Part

 1 Nabo|         pochwalon, Boże wielki!~ ~A człowiek, który bez miary,~
 2 Nabo|         Coś go stworzył i ocalił,~A czemuż by Cię nie chwalił?~ ~
 3 Nabo| Śmiertelny - Król nad wiekami!...~A Słowo Ciałem się stało~I
 4 Nabo|            Żeśmy byli winmi sami.~A Słowo Ciałem się stało~I
 5 Nabo|         Witać Go przed bogaczami!~A Słowo Ciałem się stało~I
 6 Nabo|         wieśniaczymi ofiarami!...~A Słowo Ciałem się stało,~
 7 Nabo|          Twoje wioski z miastami.~A Słowo Ciałem się stało~I
 8 Nabo|         tylko Pan chmurom rzecze,~A obfity deszcz pociecze.~ ~
 9 Nabo|         godni,~Masz chleb w ręce, a my głodni.~
10 Nabo|      Przyjm litośnie, Boże prawy!~A gdy będziem zasypiali,~Niech
11 Nabo|    krótkiem szczęściu niezbożnych a długiem sprawiedliwych.~ ~
12 Nabo|        człowiek nie zważa na nie,~A głupi próżno je kryśłi.~ ~
13 Nabo|      przysionku wzrósł Pańskim.~ ~A kiedy dojdzie pory sędziwéj,~
14 Siel|     blaskiem swoim dzień szczyci;~A memu światłu cóż to się
15 Siel|       powietrze ptaszkowie leśni;~A mój mi ptaszek nie śpiewa!~ ~
16 Siel|         się barwy łąka przybrała;~A mój mi kwiatek nie schodzi!~ ~
17 Siel|       porzucali,~Żeby ją widzieć, a harde z pięknego~Ciała pasterki
18 Siel|        biegłem przepaściami temi,~A ona tylko z góry tej patrzyła,~
19 Siel|      Medon i tu myślił o mnie."~ ~A w ten czas, kiedy biegła
20 Siel|           goniąc, nogę poraziłem,~A po tym, jak się z sąsiadem
21 Siel|       swojeś zrobiła:~Jam zginął, a tyś zdradziła!~ ~A gdyby
22 Siel|        zginął, a tyś zdradziła!~ ~A gdyby ona jeszcze to poznała,~
23 Siel|           te kiedy trafisz siaki,~A także w swojej miłości~Kochałeś
24 Siel|          i To pismo kompana twego~A ty, o drzewo kochane,~Drzewem
25 Siel|        tak miło na nas poglądała,~A dziś, jakbyś to nigdy nas
26 Siel|               Tak jej śpiewajcie, a ja kamień biały~Położę na
27 Siel|       bardziej jeszcze spóźniła, ~A mój tam tęskni kochany. ~ ~
28 Siel|          z tobą będę szczęśliwą! ~A z tym się chytrze ukryć
29 Siel|        nią się wydał niewstydy.. ~A ja mu daję ofiary... ~ ~
30 Siel|           o mnie będziesz mówiła?~A stąd szczęśliwość moje układać;~
31 Siel|          nie wiesz o twojej mocy,~A ja czuję ją!... o moja!~
32 Siel|          daleko ściskasz goręcej,~A jam cię tylko dotknęła;~
33 Siel|           Na głowie coś zielonego~A sam w pancerzu stalowym.~ ~
34 Siel|        moja przy mnie nie nocuje,~A ty, że twoja przy tobie
35 Siel|         głosem jego się zdumiewa,~A czasem sama coś mu potakuje.~ ~
36 Siel|    ptaszynie~I chwali ją i prosi,~A ja śpiewam mej Zosi.~
37 Siel|           wlepię i zapomnę biédy.~A ona mi jeszcze powie, jak
38 Siel|        serce, jam ci swoje dała."~A ona mie jeszcze ściśnie,
39 Dumy|       mężu twardy!~Jeden uśmiech, a mniej wzgardy~Wróci szczęściu
40 Dumy|       jakoby to na woli jej było, a nie w rękach boskich. Acz
41 Dumy|           leciech po nim została, a tę pojął Wacław, jako o
42 Dumy|          złożono o tej Lukierdzie a o Przemysławie i śpiewano
43 Dumy|          koszulce do domu odesłał a okrucieństwa tego nad nią
44 Dumy|        Nie słychać głosu Klorydy,~A Filis smutnemi ściegi~Wyszywa
45 Dumy|          cel ludzkie głosić winy,~A jeślim kogo chwalił, nigdy
46 Dumy|     jarzmo czyje,~Żył cały komuś, a sam zapomniał, że żyję;~
47 Dumy|           sam zapomniał, że żyję;~A wreszcie mi nadzieją szafowano
48 Dumy|         pismami myśli kłopotliwe,~A serce niech md tylkio zostanie
49 Dumy|           na coś zdatny;~To wiem, a tego nie wiem, za com niepopłatny.~
50 Dumy|      szali~Słońce tu waży jesień, a tam lato~I poty, które rolnicy
51 Dumy|          lat swych nie przyznaje,~A w ciszy zbiegłym godzinom
52 Dumy|           jęknął.~On jeden gadał, a cała~Posępna ziemia milczała.~
53 Dumy|    Kołatać we drzwi nie śmieją.~ ~A lud zuchwały, przechodząc
54 Dumy|       Rozsądzasz między wojskami,~A nieprzyjaciel pierzchnie
55 Dumy|  JAGIEŁŁÓW~ ~Ty śpisz, Zygmuncie! a twoi sąsiedzi~Do twego domu
56 Dumy|         przyjechali!...~Ty śpisz! a czeladź przyjęciem się biedzi~
57 Dumy|            za co nieszczęśliwy?~ ~A tam - poczciwość, kościół,
58 Dumy|         jeźdźca dzikiego wytucza,~A głodne dzieci matka przymuszona~
59 Dumy|           kazał:~Inszych popisał, a Polskę wymazali.~ ~Wisło!
60 Dumy|       niech zwierzchności słucha,~A zwierzchność Boga, który
61 Dumy|            ratuj się w potrzebie,~A niebo mocne nie da się i
62 Dumy|          słowik swą pieśń śpiewa, a pasterka swoją,~Do której,
63 Dumy|        pięknemu porzeczu dziwiła;~A gdy się cudzym wdziękom
64 Dumy|    mężczyźnie nigdy nie dowierza.~A nikt z nas przy kaplicy
65 Dumy|   szukając miejscami.~Ta piszczel a ta spinę znalazła z żebrami.~
66 Dumy|           szabla na łęku wisiały,~A po karku mu pełno krwi zaskorupiałej,~
67 Dumy|         okrzykiem rola pożegnała;~A jeden z naczelników mówił
68 Dumy|      pierwej napaść się widokiem.~A jeszcze te ozdoby nam się
69 Dumy|       przy samej pysze pozostały.~A niebo stare swoje panowanie
70 Dumy|       niebo ogarnął w Swej dłoni.~A że już słońce zaszło, czas
71 Dumy|           przewieźć ją z Kloryną.~A my tymczasem idąc wolnemi
72 Dumy|      żeśmy się w drogę pokwapili,~A ją samą z Kloryną tylko
73 Dumy|       madam! madam!~Madam milczy, a z samem tylko echem gadam.~
74 Dumy|           krewni i obcy zapłaczą,~A nie będzie co pogrześć!..."~ ~