Part

  1 Nabo|          mieszkało między nami.~ ~W nędznej szopie urodzony,~
  2 Nabo|        prostotą,~Niosąc dary Panu w dani:~Mirrę, kadzidło i
  3 Nabo|          Błogosław ojczyznę miłą,~W dobrych radach, w dobrym
  4 Nabo|           miłą,~W dobrych radach, w dobrym bycie~Wspieraj jej
  5 Nabo|          to na wszystkie strony:~"W środku nas idzie Błogosławiony!"~ ~
  6 Nabo|       wsparciem ten naród chlubi.~W domu i w polu daje nam dary,~
  7 Nabo|        ten naród chlubi.~W domu i w polu daje nam dary,~Serc
  8 Nabo|                     PODCZAS PRACY W POLU~ ~Boże, z Twoich rąk
  9 Nabo|           łaski godni,~Masz chleb w ręce, a my głodni.~
 10 Nabo|    sąsiadów, rodziny.~ ~Powracasz w ziemię, co matką twą była;~
 11 Nabo|       noclegu.~ ~Boże! ten zmarły w domu Twym przebywał,~U stołu
 12 Nabo|       obrócone~Dzień i noc patrzą w tę stronę,~Gdzie niedołężność
 13 Nabo|         szkody,~Miej nas wieczmie w Twojej pieczy,~Stróżu i
 14 Nabo|         Domino~Ten Psalm ma tytuł w Hebrejskim: Psalm Pieśni
 15 Nabo|          Hebrejskim: Psalm Pieśni w dzień Sabbatu. ~Jest niepewnego
 16 Nabo|      radzi,~Ni się postrzeże, jak w złej godzinie~Pomsta go
 17 Siel|           nie widać!~ ~Już słowik w sadzie zaczął swe pieśni,~
 18 Siel|           Po onegdajszej powodzi;~W różne się barwy łąka przybrała;~
 19 Siel|              POŻEGNANIE Z LINDORĄ W GÓRACH~ ~Pódźmy na koniec
 20 Siel|     zostawiła!~ ~Rzeczko ty mała, w które tylko kraje~Popłyniesz,
 21 Siel|       dawne,~Czy piękniejszego co w tych stronach było?~Jak
 22 Siel|      Biała, jak len śnieg, co się w górach bieli.~Lindoro, cożeś
 23 Siel|    chodziła,~I bielszej nogi nikt w niej nie umyje!~Oko wesołe,
 24 Siel|      dawne koszary,~Zrażony Medon w insze brał się kraje.~Napróżno
 25 Siel|         ze mną powróciła.~Palmira w rączki zapleszcze:~"Medon,
 26 Siel|          i tu myślił o mnie."~ ~A w ten czas, kiedy biegła przestraszona,~
 27 Siel|           się owce rozproszyły,''~W kwiatach przy źrzódle, mówi,
 28 Siel|       Wyrzuca mi, żem kłótliwy.~ ~W dalekiej jakiej żyć będę
 29 Siel|      kiedy trafisz siaki,~A także w swojej miłości~Kochałeś
 30 Siel|           dopadł pożądanej ciszy,~W której go tylko zwierz lasowy
 31 Siel|           Moje Palmirę położywszy w grobie;~Już z nią na chłodzie
 32 Siel|          Na wydój cały?~ ~Nieśmyż w ostatnie góry i niziny~Smutne
 33 Siel|           obłądzona  ~Wpieram się w drzewa i bory, ~I zamiast
 34 Siel|     szalonej, ~Pierwszy raz-em ją w twoich zdybała ~Oczach i
 35 Siel|          twoich zdybała ~Oczach i w mowie pieszczonej. ~ ~Jakże
 36 Siel|         razem naucz Filona, ~Jako w kochaniu nic nie wybaczy ~
 37 Siel|         wieki zerwała... ~ ~Kiedy w chrościnie Filon schroniony ~
 38 Siel|       Niebieskie, gładko rzezane,~W górze zobaczysz nasze imiona,~
 39 Siel|           ją swymi płaciła.~ ~Ale w tym wszystkim złość nic
 40 Siel|         się będę z nią widywania,~W żadną nie wnidę rozmowę.~ ~
 41 Siel|         Przyjaźni, co mię nęciły?~W twej pięknej twarzy wszystkie
 42 Siel|       dusza przebywa.~ ~Laura~Czy w każdym roku taka z kochania,~
 43 Siel|         roku taka z kochania,~Jak w osiemnastym mozoła?~Jeśli
 44 Siel|         osiemnastym mozoła?~Jeśli w tym nie masz pofolgowania,~
 45 Siel|         za tobą.~ ~Może cię niebo w twych trudach pokrzepi~I
 46 Siel|        głowie coś zielonego~A sam w pancerzu stalowym.~ ~Motylu,
 47 Siel|          porobi klatki,~Majem cię w koło osłoni,~Każe zbierać
 48 Siel|      drugiego będę,~Jeśli wam tak w parze miło,~Jak ja z Justyną
 49 Siel|        gniecie.~ ~Oh! on poleciał w gęstwiny!~Nie złapię...
 50 Siel|         miło,~Ale co ciebie budzi w twym popiele?~ ~Nie śpię,
 51 Siel|           się nazywa.~ ~Jakże się w górę coraz wyżej wznosi,~
 52 Siel|          była~Miłości, co nim tak w górę rzuciły,~Która, kiedy
 53 Siel|         PIEŚŃ PASTERSKA DO ZOSI~ ~W Zosi wszystkie me żądze,~
 54 Siel|          tej jabłoni,~Wieleż razy w pragnieniu~Wodę piłem z
 55 Siel|          dłoni?~ ~Dziś, kiedy nas w swym gniewie~Los rozdzielił
 56 Siel|       Widziałem mało potym.~Jagnę w czepcu złotym.~ ~Przy karczmie
 57 Siel|           do mężatki.~ ~Oj, będąż w piekle goreć~Po same łopatki!~
 58 Siel|      usiędę koło mej Dorydy,~Oczy w nię wlepię i zapomnę biédy.~
 59 Siel|            Która ma cnotę i rozum w podzielę,~Która zna ludzi,
 60 Siel|            Która zna ludzi, ulega w ich błędzie,~Ta mej wędrówki
 61 Siel|    skromnie nałożone brzemię,~Raz w niebo, drugi spoziera na
 62 Siel|       wyciśnie,~Ja, zebrawszy je, w sercu mojem złożę;~Żal podzielony
 63 Siel|           com był wczora.~ ~Rzeka w górę nie popłynie,~I nie
 64 Siel|           użył świata.~Idź Filon! W podróży,~Gdzie wiedzie pieszczota,~
 65 Dumy|       skrzywdzoną.~ ~Smutna matka w dłoń uderzy,~Nieszczęściu
 66 Dumy| błyszczysz, złoto marne?~Wszystko w oczach moich czarne:~Ten
 67 Dumy|        matki kochanej,~Pójdę choć w jednej koszuli:~Ona mię
 68 Dumy|           jednej koszuli:~Ona mię w smutku utuli.~ ~Przechodząc
 69 Dumy|           Uderzy hartowną strzałą~W serce, które go kochało.~ ~
 70 Dumy|           na woli jej było, a nie w rękach boskich. Acz choć
 71 Dumy|      jedną dzieweczkę miał, która w ośmiu leciech po nim została,
 72 Dumy|        Przemysławie i śpiewano ją w Wielkiej Polszcze, w której
 73 Dumy|           ją w Wielkiej Polszcze, w której go prosiła żona jego,
 74 Dumy|     prosiła żona jego, aby ją był w jednej koszulce do domu
 75 Dumy|    ODMIENIONE NADPRUCIE~ ~Prucie, w którego przeźroczystej wodzie~
 76 Dumy|    swobodzie,~Po twych rozrywkach w wieczór od poranka.~Ja siadszy
 77 Dumy|      tabor się ruszy.~ ~Te często w jedną zebrane gromadę,~Przy
 78 Dumy|         czyniąc radę,~Przechodnia w jego drodze zatrzymały.~
 79 Dumy|          spoczynku,~Ale samochcąc w niego nie trafiają.~Potym
 80 Dumy|       dawniej myślił, oszukany!~I w ukrytym gdzie kącie żył
 81 Dumy|     raczej nieznany;~Gdyby o mnie w powiecie nawet nie wspominano,~
 82 Dumy|            mówił, synu, na świat, w jakiej będziesz stronie.~
 83 Dumy|          Nadziejo! czyż ja ciebie w złotej chciał mieć szacie,~
 84 Dumy|         niech kto inszy pnie się.~W tym zamiarze praca mię całe
 85 Dumy|  uporczywy,~I co mi będzie lepiej w ubóstwie usłużne,~Zamieniaj
 86 Dumy|           przybyła!~Czego, stojąc w tym kącie z twarzą wyniszczoną.~
 87 Dumy|    Podeprzeć tę lepiankę, jeszcze w niej przebędę!~
 88 Dumy|      zorze schodzi dzień cały.~Ja w jesiennem próżnowaniu~Jak
 89 Dumy|        stołów nie spodziéwa,~Nikt w moje nie wjeżdża wrota.~
 90 Dumy|      Ażeby matkę, obciążoną laty,~W cieple uchował do pory wiośnianéj.~
 91 Dumy|  opatrzność, karmiąca stworzenie,~W naszych mu gumnach cząstkę
 92 Dumy|       ptaszęta,~Nie lećcież nigdy w te strony,~Gdzie ptasznik
 93 Dumy|      kiedyś hoża Teona,~Przybrana w różane wieńce,~Wiodąc zalotne
 94 Dumy|        lat swych nie przyznaje,~A w ciszy zbiegłym godzinom
 95 Dumy|     Posępna ziemia milczała.~Żeby w potomność żyć mógł odwlekła,~
 96 Dumy|          ludów ciekło,~Dzieła swe w twardym ryje kamieniu.~Lecz
 97 Dumy|           czasu straty~Szkodę swą w ojczyzny szkodzie,~I pod
 98 Dumy|       Patrząc na siebie i dzieci,~W jakiej burze nieżyczliwe~
 99 Dumy|     zieloność przywdzieje,~Kiedyś w krzew laurów nieśmiertelnych
100 Dumy|        piórem za wami,~Podług sił w pismach wystawię pamiątki.~
101 Dumy|    pismach wystawię pamiątki.~Nie w marmurze twardym ryte,~Ani
102 Dumy|         PIEŚŃ DZIADA SOKALSKIEGO ~W KORDONIE CESARSKIM~ ~Śladem
103 Dumy|       Ułowiono cię zdradziecko.~ ~W klatkę cię mocno zamknięto~
104 Dumy|         zbierają.~ ~Głowę, kiedyś w kraju drogą,~Służka pański
105 Dumy|          upadła!~Zamożna kiedyś i w sławę, i w siłę!...~Ta,
106 Dumy|       Zamożna kiedyś i w sławę, i w siłę!...~Ta, co od morza
107 Dumy|      Wielki trup do żalu wzrusza!~W tym ciele była milionów
108 Dumy|           jakieś leży dziecię!...~W wyniosłych piersiach głęboka
109 Dumy|       przodu zadana!~Jeszcze znać w twarzy, jak jest zemsty
110 Dumy|           całe spłonęły osady!...~W dom gorejący właściciel
111 Dumy|      ostatnią nędzą przyciśnieni,~W swych kiedyś domach dzisiaj
112 Dumy|       naród ratować niewdzięczny!~W tylu przygodach wasz oręż
113 Dumy|         przynieśliście z powrotem w swą stronę?...~Ubóstwo,
114 Dumy|        powieje,~Składam niezdatną w tej dobie~Szablę, wesołość,
115 Dumy|     PRZECIWKO FANATYZMOWI~ ~Krzyż w jednej ręce, żelazo ma w
116 Dumy|          w jednej ręce, żelazo ma w drugiej,~Zasłonił oczy,
117 Dumy|        Tak świat obiega, jak jest w sobie długi,~Wszystkiego
118 Dumy|         Który zabijał przychodnia w swe progi?~Ofao syn, tłumiąc
119 Dumy|           cóż dla wiary miecz kto w ręku nosi?~Pokrzywdzą niebo
120 Dumy|        robiąc wiary,~Bogi narodów w stolicę wprowadził.~ ~Gdy
121 Dumy|       bratem,~Eufrat się z Tybrem w jedno łoże zlały,~Rządził
122 Dumy|           Nie mamy prawa z bronią w ręku pytać~I o rzecz świętą
123 Dumy|         przyjdzie pora, ratuj się w potrzebie,~A niebo mocne
124 Dumy|           Tu myśli nasze mieszamy~W napoju, który pijemy,~Jednego
125 Dumy|       Dobiecka, gdzie Pan miejsca w dawnej swej dziedzinie~Staropolską
126 Dumy|           my też kiedyś pójdziemy w ich ślady",~Z Dobiecka zebrawszy
127 Dumy|      Całować się zaczęli i poszli w gęstwinę.~Tu niewinna na
128 Dumy|          pobożnej ręki wystawiona~W śrzodku wzgórka, dawnością
129 Dumy|       dziś wieśniak, z pola idąc, w dobrej wierze,~Ocierając
130 Dumy|       czoła, szepce swe pacierze,~W których z chudobą, z dziećmi,
131 Dumy|            co mu nie staje,~Co ma w gruncie, co posiał, na Boga
132 Dumy|     rycerzów siedlisko,~Pewnie to w boju ległym dała grobowisko.~
133 Dumy|        Wolał poledz na placu, niż w niewoli zostać,~I, mocując
134 Dumy|         swojego, sama ledwie żywą~W zbolałe tłucze serce ręką
135 Dumy|       serce ręką popędliwą.~Ta ją w żalu hamuje: "Wszak i mój
136 Dumy|          z trupów zbroje zwłóczą, w dół składają ciała,~Troistym
137 Dumy|      piasku dobywamy~I, składając w kaplicy te zwłoki święcone,~
138 Dumy|       kaplicy te zwłoki święcone,~W dalszą podróż pośpieszym,
139 Dumy|  Przyjacielskim sposobem zacząłem w to wchodzić,~Jakby madam
140 Dumy|      spuściwszy niebiosy,~Idziemy w dalszą drogę, w której nas
141 Dumy|           Idziemy w dalszą drogę, w której nas wstrzymuje~Rów
142 Dumy|       niemu przystępuje! Cmoknie, w grzbiet uderzy,~Krzyknie
143 Dumy|       chciała~I drugiego trzewika w błocie postradała.~Dopieroż
144 Dumy|      wziętemi wierszami przycina,~W których do tego zmierza,
145 Dumy|       przebył.~Kamilla po swojemu w bród San przejechała.~Pnie
146 Dumy|           Ziemię z wodą, z lasami w swem łonie zamknęło.~Tam
147 Dumy|         zamknęło.~Tam każde z nas w pokorze Bogu się pokłoni,~
148 Dumy|       Który znowu i niebo ogarnął w Swej dłoni.~A że już słońce
149 Dumy|           już słońce zaszło, czas w domu się stawić.~Smutni
150 Dumy|            i nie już za nami,~Ale w prawą dzikiemi poszła manowcami.~
151 Dumy|           wnet wszystkie staną mi w pamięci~Od korka fatalnego
152 Dumy|            I ta świeża, żeśmy się w drogę pokwapili,~A ją samą
153 Dumy|     obłąkanych po polach szukały.~W ciężkiej tedy rozpaczy wołam:
154 Dumy|        wołali.~Wszystkie mi nocne w myśli stanęły przygody,~
155 Dumy|         skończyli,~Ciebie sierotę w ręku krewnych zostawili!~
156 Dumy|      zostaną dzikości.~Te poniosę w dom ciotki reszty twego