SIELANKI I WIERSZE MIŁOSNE

DO JUSTYNY

TĘSKNOŚĆ NA WIOSNĘ

Już tyle razy słońce wracało

I blaskiem swoim dzień szczyci;

A memu światłu cóż to się stało,

Że mi dotychczas nie świéci?

Już się i zboże do góry wzbiło,

I ledwie nie kłos chce wydać;

Całe się pole zazieleniło;

Mojej pszenicy nie widać!

Już słowik w sadzie zaczął swe pieśni,

Gaj mu się cały odzywa.

Kłócą powietrze ptaszkowie leśni;

A mój mi ptaszek nie śpiewa!

Już tyle kwiatów ziemia wydała

Po onegdajszej powodzi;

W różne się barwy łąka przybrała;

A mój mi kwiatek nie schodzi!

O wiosno! Pókiż będę cię prosił,

Gospodarz zewsząd stroskany?

Jużem dość ziemię łzami urosił:

Wróć mi urodzaj kochany!

POŻEGNANIE Z LINDORĄ W GÓRACH

Pódźmy na koniec smutnego Kluczowa.

Tam ją wśrzód łąki będziemy żegnali;

I, choć przed okiem naszym las ją schowa,

My jeszcze za nią będziemy wołali:

Lindoro, cożeś zrobiła?

Sierotyś nas zostawiła!

Rzeczko ty mała, w które tylko kraje

Popłyniesz, wszędzie powiadaj po drodze,

Że już Lindora z nami się rozstaje.

Bądź świadkiem, jak jej żałujemy srodze.

Lindoro, cożeś zrobiła?   i t. d.

Powiedzcie, lasy, i wy, góry dawne,

Czy piękniejszego co w tych stronach było?

Jak wy będziecie odtąd z tego sławne!

Lecz jak się prędko światło wasze skryło!

Lindoro, cożeś zrobiła?   i t. d.

Wieśniak swym małym dzieciom kiedyś powie:

"Dziatki, Lindory wyście nie widzieli!

Piękna, jak wiosna, i czerstwa, jak zdrowie,

Biała, jak len śnieg, co się w górach bieli.

Lindoro, cożeś zrobiła?   i t. d.

Pasterze trzody swoje porzucali,

Żeby ją widzieć, a harde z pięknego

Ciała pasterki twarz swą zasłaniali.

Dziatki, ciężkoż wam widzieć co równego!

Lindoro, cożeś zrobiła?   i t. d.

Już ponad rzeczkę nie będziesz chodziła,

I bielszej nogi nikt w niej nie umyje!

Oko wesołe, usta i twarz miła,

Wszystko się z twoim oddaleniem kryje.

Lindoro, cożeś zrobiła?   i t. d.

Nie masz Lindory, czegóż tu czekamy?

Rozbiegnijmy się wr różne gór tych strony

Co nam po wszystkich? Lindory nie mamy.

Został nam po niej żal nieutulony.

Lindoro, cożeś zrobiła ?   i t. d.

ROZSTANIE SIĘ MEDONA

Rzucając trzodę i dawne koszary,

Zrażony Medon w insze brał się kraje.

Napróżno mu Filon ganił stary!

On sobie mówić i słowa nie daje.

Uparł się; znowu radby się odmienił:

Często się tędy obejrzy nieznacznie,

Gdzie się Palmiry piękny sad zielenił,

Nareszcie usiadł i tak śpiewać zacznie:

"Ona tam może ze mnie się naśmiéwa

I te łzy wierne dzieciństwem nazywa,

Albo ten żal mój sądzi za zmyślony:

"Już, mów, poszedł Medon naprzykrzony."

Palmiro, ja się nic wrócę,

Ciebie więcej nie zasmucę!

Wśrzód pięknych nocy czasem mi kazała

Śpiewać, jam śpiewał, chociaż już i spała,

Tym sobie słodząc, gdy mi się przykrzyło:

Jak się obudzi, będzie jej to miło.

Palmira się obudziła

I wdzięczna mi tego była.

Po wiele razy za jej zgubionemi

Owcami biegłem przepaściami temi,

A ona tylko z góry tej patrzyła,

I owca jej się ze mną powróciła.

Palmira w rączki zapleszcze:

"Medon, szukaj jednej jeszcze!"

Raz ją widziałem, jak przy źrzódle piła

I śliczną swoją nogę ubłociła.

Nazajutrz kwiatem brzeg cały usiany

Tam, gdzie białemi klękała kolany.

Palmira mię słodko wspomnie:

"Medon i tu myślił o mnie."

A w ten czas, kiedy biegła przestraszona,

Co ją był napadł zły pies Palemona,

Ja, za psem goniąc, nogę poraziłem,

A po tym, jak się z sąsiadem kłóciłem!

Palmira mi wśrzód swej trwogi

Przykładała ślaz do nogi.

Ale się ona dzisiaj odmieniła:

Kiedym jej śpiewał, to sobie przykrzyła:

"Przeze mnie jej się owce rozproszyły,''

W kwiatach przy źrzódle, mówi, kolce były.

Palmira (o Boże żywy!)

Wyrzuca mi, żem kłótliwy.

W dalekiej jakiej żyć będę krainie,

Gdzie już Palmiry biała twarz nie słynie;

Tam, smutno chodząc, dam przykład każdemu,

Jak mało wierzyć sercu kobiecemu.

Palmilo, swojeś zrobiła:

Jam zginął, a tyś zdradziła!

A gdyby ona jeszcze to poznała,

I mnie do dawnych łask przypuścić chciała?...

Medonie!... próżna nadzieja odmiany,

Jej wyrok zawsze był nieodwołany.

Palmiro, i za cóż jeszcze

Kocham cię? i za cóż jeszcze?..."

Tak śpiewał Medon, łza mu z oczu płynie;

Ledwie się podniósł, ledwie że się czuje.

Na tej, pod którą spoczywał, buczynie,

Tak swój żal ciężki krótko opisuje:

"Drzewo to mijaj, siekiéro!

Tu, rozstając się z Palmirą,

Łzami, Medon, wylanemi

Poświęciłem je mojemi.

Jeśli z kochających jaki

Na te kiedy trafisz siaki,

A także w swojej miłości

Kochałeś bez wzajemności,

Odnów dla wieku późnego

i To pismo kompana twego

A ty, o drzewo kochane,

Drzewem łez będziesz nazwane."

KORYDON SMUTNY NA ŚMIERĆ PALMIRY

Korydon dopadł pożądanej ciszy,

W której go tylko zwierz lasowy słyszy,

Tam flet o drzewo tłucze, z nóg się wali

I tak się żali:

"Już ja ginąć więcej nie będę na tobie,

Moje Palmirę położywszy w grobie;

Już z nią na chłodzie pod sosną nie siędę,

Grać jej nie będę.

Niech tam wilk srogi dusi moje trzody,

Niech pije, kto chce, mym kuszem do wody;

Niemasz Palmiry, co wraz ze mną piła,

Gdy spieka, była.

Płacz, mój psie wierny, ona cię lubiła,

Ona cię sercem i mlekiem karmiła,

Ty teraz zdechniesz z głodu, mnie z żałości

Wyschną te kości.

Przyjdźcie, pasterki, z okolicy całéj,

Na grób jej kwiaty będziecie rzucały

I chodząc wkoło ziemnej jej mogiły,

Tę pieśń nuciły:

"Palmiro, pewnie ty nie czujesz tego,

Jak bolejemy z rozłączenia twego,

Ni Korydonem twym się nie turbujesz,

Ty nic nie czujesz.

Wczoraś tak miło na nas poglądała,

A dziś, jakbyś to nigdy nas nie znała:

Zimno u siebie twe siostry przyjmujesz,

Ty nic nie czujesz!

Któż między nami jaką zrobi sprawę,

Kto nam na wiosnę powydziela trawę,

Kto zgadnie, wiele owce mleka dały

Na wydój cały?

Nieśmyż w ostatnie góry i niziny

Smutne sieroctwa naszego nowiny,

Niech skała stale podaje żal szczéry

Z straty Palmiry".

Tak jej śpiewajcie, a ja kamień biały

Położę na jej grobie i ten mały

Sam swoją ręką nagrobek wyznaczę:

"Tu swej Palmiry Korydon płacze".

LAURA I FILON

Laura

Już miesiąc zeszedł, psy się uśpiły,

I coś tam klaszcze za borem.

Pewnie mnie czeka mój Filon miły

Pod umówionym jaworem.

Nie będę sobie warkocz trefiła,

Tylko włos zwiążę splątany;

Bobym się bardziej jeszcze spóźniła,

A mój tam tęskni kochany.

Wezmę z koszykiem maliny moje

I tę plecionkę różowę;

Maliny będzie:m jedli oboje,

Wieniec mu włożę na głowę.

Prowadź mię teraz, miłości śmiała!

Gdybyś mi skrzydła przypięła!

Żebym najprędzej bór przeleciała,

Potem Filona ścisnęła!

Oto już jawor... Nie masz miłego!

Widzę, że jestem zdradzona!

On z przywiązania żartuje mego,

Kocham zmiennika Filona.

Pewinie on teraz koło bogini

Swej, czarnobrewki Dorydy,

Rozrywkę sobie okrutną czyni,

Kosztem mej hańby i biedy.

Pewnie jej mówi: że obłądzona 

Wpieram się w drzewa i bory,

I zamiast jego białego łona,

Ściskam nieczułe jawory.

Filonie! wtenczas, kiedym nie znała

Jeszcze miłości szalonej,

Pierwszy raz-em ją w twoich zdybała

Oczach i w mowie pieszczonej.

Jakże mię mocno ubezpieczała,

Że z tobą będę szczęśliwą!

A z tym się chytrze ukryć umiała,

Że bywa czasem fałszywą.

Słabą niewinność łatwo uwiodą

Teraz, wracając do domu,

Nauczać będę moją przygodą,

Żeby nie wierzyć nikomu.

Ale któż zgadnie, przypadek jaki

Dotąd zatrzymał Filona?

Może on dla mnie zawsze jednaki,

Może ja próżno strwożona?

Lepiej mu na tym naszym jaworze

Koszyk i wieniec zawieszę,

Jutro paść będzie trzodę przy borze:

Znajdzie!... Jakże go pocieszę!

Och, nie! on zdrajca, on u Dorydy,

On może teraz bez miary

Na sprośne z nią się wydał niewstydy..

A ja mu daję ofiary...

Widziałam wczoraj, jak na nię mrugał,

Potem coś cicho mówili;

Pewnie to dla niej kij ten wystrugał,

Co mu się wszyscy dziwili.

Jakże by moje hańbę pomnożył,

Gdyby od Laury uwity

Wieniec na głowę Dorydy włożył,

Jako łup na mnie zdobyty!

Wianku różany! gdym cię splatała,

Krwią-m cię rąk moich skropiła:

Bom twe najmocniej węzły spajała,

I z robotą-m się kwapiła.

Teraz bądź świadkiem mojej rozpaczy

I razem naucz Filona,

Jako w kochaniu nic nie wybaczy

Prawdziwa miłość wzgardzona.

Tłukę o drzewo koszyk mój miły,

Rwę wieniec, którym splatała;

Te z nich kawałki będą świadczyły,

Żem z nim na wieki zerwała...

Kiedy w chrościnie Filon schroniony

Wybiegł do Laury spłakanéj,

Już był o drzewo koszyk stłuczony,

Wieniec różowy stargany.

Filon

O, popędliwa!... O, ja niebaczny!...

Lauro!... poczekaj... dwa słowa!...

Może występek mój nie tak znaczny,

Może zbyt kara surowa.

Jam tu przed dobrą stanął godziną,

Długo na ciebie klaskałem,

Gdyś nadchodziła, między chrościną

Naumyślnie się schowałem,

Chcąc tajemnice twoje wybadać,

Co o mnie będziesz mówiła?

A stąd szczęśliwość moje układać;

Ale czekałem zbyt siła.

Pierwsze twe skargi o Dorys były.

Sądź o mnie, Lauro, inaczéj:

Kogóż by wdzięki tamtej wabiły,

Kto cię raz tylko obaczy?

Prawda, że czasem z nią się bawiło,

Mając znajomość od długa,

Ale kochamia nigdy nie było:

Nie już ten kocha, co mruga.

Oto masz ten kij; po nim znamiona

Niebieskie, gładko rzezane,

W górze zobaczysz nasze imiona,

Obłędnym węzłem związane.

Cóżem zawinił, byś mię gubiła

Przez twój postępek tak srogi?

Czyliż dlatego, żeś ty zbłądziła,

Ma ginąć Filon ubogi?

Jeśli się za co twych gniewów boję,

To mię ta rozpacz strapiła:

Drogom kupował ciekawość moje;

Łzamiś ją swymi płaciła.

Ale w tym wszystkim złość nic nie miała:

Wszystko z powodu dobrego,

Ja wiem, dlaczegoś tyle płakała,

Ty wiesz, mój podstęp dlaczego.

Laura

Dajmy już pokój troskom i zrzędzie,

Ja cię niewinnym znajduję;

Teraz mój Filon droższy mi będzie,

Bo mię już więcej kosztuje.

Filon

Teraz mi Laura za wszystko stanie,

Wszystkim pasterkom przodkuje;

I do gniewu ją wzrusza kochanie,

I dla miłości daruje.

Laura

Jedna się Dorys wyłączyć miała,

Jej pierwsze miejsce naznaczę.

Na to wspomnienie drżę zawsze cała,

Cóż, kiedy cię z nią obaczę!

Filon

Dla twego, Lauro, przypodobania,

Przyrzekam ci to na głowę:

Chronić się będę z nią widywania,

W żadną nie wnidę rozmowę.

Laura

Czymże nagrodzę za te ofiary?

Nie mam - prócz serca wiernego;

Jedne ci zawsze przynoszę dary,

Przyjmij je, jak co nowego.

Filon

Któż by dla ciebie nie zerwał węzły

Przyjaźni, co mię nęciły?

W twej pięknej twarzy wszystkie uwięzły

Nadzieje moje i siły.

Laura

Ja mam mieć z płaczu po twarzy smugi,

Ale jak mii się nadarzy

Spleść i ułożyć warkocz mój długi,

Mówią, że mi to do twarzy.

Filon

Gdyby mi Akast dawał swe brogi

Ze złotem swojej Izmeny,

Rzekłbym: Akaściel tyś jest ubogi,

Bo moja Laura bez ceny.

Laura

Ani ja pragnę szczęścia wielkiego,

Które (choćbym też i miała)

Za jeden uśmiech Filona mego

Zaraz bym z chęcią mieniała.

Filon

O światło moje wpośród tej nocy!

Zagrodo mego spokoja!

Ty jeszcze nie wiesz o twojej mocy,

A ja czuję ją!... o moja!

Laura

Połóż twą rękę, gdzie mi pierś spada,

Czy słyszysz to serca bicie?

Za uderzeniem każdym ci gada,

Że cię tak kocha, jak życie.

Filon

Daj mi ust... z których i niepokoje,

I razem słodycz wypływa.

Tą drogą poślę zapały moje,

Aż gdzie twa dusza przebywa.

Laura

Czy w każdym roku taka z kochania,

Jak w osiemnastym mozoła?

Jeśli w tym nie masz pofolgowania,

Jak człek miłości wydoła?

Filon

Sciśnij twojego, Lauro, Filona,

Ja cię przycisnę wzajemnie,

Serca, zbliżone łonem do łona,

Rozmawiać będą tajemnie.

Laura

Ty mię daleko ściskasz goręcej,

A jam cię tylko dotknęła;

Nie przeto, Filan, kochasz mnie więcej:

Miłość mi siły odjęła.

Filon

Lauro! coś dotąd dla mnie świadczyła,

Jeszcze dowodzi to mało,

Że mię tak kochasz, jakeś mówiła:

Jeszcze mi prosić zostało.

Laura

Tegom się miała z ciebie spodziewać?

Jakże to skarga niezbożna!

Nie proś, nie każ mi, ty mię chcesz gniewać!

Kochać cię więcej nie można.

Filon

Kiedyż mię za to nie będziesz winić?

I kiedy będziesz wiedziała,

Co do dzisiejszej łaski przyczynić;

Że taka miłość niecała?

Laura

Filonie! widzisz wschodzące zorze?

Już to drugi raz kur pieje,

Trochę przydługo bawię na dworze...

Jak matka wstała!... truchleję.

Filon

Żal mi cię puścić, nie śmiem cię trzymać,

Kiedyż przyśpieszy czas drogi,

Gdy z moją Laurą i słodko drzymać,

I bawić będę bez trwogi?

Laura

Miesiącu! Już ja idę do domu!

Jeśliby kiedy z Dorydą

Filon tak trawił noc po kryjomu,

Nic świeć, niech na nich dżdże idą!

PASTERZ DO OWIECZKI STRACONEJ

Na te bezdroża, owco ulubiona,

Idziesz bez swego pasterza.

Burzliwy wicher, zima uprzykrzona

Ciężkie mi przejścia zamierza.

Przez którekolwiek krainy przechodzić

Będziesz mej trzody ozdobo,

Wszędzie mój smutek za tobą ma chodzić

I tęskność moja za tobą.

Może cię niebo w twych trudach pokrzepi

I da bezpieczne noclegi,

Może cię jako zwierz dziki prześlepi,

Boś jest tak biała, jak śniegi.

Owieczko moja, duszy mojej duszo,

Nadziejo mojej nadgrody!

i Żadne mię teraz rozrywki nie wzruszą,

Bom stracił czoło mej trzody.

Ja się po tobie dosyć nic zasmucę,

Nic strawię żalu przyczyny.

Ja dziewięćdziesiąt i dziewięć porzucę,

Pójdę cię szukać jedynej.

NICE DO NIESTATECZNEGO

Już wiosna kończy odmiany,

Świeci pogoda dzień cały;

Filenie nieutrzymany,

Tyś tylko jeden niestały!

Wspomnij na pierwsze momenta

Poznawania się naszego;

Jakem ja była kontenta

Być więźniem więźnia mojego.

Jam ci się oddała cale

Serca najczystszą ofiarą,

Ty niem tak gardzisz zuchwale.

Niech ci len będzie dar karą!

Filenie, słyszysz te grzmoty?

Ja na cię pomsty nie kładę,

Ale wiedz dla twej zgryzoty,

Że się mści niebo za zdradę.

DO MOTYLA

O jakież skrzydełka jego!

Barwa błękitna z różowym,

Na głowie coś zielonego

A sam w pancerzu stalowym.

Motylu, piękny motylu,

Ja ciebie dziś złapać muszę!

Tylko stanę przy tym dylu,

Złapię, gałązki nie ruszę.

Do mojej miłej Justyny

Poniosę cię z skwapliwością.

Mój ty, motylu jedyny,

Z jakąż cię przyjmie radością!

Ona ci porobi klatki,

Majem cię w koło osłoni,

Każe zbierać różne kwiatki,

Jeść będziesz z jej białej dłoni.

Żeby ci tęskno nie było,

Ja szukać drugiego będę,

Jeśli wam tak w parze miło,

Jak ja z Justyną gdy siędę.

Nie bój się śmierci z jej ręki,

Żyj, póki zechcesz na świecie!

Ona nie patrzy bez męki,

Choć brzydką muchę kto gniecie.

Oh! on poleciał w gęstwiny!

Nie złapię... próżno się kłócę.

Z czymże do mojej Justyny,

Z czymże ja z pola powrócę?

DO SKOWRONKA

Skowronku, cóż cię tak rano zbudziło?

Do wschodu słońca ma być jeszcze wiele!

Ja spać nie mogę, bo mi żyć nie miło,

Ale co ciebie budzi w twym popiele?

Nie śpię, że moja przy mnie nie nocuje,

A ty, że twoja przy tobie spoczywa;

Równo nas szczęście i smutek kosztuje,

Tylko twój niewczas słodkim się nazywa.

Jakże się w górę coraz wyżej wznosi,

Zostawiwszy swą samicę wśród roli,

Niby ją łaje, niby o coś prosi,

Niby się smuci i niby swywoli.

On zawsze z rana swej kochance śpiewa,

Ona się cieszy, jak nad nią wzlatuje;

Czasem nad głosem jego się zdumiewa,

A czasem sama coś mu potakuje.

Jego gorętszych pora pewnie była

Miłości, co nim tak w górę rzuciły,

Która, kiedy go razem wyniszczyła,

Równo ku ziemi upada bez siły.

Nikt nie opowie żal nieutulony

Patrzącej na to smutnej jego pary.

Jakaż pociecha, kiedy otrzeźwiony,

Znalazł się blisko swej kochanki szaréj.

Skowronku, ja cię mam za szczęśliwego!

Skuteczne leki masz na pogotowiu;

Mnie nic podobno nie zleczy chorego.

Zazdroszczę twojej słabości i zdrowiu.

PIEŚŃ PASTERSKA DO ZOSI

W Zosi wszystkie me żądze,

Zosia moje pieniądze;

Kiedy przy mnie przebywa,

Na niczem mi nie zbywa.

Jeślibym ją utracił,

Tobym zdrowiem zapłacił;

Tylko, gdy ją całuję,

Wtenczas życia moc czuję.

Na zielonej leszczynie

Ptaszek śpiewa ptaszynie

I chwali ją i prosi,

A ja śpiewam mej Zosi.

MAZUREK

Dobranoc, Jacenta,

I wam, usta czyste,

I słodkie oczęta,

I piersi parzyste!

Ja nie spać statecznie

Całą noc gotowym

Bo któż śpi bezpiecznie

Przy skarbie takowym?

Wzięłaś mi sen cały

Oczu twych czarami,

Nie będę, zuchwały,

Żartował z oczami.

Pójdęż ja do fary,

Jak się na dzień zbierze,

Na te twoje czary

Zakupię pacierze,

Kupięż ja i świécę

Za złotowiec cały,

Bym nie miał tęsknice

Po Jacentej białej.

Przynajmniej uproszę,

Jeśli jest zuchwała,

By, co ja ponoszę,

Toż samo cierpiała.

PRZYPOMNIENIE DAWNEJ MIŁOŚCI 

Potok płynie doliną,

Nad potokiem jawory,

Tam ja z tobą, Justyno,

Słodkie pędził wieczory.

Noc się krótka zdawała,

Żegnamy się z świtaniem,

Miłość sen nam zabrała,

Miłość żyje niespaniem.

Nikt nie widział, nie szydził,

Niebo świadek jedyny!

Jam się nieba nie wstydził,

Miłość była bez winy.

Raz się chmura zebrała,

Piorun skruszył dębinę;

Tyś mię drżąca ściskała

Mówiąc: "Sama nie zginę."

Oto przy tym strumieniu,

Oto przy tej jabłoni,

Wieleż razy w pragnieniu

Wodę piłem z jej dłoni?

Dziś, kiedy nas w swym gniewie

Los rozdzielił opaczny,

Znaki nasze po drzewie

Popsuł pasterz niebaczny.

I ślady się zmazały!

Las zarasta krzewiną!

Potok, drzewa zostały;

Ciebie nie masz, Justyno!

PIEŚŃ MAZURSKA

Dla hożej swojej żony

Maciek wypędzony.

Porzucił dom, stodoły,

Uciekł prawie goły.

Widziałem mało potym.

Jagnę w czepcu złotym.

Przy karczmie na uciesze

Podkówkami krzesze.

Przewodzi muzykami,

Sypie złotówkami.

Ręce jej pobielały,

Oczy poczerniały.

Wszyscy ją szaNowali,

Bo się pana bali.

Nie dbają, choć to Pleban

Broni do mężatki.

Oj, będąż w piekle goreć

Po same łopatki!

SZCZĘŚCIE PRZY DORYDZIE

Kiedy ja usiędę koło mej Dorydy,

Oczy w nię wlepię i zapomnę biédy.

A ona mi jeszcze powie, jak mawiała:

"Daj mi swe serce, jam ci swoje dała."

A ona mie jeszcze ściśnie, pocałuje;

Wtenczas Dorydo, nic mię nie turbuje!

Niech jak chcą, gadają ludzie nieżyczliwi,

Jeszcze sie przy mnie Doryda wyżywi.

Czyli palić słońce, czy bić będą słoty,

Dla jej miłości pójdę do roboty.

Śpiewając przy pracy pieśni o Dorydzie,

Zorzę mój zagon, zapomnę o biédzie.

DO MOJEJ PRZYSZŁEJ

Ty, co mym będziesz przywarom ulegać

I późny ogień miłości zażegać,

Czego po tobie żądałbym i wzajem,

Obacz, coć za twe ofiary oddajem:

Nie chcę cię młodym ozdobionej wiekiem,

Ani przyprawnych jagód róży z mlekiem:

Zima nadchodzi, minąłem się z latem,

Na cóż na mrozy narażać się z kwiatem ?

Z którą się wiekiem różniemy niewiele,

Która ma cnotę i rozum w podzielę,

Która zna ludzi, ulega w ich błędzie,

Ta mej wędrówki towarzyszką będzie.

Ta, która ucisk jaki wycierpiała,

Znieść złą fortunę i dobrą umiała,

Dźwigając skromnie nałożone brzemię,

Raz w niebo, drugi spoziera na ziemię,

Przy niej ja stanę, gotów do podróży,

Słota nam albo pogoda posłuży,

Czy szlak przestrony, czyli się zacieśni,

Szczęścia mojego śpiewać będę pieśni.

Kiedy się burza zaweźmie umyślnie

I łzy jej z oczu niewinnych wyciśnie,

Ja, zebrawszy je, w sercu mojem złożę;

Żal podzielony nie tak trapić może.

Nie przejdą do niej złej fortuny strzały,

Piersi ją moje będą zasłaniały;

Gdy od pocisków schronię ją do końca,

Nazwę to szczęściem, raniony obrońca.

Dla niej już tylko me poświęcę rymy,

I kiedy zgonem bieg nasz dokończymy,

Jeśli kto zechce o me pisma pytać,

I o niej będzie wiek potomny czytać.

JUŻ JA NIE TEN

Lata moje ustąpiły,

Nie wiodą już o mnie spory,

Jak się dziewczęta kłóciły

Za czasów pięknej Lindory.

Dzisiaj, podstarzały,

Próżno dla kochanki

I śpiewam dzień cały

I przynoszę wianki.

Schylam się już do wieczora;

Już ja nie ten, co był wczora!

Przedtym, gdy mi młodość służy,

Każda mię ujmowac chciała,

I do boku bukiet z róży

Sama Kloe przypinała.

Dziś ledwie wyproszę,

By mi kwiatek dały

I łudząc się, noszę

Ten znak dawnej chwały.

Schylam się już do wieczora;

Już ja nie ten, com był wczora.

Rzeka w górę nie popłynie,

I nie wrócą się me lata;

Wiek mu cały marnie zginie,

Kto z młodu nie użył świata.

Idź Filon! W podróży,

Gdzie wiedzie pieszczota,

Dziś ci pole służy,

Jutro będzie słota.

Schylam się już do wieczora;

Już ja nie ten, com był wczora.