Part

  1 Nabo|          Pana wołam,~Do mego Boga na niebie,~I szukam Go koło
  2 Nabo|                                   NA PROCESJĄ BOŻEGO CIAŁA~ ~
  3 Nabo|         było to dla człowieka,~Że na ołtarzu codzień go czeka:~
  4 Nabo|        będą nogi!~Okrzyknijcie to na wszystkie strony:~"W środku
  5 Nabo|           Twoich rąk żyjemy,~Choć na ziemi pracujemy!~Z Ciebie
  6 Nabo|           poty.~Kiedyś przyjdziem na godzinę,~Gdy kończąc ziemską
  7 Nabo|        naszym zgonie,~Odpoczniemy na Twem łonie.~
  8 Nabo|          spłyną wody!~ ~Spojźrzyj na niwy zgubione,~Na sługi
  9 Nabo|       Spojźrzyj na niwy zgubione,~Na sługi Twoje strwożone,~Wróć
 10 Nabo|         który ci składamy!~Trochę na grób twój porzuconcj gliny~
 11 Nabo|            którą nas świat wodzi,~Na ten ubity gościniec wychodzi.~ ~
 12 Nabo|           wstaniesz, boś tu tylko na noclegu.~ ~Boże! ten zmarły
 13 Nabo|       Twego jadał, Ciebie wzywał,~Na Twej litości polegał bezpieczny,~
 14 Nabo|         nocy.~ ~Grając ci, Panie, na arfie złotéj,~Pienia połączę
 15 Nabo|     połączę wdzięczności;~Patrząc na dziwne rąk Twych roboty,~
 16 Nabo|        Szalony człowiek nie zważa na nie,~A głupi próżno je kryśłi.~ ~
 17 Nabo|      wzniesie, jak trawa,~Błyśnie na chwilę i padnie;~Twoja zaś,
 18 Nabo|            Boże najwyższy, sprawa~Na wieki światem tym władnie.~ ~
 19 Nabo|         wieku i chwały.~Z pogardą na me wrogi spojźrzałem,~Bo
 20 Nabo|         go sam Bóg szczepił żyw~I na przysionku wzrósł Pańskim.~ ~
 21 Siel|               DO JUSTYNY~TĘSKNOŚĆ NA WIOSNĘ~ ~Już tyle razy słońce
 22 Siel|         LINDORĄ W GÓRACH~ ~Pódźmy na koniec smutnego Kluczowa.~
 23 Siel|    podniósł, ledwie że się czuje.~Na tej, pod którą spoczywał,
 24 Siel|          Jeśli z kochających jaki~Na te kiedy trafisz siaki,~
 25 Siel|                    KORYDON SMUTNY NA ŚMIERĆ PALMIRY~ ~Korydon
 26 Siel|          ja ginąć więcej nie będę na tobie,~Moje Palmirę położywszy
 27 Siel|    położywszy w grobie;~Już z nią na chłodzie pod sosną nie siędę,~
 28 Siel|        pasterki, z okolicy całéj,~Na grób jej kwiaty będziecie
 29 Siel|       czujesz.~ ~Wczoraś tak miło na nas poglądała,~A dziś, jakbyś
 30 Siel|        jaką zrobi sprawę,~Kto nam na wiosnę powydziela trawę,~
 31 Siel|    zgadnie, wiele owce mleka dały~Na wydój cały?~ ~Nieśmyż w
 32 Siel|          a ja kamień biały~Położę na jej grobie i ten mały~Sam
 33 Siel|          oboje, ~Wieniec mu włożę na głowę.~ ~Prowadź mię teraz,
 34 Siel|           strwożona? ~ ~Lepiej mu na tym naszym jaworze ~Koszyk
 35 Siel|          On może teraz bez miary ~Na sprośne z nią się wydał
 36 Siel|            Widziałam wczoraj, jak na nię mrugał, ~Potem coś cicho
 37 Siel|           od Laury uwity ~Wieniec na głowę Dorydy włożył, ~Jako
 38 Siel|          Dorydy włożył, ~Jako łup na mnie zdobyty! ~ ~Wianku
 39 Siel|       będą świadczyły, ~Żem z nim na wieki zerwała... ~ ~Kiedy
 40 Siel|       dobrą stanął godziną,~Długo na ciebie klaskałem,~Gdyś nadchodziła,
 41 Siel|        pierwsze miejsce naznaczę.~Na to wspomnienie drżę zawsze
 42 Siel|   przypodobania,~Przyrzekam ci to na głowę:~Chronić się będę
 43 Siel|            Trochę przydługo bawię na dworze...~Jak matka wstała!...
 44 Siel|         kryjomu,~Nic świeć, niech na nich dżdże idą!~
 45 Siel|           DO OWIECZKI STRACONEJ~ ~Na te bezdroża, owco ulubiona,~
 46 Siel|        jeden niestały!~ ~Wspomnij na pierwsze momenta~Poznawania
 47 Siel|           słyszysz te grzmoty?~Ja na cię pomsty nie kładę,~Ale
 48 Siel|         Barwa błękitna z różowym,~Na głowie coś zielonego~A sam
 49 Siel|          ręki,~Żyj, póki zechcesz na świecie!~Ona nie patrzy
 50 Siel|          żal nieutulony~Patrzącej na to smutnej jego pary.~Jakaż
 51 Siel| szczęśliwego!~Skuteczne leki masz na pogotowiu;~Mnie nic podobno
 52 Siel|         Kiedy przy mnie przebywa,~Na niczem mi nie zbywa.~ ~Jeślibym
 53 Siel|       Wtenczas życia moc czuję.~ ~Na zielonej leszczynie~Ptaszek
 54 Siel|        Pójdęż ja do fary,~Jak się na dzień zbierze,~Na te twoje
 55 Siel|         Jak się na dzień zbierze,~Na te twoje czary~Zakupię pacierze,~ ~
 56 Siel|           złotym.~ ~Przy karczmie na uciesze~Podkówkami krzesze.~ ~
 57 Siel|   nadchodzi, minąłem się z latem,~Na cóż na mrozy narażać się
 58 Siel|       minąłem się z latem,~Na cóż na mrozy narażać się z kwiatem ?~ ~
 59 Siel|           w niebo, drugi spoziera na ziemię,~ ~Przy niej ja stanę,
 60 Dumy|        lubić.~ ~Ja się tylko żalę na to,~Że moje upływa lato,~
 61 Dumy|     Zwierz mi życia nie uszkodzi,~Na które srogi mąż godzi.~Powiejcie,
 62 Dumy|         niepłodną była, jakoby to na woli jej było, a nie w rękach
 63 Dumy|                                   NA ODMIENIONE NADPRUCIE~ ~Prucie,
 64 Dumy|                 POWRÓT Z WARSZAWY NA WIEŚ~Otóż mój dom ubogi!
 65 Dumy|        pochyliło!~Szczęśliwy, kto na małym udziale przebywa,~
 66 Dumy|   krwawego rąk moich wyrobku,~Żył na świecie bez wieści, umarł
 67 Dumy|     płynąć przeciw wody?~I widząc na me oczy, jak drudzy tonęli,~
 68 Dumy|          nie umieli."~Com zyskał, na wysokie pańskie pnąc się
 69 Dumy|        zgonie,~"Idź, mówił, synu, na świat, w jakiej będziesz
 70 Dumy|    będziesz stronie.~Pamiętaj, że na Prawdzie nikt nigdy nie
 71 Dumy|          oczy pospólstwo obracało na cię?~Żebym słynął majątkiem?
 72 Dumy|   pilnował zagonu;~Spokojny będąc na tym, co stan mierny niesie,~
 73 Dumy|      mierny niesie,~Stałbym sobie na dole, niech kto inszy pnie
 74 Dumy|          odjąłem,~Może zbytecznym na mnie nakładem ściągnąłem.~
 75 Dumy|       ubóstwie usłużne,~Zamieniaj na motyki i żelaza płużne.~
 76 Dumy|  nieszczęśliwa żono,~Poglądasz mi na ręce, rychło jakim datkiem~
 77 Dumy|            jak widzę, prawdą szła na świecie.~Opłakana rodzino!
 78 Dumy|       Byłem i byłbym pewnie panom na coś zdatny;~To wiem, a tego
 79 Dumy|           przerwij trudy.~ ~Kiedy na górnej zodyjaku szali~Słońce
 80 Dumy|         wędrowne żórawie!...~Póki na naszej żyć mogliście strawie,~
 81 Dumy|         żywotną, ścina;~Truchleje na zimy przyście~Zatrwożone
 82 Dumy|        swej gałęzi odcięty,~Kiedy na ziemię padnie, nizac już
 83 Dumy| wiośnianéj.~Ptak mu zlatuje leśny na podsienie,~I szuka, gdzieby
 84 Dumy|         ktoś do zbytku, dybie wam na życie~Zagrody mej ozdobo,
 85 Dumy|          nas bawiących się wkoło.~Na korze tylko karby się zostały,~
 86 Dumy|           serca poczciwe,~Patrząc na siebie i dzieci,~W jakiej
 87 Dumy|          się, znuzony niewczasem,~Na baszcie, której straż ci
 88 Dumy|           który z daleka~Patrzysz na serca wygnanych,~Ulitowany
 89 Dumy|             Wspomnij przynajmniej na Twe ołtarze,~Przy których
 90 Dumy|                                   NA DZIEŃ 3 MAJA 1791~SZCZĘŚLIWIE
 91 Dumy|               Nie zostawiłeś syna na stolicy~Przez jakieś na
 92 Dumy|           na stolicy~Przez jakieś na nas Boga rozgniewanie,~Któregoby
 93 Dumy|  uszanowanie! ...~Po tobie poszła na handel korona,~Tron poniżony
 94 Dumy|        stępiona!~ ~Ojczyzno moja, na końcuś upadła!~Zamożna kiedyś
 95 Dumy|      władła,~Kawałka ziemi nie ma na mogiłę!...~Jakże ten Wielki
 96 Dumy|       żebrzą chleba!~Insi rozdani na Moskwę i Niemce,~Na roli
 97 Dumy|       rozdani na Moskwę i Niemce,~Na roli ojców płaczą cudzoziemce.~ ~
 98 Dumy|      wyraźnie powiedział:~"Ja was na ziemię nie posyłam z mieczem."~ ~
 99 Dumy|        Wiaro! ty czysta przysłana na ziemię;~Ale cię człowiek
100 Dumy|                 PODRÓŻ Z DOBIECKA NA SKAŁĘ~ ~Z Dobiecka, gdzie
101 Dumy|       Drugie, patrząc z pilnością na starszych przykłady,~Myślą: "
102 Dumy|      której, gdy Aleksy przyszedł na godzinę,~Całować się zaczęli
103 Dumy|           w gęstwinę.~Tu niewinna na bujnej łące owca pasie,~
104 Dumy|      widok najpiękniejszy składa.~Na lewej dworu stronie, po
105 Dumy|       świata~Drzewami poobsadzał, na których, choć lata,~Chociaż
106 Dumy|          ma w gruncie, co posiał, na Boga się zdaje.~Tam i pasterz,
107 Dumy|      polną świątynię.~Ja, patrząc na porzecze, wdziękami okryte,~
108 Dumy|      ległym dała grobowisko.~Może na tych równinach, gdzie ta
109 Dumy|    wydołał sprostać,~Wolał poledz na placu, niż w niewoli zostać,~
110 Dumy|        pieśniach rota cała~Pewnie na to tu miejsce ciała sprowadzała.~
111 Dumy|            Ta, gdy konia białego, na którym wysłała~Swojego jedynaka,
112 Dumy|          Przy nim tarcza i szabla na łęku wisiały,~A po karku
113 Dumy|      Albina się śmiała.~Ja, który na tym świecie doznałem wszystkiego,~
114 Dumy|          goniący ostatnią,~Usiadł na kark Rzymowi i toczył krew
115 Dumy|       przeczucia i przeciwne losy~Na te, co niemi rządzą, spuściwszy
116 Dumy|   sprawiedliwie, jej to należało,~Na nię prawo jechania po korku
117 Dumy|         Ale, gdy się nieszczęście na kogo usadzi,~Tysiączne przeciwności
118 Dumy|     wsiądzie, jak należy,~Kamilla na gniadoszu wkoło poleciała,~
119 Dumy|          Służalec wziął Klorynę i na brzeg wysadził,~Ona sama
120 Dumy|   nadjechała, tak nasz tabor cały~Na koniec do żądanej przybliżył
121 Dumy|          popędliwa~Przeciw skałom na pomoc czasu przywoływa,~
122 Dumy|       czas leniwy,~Przecież krają na poły kamień uporczywy.~Właśnie
123 Dumy|           Pasterz bydło popędzał. Na dole rozwiną~Sieci z czołnów
124 Dumy|          głazem.~Hej! kto nie był na skale, jakby nigdzie nie
125 Dumy|         górę rota nasza cała.~Już na wierzchu stojemy. Inszy
126 Dumy|        rzucamy, że dłużej zabawić~Na niej nie można było. Gdy
127 Dumy|       serce mi zadrżało.~Gdzieśmy na ląd wysiedli, ku temuż brzegowi~
128 Dumy|            Już noc padła; oczy mi na nic się nie zdały,~Ażeby
129 Dumy|            Bom cierpiwał i czułym na nieszczęścia cudze:~"Kloryno,
130 Dumy|          ręku krewnych zostawili!~Na tożeś ich przeżyła, żebyś
131 Dumy|    znaczne pożerając wiano!~Jutro na polu może znajdę trochę