Part

 1 Nabo|    dojdzie pory sędziwéj,~Nic z swej żywości nie straci;~Iść
 2 Siel|     kłóciłem!~Palmira mi wśrzód swej trwogi~Przykładała ślaz
 3 Siel|     ręką nagrobek wyznaczę:~"Tu swej Palmiry Korydon płacze".~
 4 Siel|   Pewinie on teraz koło bogini ~Swej, czarnobrewki Dorydy, ~Rozrywkę
 5 Siel|     swywoli.~ ~On zawsze z rana swej kochance śpiewa,~Ona się
 6 Siel| otrzeźwiony,~Znalazł się blisko swej kochanki szaréj.~ ~Skowronku,
 7 Dumy|     stole wiejskiego warzywa,~Z swej obory ma mięso, z ogrodu
 8 Dumy|         który mrozem zdjęty,~Od swej gałęzi odcięty,~Kiedy na
 9 Dumy|          Któregoby wnuk dziś po swej granicy~Rozrzucał postrach
10 Dumy|       od nas wszystkich wyciąga swej chwały;~Pod jedsnym żyje
11 Dumy|    upada.~ ~Niech kłótnia szuka swej zguby,~Nam ręka z ręką się
12 Dumy|      gdzie Pan miejsca w dawnej swej dziedzinie~Staropolską szczerością
13 Dumy|        przepaścią, chlubi się z swej sławy,~Że doszła nietykanej
14 Dumy|         znowu i niebo ogarnął w Swej dłoni.~A że już słońce zaszło,