Part

  1 Nabo|       między lud ukochany,~Dzieląc z nim trudy i znoje.~Niemało
  2 Nabo|          Bóstwo to razem zmieszało~Z wieśniaczymi ofiarami!...~
  3 Nabo|     majętność całą,~I Twoje wioski z miastami.~A Słowo Ciałem
  4 Nabo|      Zróbcie mu miejsce, Pan idzie z nieba,~Pod przymiotami ukryty
  5 Nabo|          Pieśń chwały Jego śpiewaj z weselem,~On Twoim Ojcem,
  6 Nabo|       PODCZAS PRACY W POLU~ ~Boże, z Twoich rąk żyjemy,~Choć
  7 Nabo|           Choć na ziemi pracujemy!~Z Ciebie plenność miewa rola,~
  8 Nabo|            miewa rola,~My zbieramy z Twego pola.~ ~Wszystko Cię,
  9 Nabo|           kończąc ziemską gościnę,~Z Łazarzem, po naszym zgonie,~
 10 Nabo|      UMARŁYCH~ ~Zmarły człowiecze, z tobą się żegnamy;~Przymij
 11 Nabo|             bracie, (albo siostro) z tobą się ujźrzemy,~Juźeś
 12 Nabo|            I litość jego wysławiać z rana,~I prawdę jego wśrzód
 13 Nabo|            roboty,~Serce mi skacze z radości.~ ~Jakże są wielkie
 14 Nabo|     przeciwnik zginie,~Zginie, kto z Tobą nie radzi,~Ni się postrzeże,
 15 Nabo|            Pełen i wieku i chwały.~Z pogardą na me wrogi spojźrzałem,~
 16 Nabo|         sprawiedliwy~Wzrośnie wraz z cedrem Libańskim,~Kwitnie,
 17 Nabo|         dojdzie pory sędziwéj,~Nic z swej żywości nie straci;~
 18 Siel|                         POŻEGNANIE Z LINDORĄ W GÓRACH~ ~Pódźmy
 19 Siel|          po drodze,~Że już Lindora z nami się rozstaje.~Bądź
 20 Siel|             Jak wy będziecie odtąd z tego sławne!~Lecz jak się
 21 Siel|           Żeby ją widzieć, a harde z pięknego~Ciała pasterki
 22 Siel|           twarz miła,~Wszystko się z twoim oddaleniem kryje.~
 23 Siel|     przepaściami temi,~A ona tylko z góry tej patrzyła,~I owca
 24 Siel|       poraziłem,~A po tym, jak się z sąsiadem kłóciłem!~Palmira
 25 Siel|          Tak śpiewał Medon, łza mu z oczu płynie;~Ledwie się
 26 Siel|        siekiéro!~Tu, rozstając się z Palmirą,~Łzami, Medon, wylanemi~
 27 Siel|       Poświęciłem je mojemi.~Jeśli z kochających jaki~Na te kiedy
 28 Siel|          Tam flet o drzewo tłucze, z nóg się wali~I tak się żali:~ ~"
 29 Siel|           położywszy w grobie;~Już z nią na chłodzie pod sosną
 30 Siel|       karmiła,~Ty teraz zdechniesz z głodu, mnie z żałości~Wyschną
 31 Siel|           zdechniesz z głodu, mnie z żałości~Wyschną te kości.~ ~
 32 Siel|              Przyjdźcie, pasterki, z okolicy całéj,~Na grób jej
 33 Siel|         czujesz tego,~Jak bolejemy z rozłączenia twego,~Ni Korydonem
 34 Siel|           stale podaje żal szczéry~Z straty Palmiry".~ ~Tak jej
 35 Siel|           tęskni kochany. ~ ~Wezmę z koszykiem maliny moje ~I
 36 Siel|            że jestem zdradzona!~On z przywiązania żartuje mego, ~
 37 Siel|            mocno ubezpieczała, ~Że z tobą będę szczęśliwą! ~A
 38 Siel|           tobą będę szczęśliwą! ~A z tym się chytrze ukryć umiała, ~
 39 Siel|        teraz bez miary ~Na sprośne z nią się wydał niewstydy.. ~
 40 Siel|       najmocniej węzły spajała, ~I z robotą-m się kwapiła. ~ ~
 41 Siel|      wieniec, którym splatała; ~Te z nich kawałki będą świadczyły, ~
 42 Siel|      kawałki będą świadczyły, ~Żem z nim na wieki zerwała... ~ ~
 43 Siel|        obaczy?~ ~Prawda, że czasem z nią się bawiło,~Mając znajomość
 44 Siel|            nic nie miała:~Wszystko z powodu dobrego,~Ja wiem,
 45 Siel|        zawsze cała,~Cóż, kiedy cię z nią obaczę!~ ~Filon~Dla
 46 Siel|            głowę:~Chronić się będę z nią widywania,~W żadną nie
 47 Siel|          siły.~ ~Laura~Ja mam mieć z płaczu po twarzy smugi,~
 48 Siel|      uśmiech Filona mego~Zaraz bym z chęcią mieniała.~ ~Filon~
 49 Siel|       życie.~ ~Filon~Daj mi ust... z których i niepokoje,~I razem
 50 Siel|       Laura~Czy w każdym roku taka z kochania,~Jak w osiemnastym
 51 Siel|              Laura~Tegom się miała z ciebie spodziewać?~Jakże
 52 Siel|        przyśpieszy czas drogi,~Gdy z moją Laurą i słodko drzymać,~
 53 Siel|         idę do domu!~Jeśliby kiedy z Dorydą~Filon tak trawił
 54 Siel|    skrzydełka jego!~Barwa błękitna z różowym,~Na głowie coś zielonego~
 55 Siel|          miłej Justyny~Poniosę cię z skwapliwością.~Mój ty, motylu
 56 Siel|             Mój ty, motylu jedyny,~Z jakąż cię przyjmie radością!~ ~
 57 Siel|       różne kwiatki,~Jeść będziesz z jej białej dłoni.~ ~Żeby
 58 Siel|           tak w parze miło,~Jak ja z Justyną gdy siędę.~ ~Nie
 59 Siel|       siędę.~ ~Nie bój się śmierci z jej ręki,~Żyj, póki zechcesz
 60 Siel|        złapię... próżno się kłócę.~Z czymże do mojej Justyny,~
 61 Siel|           czymże do mojej Justyny,~Z czymże ja z pola powrócę?~
 62 Siel|         mojej Justyny,~Z czymże ja z pola powrócę?~
 63 Siel|          niby swywoli.~ ~On zawsze z rana swej kochance śpiewa,~
 64 Siel|           będę, zuchwały,~Żartował z oczami.~ ~Pójdęż ja do fary,~
 65 Siel|            potokiem jawory,~Tam ja z tobą, Justyno,~Słodkie pędził
 66 Siel|        krótka zdawała,~Żegnamy się z świtaniem,~Miłość sen nam
 67 Siel|            w pragnieniu~Wodę piłem z jej dłoni?~ ~Dziś, kiedy
 68 Siel|            przyprawnych jagód róży z mlekiem:~Zima nadchodzi,
 69 Siel|        Zima nadchodzi, minąłem się z latem,~Na cóż na mrozy narażać
 70 Siel|           cóż na mrozy narażać się z kwiatem ?~ ~Z którą się
 71 Siel|          narażać się z kwiatem ?~ ~Z którą się wiekiem różniemy
 72 Siel|        zaweźmie umyślnie~I łzy jej z oczu niewinnych wyciśnie,~
 73 Siel|          chciała,~I do boku bukiet z róży~Sama Kloe przypinała.~
 74 Siel|            cały marnie zginie,~Kto z młodu nie użył świata.~Idź
 75 Dumy|         wszystko psują, nastąpiły,~Z Polską się bronią same mocują
 76 Dumy|        mocują rdze i pyły.~ ~Wstań z zimnych grobów, obudź zaspałe,
 77 Dumy| pozarastało męstwa szlaki!~I kiedy z siebie nie damy szydzić
 78 Dumy|     Powiejcie, wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę
 79 Dumy|     Powiejcie, wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę
 80 Dumy|     Powiejcie, wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę
 81 Dumy|      Powiejcie wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę
 82 Dumy|     Powiejcie, wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę
 83 Dumy|   Powiejcie, wiatry, od wschodu!~ ~Z wami do mojego rodu~Poślę
 84 Dumy|     Powiejcie, wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę
 85 Dumy|          skrzywdzoną.~     * Wypis z kroniki Bielskiego o Przemysławie
 86 Dumy|            królewnę szwedzką, tedy z nią tylko jedną dzieweczkę
 87 Dumy|           czynił. Była to Lukierda z książąt Syrbskich z Sasi,
 88 Dumy|       Lukierda z książąt Syrbskich z Sasi, albo albo Kaszubka."~
 89 Dumy|          twoim brzegiem,~Patrzyłem z rozkoszą duszy,~Jak czasem
 90 Dumy|                             POWRÓT Z WARSZAWY NA WIEŚ~Otóż mój
 91 Dumy|          stole wiejskiego warzywa,~Z swej obory ma mięso, z ogrodu
 92 Dumy|             Z swej obory ma mięso, z ogrodu jarzynę,~Z domu napój
 93 Dumy|           mięso, z ogrodu jarzynę,~Z domu napój i wierną przy
 94 Dumy|            nazywamo!~Bym się żywił z krwawego rąk moich wyrobku,~
 95 Dumy|            obrażając nogi,~Nic się z moim lepszego nie zrobiło
 96 Dumy|            wspomnienia, że gadałem z panem.~Kiedy mię ojciec
 97 Dumy|      wrócił uboższym, niż wyjechał z domu.~Nie przeto, święta
 98 Dumy|       miało szczęście pociec,~Bo i z Prawdą pięknie jest, i tak
 99 Dumy|        wygodny,~Gdzie bym jadł nie z wymysłem, ale wstał niegłodny,~
100 Dumy|           kwapiła!...~Prawieś wraz z mym powrotem i ty tu przybyła!~
101 Dumy|          Czego, stojąc w tym kącie z twarzą wyniszczoną.~Otoczona
102 Dumy|         godzinom łaje.~Drzewom się z wiosną zieloność wróci,~
103 Dumy|          zdarzyła:~Padł, burza się z nim skłóciła.~Padł, i niewiele
104 Dumy|       drażnić umyślnie,~Bo wkrótce z wichrem nawalne śnieżnice~
105 Dumy|    przyszłej niepogody.~Ten cierpi z tej czasu straty~Szkodę
106 Dumy|             stąd was nie ubiegną !~Z tobą wraz czuje ów stróz
107 Dumy|        zelżywem je szpeci,~Czyniąc z nich sobie urągowisko,~Że
108 Dumy|      dzieci.~ ~Ale Ty, Boże. który z daleka~Patrzysz na serca
109 Dumy|          poniosła ciosy,~I kościół z ozdób obdarty.~ ~Wspomnij
110 Dumy|             Widząc, żeś jeszcze Ty z nami.~
111 Dumy|      Przedtem u jednego stołu~Król z poddanym jadł pospołu,~ ~
112 Dumy|          mu u stołu klękają,~Kości z psiętami zbierają.~ ~Głowę,
113 Dumy|         nasze,~Nucić tę pieśń wraz z nami!~Ażeby wnuki wasze~
114 Dumy|           wdało się tkliwe~I ludzi z ludźmi godzi.~Odzyskaliśmy
115 Dumy|         OSTATNIEGO POLSKIEGO KRÓLA Z DOMU JAGIEŁŁÓW~ ~Ty śpisz,
116 Dumy|       życie!...~On nie uciekał, bo z przodu zadana!~Jeszcze znać
117 Dumy|      zręczny...~Cóż przynieśliście z powrotem w swą stronę?...~
118 Dumy|       wymazali.~ ~Wisło! nie Polak z ciebie wodę pije,~Jego się
119 Dumy|       długi,~Wszystkiego dotknie i z gruntu poruszy.~ ~Gdzie
120 Dumy|          was na ziemię nie posyłam z mieczem."~ ~Czy Molochowe
121 Dumy|         tłumiąc przyrodzone prawo,~Z własnego ojca uczynił ofiarę:~
122 Dumy|            krwawą,~Wraz woła ranny z raniącym; "za wiarę".~ ~
123 Dumy|   Afryckich pustyń tułacz ogorzały~Z Lapoinem albo Chińczyk z
124 Dumy|           Z Lapoinem albo Chińczyk z Luzytanem.~ ~Za cóż dla
125 Dumy|      Jowiszowym bratem,~Eufrat się z Tybrem w jedno łoże zlały,~
126 Dumy|            ziemi.~ ~Nie mamy prawa z bronią w ręku pytać~I o
127 Dumy|           sędzią i katem.~ ~Jam ci z rąk wyrwał oręż zgotowany~
128 Dumy|            zgotowany~I ślepy zapęd z wolna ułagodził,~Żeś się
129 Dumy|     nareszcie, już sam przekonany,~Z rozumem, z sercem i z wiarą
130 Dumy|         sam przekonany,~Z rozumem, z sercem i z wiarą pogodził.~ ~
131 Dumy|  przekonany,~Z rozumem, z sercem i z wiarą pogodził.~ ~Ojczyzno
132 Dumy|         szuka swej zguby,~Nam ręka z ręką się łączy;~Oto przyjacielskie
133 Dumy|                             PODRÓŻ Z DOBIECKA NA SKAŁĘ~ ~Z Dobiecka,
134 Dumy|       PODRÓŻ Z DOBIECKA NA SKAŁĘ~ ~Z Dobiecka, gdzie Pan miejsca
135 Dumy|            i cnotami słynie,~Gdzie z nim żona przykładna pouczyła
136 Dumy|      oczyma matki,~Drugie, patrząc z pilnością na starszych przykłady,~
137 Dumy|            pójdziemy w ich ślady",~Z Dobiecka zebrawszy się Kamilla,
138 Dumy|         nad przepaścią, chlubi się z swej sławy,~Że doszła nietykanej
139 Dumy|          od nikogo trawy.~Indziej, z gęstwiny lasku wioska wyskoczyła,~
140 Dumy|            przypatrywać rada,~Sama z drugiemi widok najpiękniejszy
141 Dumy|         nie czują:~Jeszcze teraz i z burzy i z czasu żartują.~
142 Dumy|          Jeszcze teraz i z burzy i z czasu żartują.~Kaplica od
143 Dumy|             Gdzie i dziś wieśniak, z pola idąc, w dobrej wierze,~
144 Dumy|       dobrej wierze,~Ocierając pot z czoła, szepce swe pacierze,~
145 Dumy|            swe pacierze,~W których z chudobą, z dziećmi, z tem,
146 Dumy|     pacierze,~W których z chudobą, z dziećmi, z tem, co mu nie
147 Dumy|      których z chudobą, z dziećmi, z tem, co mu nie staje,~Co
148 Dumy|         nigdy nie dowierza.~A nikt z nas przy kaplicy nie mówił
149 Dumy|          Cóżem ja odkryła!".~Razem z piasku kość głowy człowieczej
150 Dumy|       piszczel a ta spinę znalazła z żebrami.~Oto masz jeszcze
151 Dumy|     niewoli zostać,~I, mocując się z śmiercią, zachęcał drużynę:~"
152 Dumy|        płócze, ociera ustami.~Wtem z trupów zbroje zwłóczą, w
153 Dumy|            rola pożegnała;~A jeden z naczelników mówił do gromady:~"
154 Dumy|    staropolskich rycerzach gadamy,~Z uszanowaniem kości z piasku
155 Dumy|       gadamy,~Z uszanowaniem kości z piasku dobywamy~I, składając
156 Dumy|           naszych odrodzeni!~Cicho z nas każde idzie. Wtem z
157 Dumy|            z nas każde idzie. Wtem z pod ziemi niby~Głos się
158 Dumy|            wszystkiego,~Jak czasem z małej rzeczy przyjdzie do
159 Dumy|           to wchodzić,~Jakby madam z Albiną i z jej korkiem zgodzić.~
160 Dumy|             Jakby madam z Albiną i z jej korkiem zgodzić.~Korku
161 Dumy|       serce.~Równie kiedyś i Cezar z rzeczy pewnie małéj,~Że
162 Dumy|            fochy Pompeja niezdały,~Z drobnych początków, wreszcie
163 Dumy|         tak idzie złe po złem, los z losem się łączy,~Wreszcie
164 Dumy|             Dopieroż już wyraźniej z Kornela, z Rasyna,~Z Boalego
165 Dumy|           już wyraźniej z Kornela, z Rasyna,~Z Boalego wziętemi
166 Dumy|     wyraźniej z Kornela, z Rasyna,~Z Boalego wziętemi wierszami
167 Dumy|          kłótni nas wybawił:~Dobył z błota trzewika i sławy poprawił.~
168 Dumy|    popędzał. Na dole rozwiną~Sieci z czołnów rybacy. My rzucamy
169 Dumy|           nigdzie nie był!~Czółnem z madam, z Kloryną, z Albiną
170 Dumy|          nie był!~Czółnem z madam, z Kloryną, z Albiną jam przebył.~
171 Dumy|        Czółnem z madam, z Kloryną, z Albiną jam przebył.~Kamilla
172 Dumy|         opoka, które tak zuchwale,~Z dołu patrząc, niebiosom
173 Dumy|           panowanie wzięło,~Ziemię z wodą, z lasami w swem łonie
174 Dumy|   panowanie wzięło,~Ziemię z wodą, z lasami w swem łonie zamknęło.~
175 Dumy|          łonie zamknęło.~Tam każde z nas w pokorze Bogu się pokłoni,~
176 Dumy|     czółnem przepłyniemy.~Służalec z koniem już nas czekał pod
177 Dumy|          wrócił rybak przewieźć ją z Kloryną.~A my tymczasem
178 Dumy|         madam przewiezie i połączy z nami,~Albina myśli swoje
179 Dumy|         drogę pokwapili,~A ją samą z Kloryną tylko zostawili.~
180 Dumy|             madam!~Madam milczy, a z samem tylko echem gadam.~
181 Dumy|        echem gadam.~Złączyłem głos z rybakiem, by dosięgnąć daléj,~
182 Dumy|           Kloryno, już twój ojciec z matką wiek skończyli,~Ciebie