jest,
 2 Nabo| PROCESJĄ BOŻEGO CIAŁA~ ~Zróbcie mu miejsce, Pan idzie z nieba,~
 3 Nabo|         ziemiany.~ ~Uścielajcie Mu kwiatami drogi,~Którędy
 4 Siel|   sadzie zaczął swe pieśni,~Gaj mu się cały odzywa.~Kłócą powietrze
 5 Siel|        brał się kraje.~Napróżno mu Filon ganił stary!~On sobie
 6 Siel|          Tak śpiewał Medon, łza mu z oczu płynie;~Ledwie się
 7 Siel|         m jedli oboje, ~Wieniec mu włożę na głowę.~ ~Prowadź
 8 Siel|     próżno strwożona? ~ ~Lepiej mu na tym naszym jaworze ~Koszyk
 9 Siel|         wydał niewstydy.. ~A ja mu daję ofiary... ~ ~Widziałam
10 Siel|     niej kij ten wystrugał, ~Co mu się wszyscy dziwili. ~ ~
11 Siel|     zdumiewa,~A czasem sama coś mu potakuje.~ ~Jego gorętszych
12 Siel|         wrócą się me lata;~Wiek mu cały marnie zginie,~Kto
13 Dumy|         kamyczki rzucają;~Tylko mu przez to nie dają spoczynku,~
14 Dumy|        do pory wiośnianéj.~Ptak mu zlatuje leśny na podsienie,~
15 Dumy|  karmiąca stworzenie,~W naszych mu gumnach cząstkę wyznaczyła.~
16 Dumy|        ziemskiemi ściany:~Świat mu słaby u nóg klęknął.~Choć
17 Dumy|    przyjaciół częstował.~ ~Dziś mu u stołu klękają,~Kości z
18 Dumy|    wyniosłych piersiach głęboka mu rana,~Którą szlachetne wychodziło
19 Dumy|    właściciel wrzucany,~Pierwej mu wszystkie zrabowawszy składy.~
20 Dumy|   chudobą, z dziećmi, z tem, co mu nie staje,~Co ma w gruncie,
21 Dumy|        Bóstwo kłóci~I mówią, że mu zawsze zguba się powróci.~
22 Dumy|        łęku wisiały,~A po karku mu pełno krwi zaskorupiałej,~
23 Dumy|         rzeczy pewnie małéj,~Że mu się jakieś fochy Pompeja