Part

 1 Nabo|      oczy przetrzeć zdołam,~Wnet do mego Pana wołam,~Do mego
 2 Nabo|         Wnet do mego Pana wołam,~Do mego Boga na niebie,~I szukam
 3 Siel|                                  DO JUSTYNY~TĘSKNOŚĆ NA WIOSNĘ~ ~
 4 Siel|        świéci?~ ~Już się i zboże do góry wzbiło,~I ledwie nie
 5 Siel|          trwogi~Przykładała ślaz do nogi.~ ~Ale się ona dzisiaj
 6 Siel|       jeszcze to poznała,~I mnie do dawnych łask przypuścić
 7 Siel|       pije, kto chce, mym kuszem do wody;~Niemasz Palmiry, co
 8 Siel|          uwiodą ~Teraz, wracając do domu, ~Nauczać będę moją
 9 Siel|        Filon schroniony ~Wybiegł do Laury spłakanéj, ~Już był
10 Siel| Wszystkim pasterkom przodkuje;~I do gniewu ją wzrusza kochanie,~
11 Siel|       mój długi,~Mówią, że mi to do twarzy.~ ~Filon~Gdyby mi
12 Siel| wzajemnie,~Serca, zbliżone łonem do łona,~Rozmawiać będą tajemnie.~ ~
13 Siel|     kiedy będziesz wiedziała,~Co do dzisiejszej łaski przyczynić;~
14 Siel|       Laura~Miesiącu! Już ja idę do domu!~Jeśliby kiedy z Dorydą~
15 Siel|                          PASTERZ DO OWIECZKI STRACONEJ~ ~Na
16 Siel|                             NICE DO NIESTATECZNEGO~ ~Już wiosna
17 Siel|                                  DO MOTYLA~ ~O jakież skrzydełka
18 Siel|     Złapię, gałązki nie ruszę.~ ~Do mojej miłej Justyny~Poniosę
19 Siel|       próżno się kłócę.~Z czymże do mojej Justyny,~Z czymże
20 Siel|                                  DO SKOWRONKA~Skowronku, cóż
21 Siel|       cóż cię tak rano zbudziło?~Do wschodu słońca ma być jeszcze
22 Siel|                  PIEŚŃ PASTERSKA DO ZOSI~ ~W Zosi wszystkie
23 Siel|   Żartował z oczami.~ ~Pójdęż ja do fary,~Jak się na dzień zbierze,~
24 Siel|      dbają, choć to Pleban~Broni do mężatki.~ ~Oj, będąż w piekle
25 Siel|     słoty,~Dla jej miłości pójdę do roboty.~Śpiewając przy pracy
26 Siel|                                  DO MOJEJ PRZYSZŁEJ~Ty, co mym
27 Siel|        Przy niej ja stanę, gotów do podróży,~Słota nam albo
28 Siel|       trapić może.~ ~Nie przejdą do niej złej fortuny strzały,~
29 Siel|          od pocisków schronię ją do końca,~Nazwę to szczęściem,
30 Siel|          wianki.~Schylam się już do wieczora;~Już ja nie ten,
31 Siel|     Każda mię ujmowac chciała,~I do boku bukiet z róży~Sama
32 Siel|          chwały.~Schylam się już do wieczora;~Już ja nie ten,
33 Siel|    będzie słota.~Schylam się już do wieczora;~Już ja nie ten,
34 Dumy|         naszej chwały,~Kiedy się do nas korony świata ubijały?~
35 Dumy|        zaspałe, mężu jaki,~Pokaż do sławy pozarastało męstwa
36 Dumy|          siebie nie damy szydzić do ostatka,~Swoich się dzieci
37 Dumy|       wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę skargę,
38 Dumy|       wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę skargę,
39 Dumy|       wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę skargę,
40 Dumy|       wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę skargę,
41 Dumy|       wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę skargę,
42 Dumy|         on nieubłagany!...~Pójdę do matki kochanej,~Pójdę choć
43 Dumy|     wiatry, od wschodu!~ ~Z wami do mojego rodu~Poślę skargę,
44 Dumy|       wiatry, od wschodu!~Z wami do mojego rodu~Poślę skargę,
45 Dumy|          udusić kazał, nie mając do tego przyczyny żadnej jedno
46 Dumy|         ją był w jednej koszulce do domu odesłał a okrucieństwa
47 Dumy|       krzakiem, śpiewa,~Ta jakąś do swych ma mowę,~Insza co
48 Dumy|    Fortuny kołatał.~Jedna wioska do śmierci, jeden dom wygodny,~
49 Dumy|        bym się nie usuwał nikomu do zgonu~Swym pługiem zoranego
50 Dumy|        ten sprzęt nieszczęśliwy,~Do których mię przywiązał nałóg
51 Dumy|                   MYŚLI JESIENNE~DO XIĄŻĘCIA ADAMA CZARTORYSKIEGO,~
52 Dumy| obciążoną laty,~W cieple uchował do pory wiośnianéj.~Ptak mu
53 Dumy|       prędzej pożywicie;~Ma ktoś do zbytku, dybie wam na życie~
54 Dumy|         nowe odkrywa,~Głośno się do lat swych nie przyznaje,~
55 Dumy|      wiecznej ohydzie)~Stan nasz do zguby, jak idzie, tak idzie.~
56 Dumy|         znowu stroskanych.~ ~Już do Twycli uszu przyjść miały
57 Dumy|          nikt tych nie karze,~Co do ołtarza uciekli.~ ~Złóż
58 Dumy|       Zygmuncie! a twoi sąsiedzi~Do twego domu goście przyjechali!...~
59 Dumy|      siłę!...~Ta, co od morza aż do morza władła,~Kawałka ziemi
60 Dumy|            Jakże ten Wielki trup do żalu wzrusza!~W tym ciele
61 Dumy|       potępiać go, on je wzniósł do góry.~ ~Czyż to nie lepiej
62 Dumy|   KIELICHU~ ~Niechaj kto wzdycha do zbytków,~Jest coś droższego
63 Dumy|        śpiewa, a pasterka swoją,~Do której, gdy Aleksy przyszedł
64 Dumy|       kwiat~Kloryna coś tam sama do siebie gadała,~Madam mię
65 Dumy|        Mnie smutna myśl obleci i do naszych rzekę:~"O szanujcież
66 Dumy|        jeden z naczelników mówił do gromady:~"Oni legli, ale
67 Dumy|         z małej rzeczy przyjdzie do wielkiego,~Przyjacielskim
68 Dumy|    wierszami przycina,~W których do tego zmierza, co wspiera
69 Dumy|        nasz tabor cały~Na koniec do żądanej przybliżył się skały.~