Part

 1 Siel| zostawiła!~ ~Rzeczko ty mała, w które tylko kraje~Popłyniesz,
 2 Siel|     pragnę szczęścia wielkiego,~Które (choćbym też i miała)~Za
 3 Dumy|       mi życia nie uszkodzi,~Na które srogi mąż godzi.~Powiejcie,
 4 Dumy|       hartowną strzałą~W serce, które go kochało.~ ~Powiejcie,
 5 Dumy|          i oczy,~Nad książkami, które ja, co gębie odjąłem,~Może
 6 Dumy|      jesień, a tam lato~I poty, które rolnicy przelali,~I plon,
 7 Dumy|        tylko karby się zostały,~Które lata poorały...~Tak kiedyś
 8 Dumy|       swoim imieniem się kryje,~Które tak możne wsławiły pradziady!...~
 9 Dumy|       Oto przyjacielskie śluby,~Które śmierć chyba zakończy.~
10 Dumy|      cale:~Ziemia, wody, opoka, które tak zuchwale,~Z dołu patrząc,