Part

 1 Nabo|   Kiedyś przyjdziem na godzinę,~Gdy kończąc ziemską gościnę,~
 2 Nabo|         litośnie, Boże prawy!~A gdy będziem zasypiali,~Niech
 3 Nabo|       głupi próżno je kryśłi.~ ~Gdy się nieprawość wzniesie,
 4 Siel|       spała,~Tym sobie słodząc, gdy mi się przykrzyło:~Jak się
 5 Siel|   Palmiry, co wraz ze mną piła,~Gdy spieka, była.~ ~Płacz, mój
 6 Siel|         przyśpieszy czas drogi,~Gdy z moją Laurą i słodko drzymać,~
 7 Siel|    parze miło,~Jak ja z Justyną gdy siędę.~ ~Nie bój się śmierci
 8 Siel|       zdrowiem zapłacił;~Tylko, gdy ją całuję,~Wtenczas życia
 9 Siel|        ją moje będą zasłaniały;~Gdy od pocisków schronię ją
10 Siel|         był wczora!~ ~Przedtym, gdy mi młodość służy,~Każda
11 Dumy|        Kochając go, pogardzona.~Gdy mię dojmie rozpacz sroga,~
12 Dumy|         robi przyjaźń fałszywa,~Gdy u mnie nie czuje złota,~
13 Dumy|         u mnie nie czuje złota,~Gdy się stołów nie spodziéwa,~
14 Dumy|   zieloność wróci,~Nas młodość, gdy raz porzuci,~Nie chce już
15 Dumy|    byłem kiedyś młody!...~Dziś, gdy mię wiek ujął cieśniéj,~
16 Dumy|    Czemu się, bracia, kłócicie,~Gdy wam chodzi o jej życie?~
17 Dumy|         wam chodzi o jej życie?~Gdy wam grób już wykopany~Od
18 Dumy| HUMAŃSKIEJ~ ~Pieszczone dzieci, gdy rozgniewały~Ojca, i gdzież
19 Dumy|             Gorzkie wspomnieme, gdy szczęście przeminie,~Czemuż
20 Dumy|   Zygmuncie, przy twoim grobie,~Gdy nam już wiatr nie powieje,~
21 Dumy|         tuczy się swym jadem.~ ~Gdy złych od dobrych świat obaczy
22 Dumy|         w stolicę wprowadził.~ ~Gdy różne bóstwa ręce sobie
23 Dumy|         kiedy zmazała tą plamą!~Gdy przyjdzie pora, ratuj się
24 Dumy|      pasterka swoją,~Do której, gdy Aleksy przyszedł na godzinę,~
25 Dumy|    pięknemu porzeczu dziwiła;~A gdy się cudzym wdziękom przypatrywać
26 Dumy|      wojaków rota ścierała się.~Gdy uderzy pierś o pierś i strzemię
27 Dumy|       za ojczyznę zginął ?"~Ta, gdy konia białego, na którym
28 Dumy|         wam zostały przykłady".~Gdy tak o staropolskich rycerzach
29 Dumy| jechania po korku spadało.~Ale, gdy się nieszczęście na kogo
30 Dumy|   wysadził,~Ona sama zostawszy, gdy przeskoczyć chciała~I drugiego
31 Dumy|         Na niej nie można było. Gdy nad San przyjdziemy,~Ja,