Part

 1 Nabo|       polu daje nam dary,~Serc tylko naszych żąda ofiary.~ ~Niesiemy
 2 Nabo|     głodem oschła niwa.~Niecił tylko Pan chmurom rzecze,~A obfity
 3 Nabo|    biegu!~Ty wstaniesz, boś tu tylko na noclegu.~ ~Boże! ten
 4 Nabo|    byli nie warci,~Potym wieść tylko o nich słyszałem:~Że własną
 5 Siel|       Rzeczko ty mała, w które tylko kraje~Popłyniesz, wszędzie
 6 Siel|       przepaściami temi,~A ona tylko z góry tej patrzyła,~I owca
 7 Siel|   pożądanej ciszy,~W której go tylko zwierz lasowy słyszy,~Tam
 8 Siel|    będę sobie warkocz trefiła,~Tylko włos zwiążę splątany; ~Bobym
 9 Siel|     tamtej wabiły,~Kto cię raz tylko obaczy?~ ~Prawda, że czasem
10 Siel|    ściskasz goręcej,~A jam cię tylko dotknęła;~Nie przeto, Filan,
11 Siel|      Filenie nieutrzymany,~Tyś tylko jeden niestały!~ ~Wspomnij
12 Siel|      ciebie dziś złapać muszę!~Tylko stanę przy tym dylu,~Złapię,
13 Siel|   szczęście i smutek kosztuje,~Tylko twój niewczas słodkim się
14 Siel|       Tobym zdrowiem zapłacił;~Tylko, gdy ją całuję,~Wtenczas
15 Siel|        obrońca.~ ~Dla niej już tylko me poświęcę rymy,~I kiedy
16 Dumy|   jeszcze wolę lubić.~ ~Ja się tylko żalę na to,~Że moje upływa
17 Dumy|  królewnę szwedzką, tedy z nią tylko jedną dzieweczkę miał, która
18 Dumy|    Korydonem kamyczki rzucają;~Tylko mu przez to nie dają spoczynku,~
19 Dumy|         Wszystko tak jak było,~Tylko się ku starości więcej pochyliło!~
20 Dumy|        nawet nie wspominano,~I tylko mię sąsiadem dobrym nazywamo!~
21 Dumy|    padnie, nizac już nie stoi,~Tylko się jego szumu daremnie
22 Dumy|  bawiących się wkoło.~Na korze tylko karby się zostały,~Które
23 Dumy|       posty.~Łamie burzaza, co tylko jej oprzeć się śmialo.~To
24 Dumy|      uciszają wody,~Znakiem to tylko przyszłej niepogody.~Ten
25 Dumy|        mój sprzęt cały!~Łzy mi tylko jedne~Zostały!...~
26 Dumy|        gruntu poruszy.~ ~Gdzie tylko przeszedł, krwią ludzką
27 Dumy|    jest bez ochyby,~Duch jest, tylko nie wiemy, zła czy dobra
28 Dumy|    złamała~I o jednym trzewiku tylko pozostała.~Widać to było
29 Dumy|        Nie masz naszych! Rybak tylko powié,~Że je przewiózł szczęśliwie,
30 Dumy| pokwapili,~A ją samą z Kloryną tylko zostawili.~Otóż, żeby nas
31 Dumy|        Madam milczy, a z samem tylko echem gadam.~Złączyłem głos
32 Dumy|   pokażę, boby wraz skonała,~I tylko domownicy, kiedy cię obaczą,~