Part

 1 Siel|           I bielszej nogi nikt w niej nie umyje!~Oko wesołe, usta
 2 Siel|          nie mamy.~Został nam po niej żal nieutulony.~Lindoro,
 3 Siel|     cicho mówili; ~Pewnie to dla niej kij ten wystrugał, ~Co mu
 4 Siel|       spoziera na ziemię,~ ~Przy niej ja stanę, gotów do podróży,~
 5 Siel|    trapić może.~ ~Nie przejdą do niej złej fortuny strzały,~Piersi
 6 Siel|           raniony obrońca.~ ~Dla niej już tylko me poświęcę rymy,~
 7 Siel|     zechce o me pisma pytać,~I o niej będzie wiek potomny czytać.~
 8 Dumy| Podeprzeć tę lepiankę, jeszcze w niej przebędę!~
 9 Dumy|      dobyła, ~Przybliżemy się ku niej, szukając miejscami.~Ta
10 Dumy|      pozostała.~Widać to było po niej, że przypadek czuje:~Już
11 Dumy|    rzucamy, że dłużej zabawić~Na niej nie można było. Gdy nad
12 Dumy|    porwała~Młodszą, co była przy niej, i nie już za nami,~Ale