1-500 | 501-620
Part, Section
1 Chal, I | I~ ~Chaty rzędem na piaszczystych
2 Chal, II | się ławy! ~Żyto, jęczmień i owies złotawy ~Jak zginają
3 Chal, II | Nad drogami, śród pokrzyw i trawy, ~Skrzypią krzyże,
4 Chal, II | Skrzypią krzyże, godła łez i męki.~ ~O Ty Boże! o Chryste!
5 Chal, II | darmo ten wiatr tak zawodzi~I tak smętne poszumy na łanie -~
6 Chal, III | błękity, słoneczne uśmiechy~I pod chłopskie wciskają się
7 Chal, III | wciskają się strzechy.~ ~I tu raźniej biją serca ludzi, ~
8 Chal, IV | uczcić przykaż boży... ~I niebieską sukmanę nałoży, ~
9 Chal, IV | wesele? ~Dni krzyżowe!... I serce się trwoży:~Grady...
10 Chal, IV | trwoży:~Grady... susze... łza i krew się mnoży, ~Gdzież
11 Chal, IV | jeśli nie w kościele?~ ~I tłum korny padnie na kolana:~"
12 Chal, IV | Czas bez troski nadmęskiej i trudu..." ~Ach! jak fala
13 Chal, V | jadem liże;~Czas sobótki i chłopcy, skry chyże, ~Ze
14 Chal, V | snopkami za wioskę, na pole.~ ~I ogniska na przecznicach
15 Chal, V | Spadła gwiazdka, spadłyż i nadzieje?~ ~
16 Chal, VI | mnie od powtórnej próby!"~ ~I tak gwarzą, a deszcz w okna
17 Chal, VII | VII~ ~"Śpiewaj, Kasiu!..." I mgłą się powleką ~Dwie źrenice,
18 Chal, VII | źrenice, te żywe dwie wróżki. ~I "Kaj wiodą cię, Jasiu, te
19 Chal, VII | łzy cieką, ej! cieką..."~ ~I piosenka jak płynie, tak
20 Chal, VII | babusia zasypia spokojna~I coś szepce: "Ej! wojna!
21 Chal, VIII | sinej wody.~ ~Jaka rozkosz i jakie to gody!... ~O ma
22 Chal, VIII | Ach! że drżą aż leszczyny i klony ~Na tę miłość, tę
23 Chal, VIII | co zakrył mi oczy -"~ ~I w łzach cała; swachy czepią,
24 Chal, IX | nie ma w całym świecie;~I córeczka płoni się jak kwiecie, ~
25 Chal, IX | wargi w uśmiech zwija.~ ~I drą pierze, przędą len kudłaty, ~
26 Chal, X | przyjdzie od swatów orędzie!"~ ~I tak w łzawe rozpływa się
27 Chal, X | się woda:~ ~Przyjdą swaty i będzie wesele! ~Nad korale,
28 Chal, XI | moja jedyna!" ~Z nim bylica i biała brzezina, ~Z nim szeptały
29 Chal, XI | na nogach... Tak, skory! ~I gbur kontent, i lubi jak
30 Chal, XI | skory! ~I gbur kontent, i lubi jak syna - ~Da mu córkę,
31 Chal, XI | gdy przyjdzie godzina, ~I mórg ziemi, i krowę z obory.~ ~
32 Chal, XI | godzina, ~I mórg ziemi, i krowę z obory.~ ~Przyszły
33 Chal, XI | żniwa, czasy zapowiedzi... ~"I do cepów jestem, i do cięcia, ~
34 Chal, XI | I do cepów jestem, i do cięcia, ~Panie gburze!
35 Chal, XII | tany... kieliszek za wiele ~I do bójki... a dzisiaj przed
36 Chal, XIII | Mieli chatę, szkapsko i dwie krówki, ~Byli młodzi -
37 Chal, XIII | krówki, ~Byli młodzi - siali i sprzątali...~ ~Ale potem -
38 Chal, XIII | pożali... ~Ciężkie zimy i ciężkie przednówki ~I w
39 Chal, XIII | zimy i ciężkie przednówki ~I w pierzynie wciąż liczniejsze
40 Chal, XIII | główki - ~Poszło bydło, chata i tak dalej.~ ~Dziś, jak dzieje
41 Chal, XIII | wsi do wsi, dziś żebrze i pije...~ ~ ~
42 Chal, XIV | trza odziać sieroty!~ ~I dziś z targu pospiesza w
43 Chal, XV | rolę - ~Były czasy gradu i posuchy, ~Kubę dawno zamknął
44 Chal, XV | poszły nieletnie dziewuchy, ~I na plecach kawał starej
45 Chal, XV | żyć z łaski boskiej... ~I dziś zmarłą znaleźli na -
46 Chal, XVI | kawał szarego chuściska ~I tak dalej, przez rowy i
47 Chal, XVI | I tak dalej, przez rowy i rżyska, ~W świat szeroki,
48 Chal, XVII | szrony dziś spadły na zboże ~I zmieniły w szron rosy kropliste.~ ~
49 Chal, XVII | chłopię na ciche rozdroże~I wciąż szepce: "O Jezu! o
50 Chal, XVII | Kawał chleba w zanadrze i w drogę.~ ~
51 Chal, XVIII | XVIII~ ~Wiatr zadmiewa i straszną szarugą ~Pcha go
52 Chal, XVIII | szarugą ~Pcha go na wstecz i bije mu w oczy:~Przygarbiony,
53 Chal, XVIII | spocząć chwilę, ~Dech zamiera i nogi się bronią - ~Wypoczynek
54 Chal, XIX | Teraz blady jak ściana i słaby... ~Darmo leki przynoszą
55 Chal, XX | Ona siedzi przy ogniu i marzy. ~Pewno widzi skarb
56 Chal, XX | skarbiec jedyny ~Wzięli z ręki i w obce go strony ~Tak pognali,
57 Chal, XX | rzęsisty:~Ciemny mundur i kołnierz czerwony, ~Żółty
58 Chal, XX | kołnierz czerwony, ~Żółty guzik i "zebel" srebrzysty.~ ~
59 Chal, XXII | XXII~ ~Było troje: on, ona i córka;~On był szewcem, nosił
60 Chal, XXII | gdańska", ~Lecz nie dawał i przed "czystą" nurka.~ ~
61 Chal, XXII | nurka.~ ~Przyszła bieda... i rzekła im gburka:~"Dajcie
62 Chal, XXII | jej miejsce, gdzie chlew i obórka".~ ~Więc do miasta...
63 Chal, XXII | Tak! przyniosła im grosze i - wnuka.~ ~
64 Chal, XXIII | prawej:~Wzrost miał wielki i szerokie barki,~Lubił czasem
65 Chal, XXIII | czasem wypić sobie starki~I nie gardził żadnym kąskiem
66 Chal, XXIII | na jarmarki;~Chwalił Boga i płacił szarwarki, ~I uciekał
67 Chal, XXIII | Boga i płacił szarwarki, ~I uciekał od kłótni i wrzawy.~ ~
68 Chal, XXIII | szarwarki, ~I uciekał od kłótni i wrzawy.~ ~Lecz gdy panicz
69 Chal, XXIII | znajdzie się w komórce ~I przy werku Jagny się pokręci - ~
70 Chal, XXIII | przepuści ni jemu, ni córce ~I dziś, biedny! płaci to więzieniem.~ ~
71 Chal, XXIV | mocny Boże! ~Jeść nie może i sypiać nie może, ~Pieści
72 Chal, XXIV | sypiać nie może, ~Pieści oczy i gładzi jej lice.~ ~I wyrosła,
73 Chal, XXIV | oczy i gładzi jej lice.~ ~I wyrosła, robi we fabryce,~
74 Chal, XXIV | Lecz nim przyjdą śluby i wesele, ~O, mój Boże! o,
75 Chal, XXV | opary, ~Będą grosze na msze i ofiary... ~Lecz ja biorę...
76 Chal, XXV | chaty, ~A robaczki golutkie i głodne...~ ~
77 Chal, XXVII | Nie uwieńczy tej ziemi i siebie, ~A Już baby i chłopy
78 Chal, XXVII | ziemi i siebie, ~A Już baby i chłopy o chlebie ~I o żurze
79 Chal, XXVII | baby i chłopy o chlebie ~I o żurze ku żniwnym zagonom.~ ~
80 Chal, XXVII | gawędkę zagłuszy, ~Lecz i strofki coś tęskne, nie
81 Chal, XXVIII | Widzę, z rydlem idziecie i z miechem - ~A jak w podróż
82 Chal, XXVIII | wyrzecze z uśmiechem. ~I pożegna, i dalej, z pośpiechem, ~
83 Chal, XXVIII | z uśmiechem. ~I pożegna, i dalej, z pośpiechem, ~W
84 Chal, XXVIII | fornalem był w Siewnie... ~I miał wkrótce pójść między
85 Chal, XXIX | gościńce:~Połamane pacierze i sińce - ~Co za skarby! jakież
86 Chal, XXIX | czci, świętokradztwo!~ ~I ludziska, jak woły robotne, ~
87 Chal, XXIX | robotne, ~Chodzą w jarzmie i milczą, zaklęte, ~Chociaż
88 Chal, XXXI | koniuszki kańczuka... ~Lecz i do wrót szlacheckich zastuka, ~
89 Chal, XXXI | słowa bogate - ~My wam damy i chleb, i oświatę..."~ ~
90 Chal, XXXI | My wam damy i chleb, i oświatę..."~ ~
91 Chal, XXXIII | umiemy, widać, politycznie.~ ~I rzekł chłopom kandydat prześlicznie:~"
92 Chal, XXXIII | śród odmętu, ~Tak i nasza, widać to publicznie -"~ ~
93 Chal, XXXIII | widać to publicznie -"~ ~I tak dalej... A biedne chłopiska~
94 Chal, XXXIII | ojcowie..." ~Tak! braterstwo i oświata błyska.~ ~
95 Chal, XXXIV | filantrop... duch szczytny..."~ ~I tak w szkoły szedł Wicuś
96 Chal, XXXIV | szkoły szedł Wicuś Pochwytny,~I aż do dna upajał się wiedzą,~
97 Chal, XXXIV | ambitny..."~ ~Trzeba zbadać... I dzwoni uprzężą, ~Rżą cugowce...
98 Chal, XXXV | Kiedy człowiek obrotny i skrzętny.~ ~Ze sukmanki
99 Chal, XXXV | sukmanki surducik odświętny - ~I kirejka na słotę - na burzą... ~
100 Chal, XXXVI | XXXVI~ ~Pasał bydło i chodził pod żyto, ~To pod
101 Chal, XXXVI | wierzbą nad strugą siadywał ~I tak słuchał, jak kłos się
102 Chal, XXXVI | odzywał, ~Co liść szemrze i wody koryto.~ ~Przestał
103 Chal, XXXVI | myto ~Kupił sobie skrzypicę i grywał;~Na weselach tak
104 Chal, XXXVI | porywał, ~Że inaczej tańczono i pito.~ ~Kto wie, jakie miał
105 Chal, XXXVI | głuszy, ~Dziś się zagrał i zapił się czystą,~I zakończył
106 Chal, XXXVI | zagrał i zapił się czystą,~I zakończył w łachmanach pod
107 Chal, XXXVII | nadzieje, ~Z nimi rosną i dziury stodoły.~ ~To nic...
108 Chal, XXXVII | Dzisiaj grzebie umarłe i pieje, ~Pasie żywe - barany
109 Chal, XXXVII | pieje, ~Pasie żywe - barany i woły.~ ~Ojciec poszedł już
110 Chal, XXXVII | koguty, ~Klepie pacierz i - czyści mu buty...~ ~
111 Chal, XXXVIII| ksiądz człowiek boży... ~I tatulo grosz za groszem
112 Chal, XXXVIII| grosz za groszem łoży, ~I do miasta to żyto, to ćwikła.~ ~
113 Chal, XXXVIII| wikła...~ ~Głużą ludzie... i ksiądz proboszcz słyszy:~
114 Chal, XXXVIII| Ojciec w gniewie pieni się i dyszy ~I śle pismo: "Nie
115 Chal, XXXVIII| gniewie pieni się i dyszy ~I śle pismo: "Nie mojeś ty
116 Chal, XXXVIII| ksiądz człowiek boży... ~I tatulo grosz za groszem
117 Chal, XXXVIII| grosz za groszem łoży, ~I do miasta to żyto, to ćwikła.~ ~
118 Chal, XXXVIII| wikła...~ ~Głużą ludzie... i ksiądz proboszcz słyszy:~
119 Chal, XXXVIII| Ojciec w gniewie pieni się i dyszy ~I śle pismo: "Nie
120 Chal, XXXVIII| gniewie pieni się i dyszy ~I śle pismo: "Nie mojeś ty
121 Chal, XXXIX | niemile, ~Lecz on pasie i ludzi nie słucha...~ ~I
122 Chal, XXXIX | i ludzi nie słucha...~ ~I tak wyrósł... I dalej w
123 Chal, XXXIX | słucha...~ ~I tak wyrósł... I dalej w stolicę... ~Tam
124 Chal, XXXIX | jest rzeka... ~Ojciec czeka i matula czeka...~ ~A on pisał: "
125 Chal, XXXIX | bieda... dużo do roboty..." ~I dziś skończył... umarł na
126 Chal, XL | Tak naukę wciąż chłonie i chłonie, ~A nauka w szlachetne
127 Chal, XL | szlachetne pogonie ~Za ideą i serce mu zmusza.~ ~I braterstwo
128 Chal, XL | ideą i serce mu zmusza.~ ~I braterstwo do głębi go wzrusza, ~
129 Chal, XL | straszy cień Mariusza...~ ~I raz siedząc w ławce, zadumany,~
130 Chal, XL | ukąszenie gada,~Dłoń mu wyrwie i spyta: "Co?... chamie!?..."~ ~ ~
131 Krza, 1 | Gorzkimi zlewam łzami.~I wstaje z morza gorzkich
132 Krza, 1 | Zamyka w uścisk, ach! i świat ~Zamyka razem ze mną.~ ~
133 Krza, 3 | TOBIE, O SZUMIĄCY LESIE!]~ ~I~Tęsknię ku tobie, o szumiący
134 Krza, 3 | kaźni codziennéj, ~Trosk jej i cierpień, o szumiący lesie, ~
135 Krza, 3 | Kiedy Tworzyciel blask swój i swe cienie, ~I cichość swoją,
136 Krza, 3 | blask swój i swe cienie, ~I cichość swoją, i swój rozgwar
137 Krza, 3 | cienie, ~I cichość swoją, i swój rozgwar niesie ~W pustą
138 Krza, 3 | niesie ~W pustą bez końca i bez nocy głuszę -~ ~To samo
139 Krza, 3 | Dwie siostry bliźnie: twą i moją duszę.~ ~III~Dlatego
140 Krza, 3 | rozgości w swej szalonej dumie~I burzycielskim swoim tchem
141 Krza, 3 | ciszę ~Trzaskiem konarów, i ma dusza gnie się, ~I swą
142 Krza, 3 | konarów, i ma dusza gnie się, ~I swą koronę wraz z twymi
143 Krza, 3 | wraz z twymi kołysze,~ ~I razem z tobą, o jęczący
144 Krza, 3 | o jęczący lesie,~Jęczy, i jęk swój razem z twoim splata~
145 Krza, 3 | ten wichr, choć zrywa ~Twe i me łono, choć ból z sobą
146 Krza, 3 | najszumniejsze melodie dobywa ~Z mej i twej lutni, o rozgrany lesie!~ ~
147 Krza, 4 | WIATR HALNY~ ~I~Huczy nade mną halny wiatr...
148 Krza, 4 | Wprzód mnie dochodzi szum i świst, a potem ~Z jakimś
149 Krza, 4 | jakimś pogwarem, trzaskiem i łomotem~Ciężar się kładzie
150 Krza, 4 | idę, po jęczącym borze... ~I choć spotykam pnie, wyrwane
151 Krza, 4 | zbudzony przestworze,~ ~By giąć i walić, strachu mi nie wlewa ~
152 Krza, 4 | kozice, ty posłańcze zguby, ~I orły chwytaj w oka swoich
153 Krza, 4 | chwytaj w oka swoich sideł,~ ~I miażdż o skały, i jak łan,
154 Krza, 4 | sideł,~ ~I miażdż o skały, i jak łan, pokosem~Bór położywszy,
155 Krza, 4 | Razem z mą duszą hucz i świszcz radośnie:~ ~Cóż,
156 Krza, 4 | przemocy, po których Zagłada ~I Ból pospiesza, duch się
157 Krza, 4 | Świeżo uskrzydlon, żądny łez i trwogi.~ ~A od hal bujnych
158 Krza, 4 | łkająca, że wichr pobił stada ~I porozrzucał koleby... I
159 Krza, 4 | I porozrzucał koleby... I blada, ~Z włosem rozwianym
160 Krza, 4 | blada, ~Z włosem rozwianym i z drżącymi nogi,~ ~Postać
161 Krza, 4 | przed oczy mi stanie... ~I niby orzeł z podciętymi
162 Krza, 4 | smreków tuli się bezwładnie...~I naprzód czuje strach i żal
163 Krza, 4 | I naprzód czuje strach i żal ponury,~A potem znowu -
164 Krza, 5 | W CIEMNYCH SMRECZYNACH~ ~I~W ciemnosmreczyńskich skał
165 Krza, 5 | kamienia.~ ~A między zielska i wykroty,~Jak lęk, jak żal,
166 Krza, 6 | CISZA WIECZORNA~ ~I~Rozmiłowana, roztęskniona, ~
167 Krza, 6 | oddech boży:~Wonie jedliczne i świerkowe ~Ze swych lesistych
168 Krza, 6 | Czoło Świnicy w żar rozpali~I Hawrań zleje krwawym złotem.~ ~
169 Krza, 6 | Tak niknąc po szczycie i po hali,~Z ogniem tęsknicy
170 Krza, 6 | wystrzelił krzyk pastuszy ~I zamilkł... I ona znów nie
171 Krza, 6 | krzyk pastuszy ~I zamilkł... I ona znów nie słyszy~ ~Nic
172 Krza, 6 | żenie, ~Z nim wyczerpanie i omdlenie...~ ~V~Opadły Tatry
173 Krza, 6 | omdlenie...~ ~V~Opadły Tatry i omdlały, ~Gdy na nie cisza
174 Hymny, 1 | Boże! Ty bądź naszą łaską i obroną!~Kyrie elejson!~ ~
175 Hymny, 1 | kary,~broczącej we łzach i przy jęków wtórze~w ten
176 Hymny, 1 | niezwiędłe róże~grzechu i winy!~ ~Na ich purpurze ~
177 Hymny, 1 | purpurze ~osiadł posępny i siny ~tej Konieczności cień,~
178 Hymny, 1 | jasnowłosa, matka gwiazd i ziemi, ~upaja się ich wonią,
179 Hymny, 1 | liść, ~pędzi duch ludzki i naprzód, i wstecz, ~niby
180 Hymny, 1 | pędzi duch ludzki i naprzód, i wstecz, ~niby garść kurzu,
181 Hymny, 1 | porwana cyklonem:~przed nim i za nim płomienisty miecz ~
182 Hymny, 1 | ostrzem czerwonem;~przed nim i za nim wstają z swych cmentarzy~
183 Hymny, 1 | naznaczone sromem~winy i grzechu,~i klną, i bluźnią,
184 Hymny, 1 | naznaczone sromem~winy i grzechu,~i klną, i bluźnią, i płaczą,~
185 Hymny, 1 | winy i grzechu,~i klną, i bluźnią, i płaczą,~jęczą
186 Hymny, 1 | grzechu,~i klną, i bluźnią, i płaczą,~jęczą i syczą, i
187 Hymny, 1 | bluźnią, i płaczą,~jęczą i syczą, i dyszą~nieustającą
188 Hymny, 1 | i płaczą,~jęczą i syczą, i dyszą~nieustającą rozpaczą,~
189 Hymny, 1 | pustą, nieskończoną drogą ~i gasną, gasną, a zgasnąć
190 Hymny, 1 | nami, ~nie patrz na boleść i zbrodnię!...~ ~Jedno jest
191 Hymny, 1 | falami~wiekuistego Żywota~i nigdy w ciemnię grobu się
192 Hymny, 1 | ciemnię grobu się nie złoży,~i nigdy ciężkich stóp swych
193 Hymny, 1 | swych nie poruszy,~by iść i iść, i iść~poza granice
194 Hymny, 1 | nie poruszy,~by iść i iść, i iść~poza granice duszy -~
195 Hymny, 1 | smutnie nad gardłem czeluści, ~i płacz...~ ~Surma jęczy,
196 Hymny, 1 | dzikie kształty tworzy~i po dolinach rozpędza ich
197 Hymny, 1 | dolinach rozpędza ich stada,~i znów je skupia w przepastnej
198 Hymny, 1 | w przepastnej otchłani,~i ku niebiosom wyrzuca ich
199 Hymny, 1 | niebiosom wyrzuca ich kłąb,~i w jakieś czarne rozsnuwa
200 Hymny, 1 | dreszcz budzący Tkacz,~i ciężką, mokrą tą przędzą
201 Hymny, 1 | kozice stromą oblepiły ścianę~i patrząc trwożnie w bezmierny,
202 Hymny, 1 | nieskończony chaos mgieł i cieni,~runęły w żlebny grób...~
203 Hymny, 1 | Rozkrzyżuj silne ramiona~i paznokciami wpij się w twardy
204 Hymny, 1 | wpij się w twardy głaz,~i odwróć oczy od onej przestrzeni,~
205 Hymny, 1 | płomienistą żądzą ~winy i grzechu... ~O duszo, pełna
206 Hymny, 1 | brzemię~przygniatającej winy~i wieki wieków pnę się z tym
207 Hymny, 1 | ciężarem~ku wiekuistej wyży,~i zbladłą nie śmiem odwrócić
208 Hymny, 1 | gniewu nieskończony dzień~i rosną, rosną w jakiś straszny
209 Hymny, 1 | przeszywa wszystkie mgły~i wszystkie blaski, które
210 Hymny, 1 | owiniętej cierniem Głowy~rzeką i morzem płynie ciepła krew,~
211 Hymny, 1 | płynie ciepła krew,~w rzekę i morze krwi jej ból się zmienia...~ ~
212 Hymny, 1 | dwoje,~mur się już wali i skała już pęka...~A krew
213 Hymny, 1 | oczyma,~milcząca, cicha i jak zmierzch pobladła,~na
214 Hymny, 1 | wpółotwartych powiekach~i na wydętych piersiach tych
215 Hymny, 1 | dręcząca wieki niezmożona siła~i jak śmiertelny szał,~zastygły,
216 Hymny, 1 | przepasek odsłonięte brzuchy~i biodra spłaszcza, kolana
217 Hymny, 1 | spłaszcza, kolana rozsuwa~i pokrzywione, czarne palce
218 Hymny, 1 | W ten przestwór ślepy i głuchy,~w wilgotny, mgławy
219 Hymny, 1 | nami otworzyłeś grób...~I płyną, płyną te milczące
220 Hymny, 1 | Wszystko, co było dalekiem i bliskiem,~co opadało w niedojrzaną
221 Hymny, 1 | opadało w niedojrzaną głąb~i w niedojrzane wznosiło się
222 Hymny, 1 | jadowitych ziół,~spod kęp sitowia i trzciny, i traw,~z rowów,
223 Hymny, 1 | spod kęp sitowia i trzciny, i traw,~z rowów, przepadlisk,
224 Hymny, 1 | rowów, przepadlisk, wądolców i jam,~pokrytych opałowym
225 Hymny, 1 | wiją się naprzód wpław ~i oplatają kręgami śliskiemi ~
226 Hymny, 1 | zapadłe w bagnisty kał...~ ~I oto głowy swoje, dziwne,
227 Hymny, 1 | łonach tych pomarłych ciał...~I skośne, mętne oczy podnoszą
228 Hymny, 1 | ich schylonym skroniom...~I biodra opasawszy w lubieżnym
229 Hymny, 1 | odrywających się od krzyży nóg...~I Głowa, owinięta cierniową
230 Hymny, 1 | podnosi ciężkie powieki i patrzy...~ ~Jakaż to orgia
231 Hymny, 1 | sterczącym w niebiosa,~i nie patrz, gdzie w spokoju
232 Hymny, 1 | ręką pochwycił dwie nogi~i rozdarł na dwie szczypy
233 Hymny, 1 | szczypy tułów Heraklowy,~i w ciemną rzucił bezdeń,
234 Hymny, 1 | sobą bratobójczy huf,~niemy i głuchy Strach...~ ~Zakryj
235 Hymny, 1 | drogi!~Zakryj błędne źrenice i na wieki wieków~rzuć się
236 Hymny, 1 | przepastny żleb!...~ ~Enoch i Eliasz z proroczymi księgi ~
237 Hymny, 1 | Zmrok zmroków,~Łaska łask i gniewów Gniew,~stanął nad
238 Hymny, 1 | stanął nad skonem Żywota~i rękę położywszy na głowie
239 Hymny, 1 | wygnaniec, tę łamiącą winę ~i teraz ginę,~od Wschodu do
240 Hymny, 1 | wyroków ~w początkach dnia i nocy wzniesionym obuchem?! ~
241 Hymny, 1 | złożyłeś na pokoleń grzbiecie ~i sądzisz! Kyrie elejson!~
242 Hymny, 1 | Kyrie elejson!~Płaczów i jęków słuchasz nie słyszącym
243 Hymny, 1 | słuchasz nie słyszącym uchem ~i sądzisz! Kyrie elejson!~
244 Hymny, 1 | patrzysz nie widzącym okiem ~i sądzisz! Kyrie elejson!~
245 Hymny, 1 | grzechu oblewasz hyzopem ~i sądzisz! Kyrie elejson!~
246 Hymny, 1 | Twojego świata, ~wił się i czołgał przed Tobą, ~i martwym,
247 Hymny, 1 | się i czołgał przed Tobą, ~i martwym, osłupiałym z przerażenia
248 Hymny, 1 | zleniałą... ~Kyrie elejsonl~I podczas gdy swe Sądy sprawiasz
249 Hymny, 1 | rozczesuje złoto swych warkoczy ~i falą złocistych włosów ~
250 Hymny, 1 | włosów ~osłania jego nagość i pieści, i pieści ~ustami
251 Hymny, 1 | osłania jego nagość i pieści, i pieści ~ustami czerwonymi
252 Hymny, 1 | elejson!~Przyczyno grzechu~i zemsty, i rozpaczy szaleńczego
253 Hymny, 1 | Przyczyno grzechu~i zemsty, i rozpaczy szaleńczego śmiechu!~
254 Hymny, 1 | spal Adama oszukane serce~i płacz!~Z nim razem płacz,
255 Hymny, 1 | archanioł pański, Michał, i zginął w otchłani. Amen.~ ~
256 Hymny, 1 | zginął w otchłani. Amen.~ ~I stał się koniec świata...
257 Hymny, 1 | płomienny głos proroka ~i wieczności noc głęboka ~
258 Hymny, 1 | konać, na te ziemskie niwy, ~i patrzeć, jak pod złomem
259 Hymny, 1 | gdzie ongi były światy~i Ja, w chęć życia bogaty,~
260 Hymny, 2 | mgłą,~która jest skonem~i mego serca, i duszy mej!~ ~
261 Hymny, 2 | jest skonem~i mego serca, i duszy mej!~ ~Niech będzie
262 Hymny, 2 | mej!~ ~Niech będzie skonem i Twoim! ~Święty Boże! Święty
263 Hymny, 2 | Nieśmiertelny,~zmiłuj się nad nami!~I niechaj łzy,~które o jasnym
264 Hymny, 2 | zmienią się w głośne skargi~i bez ustanku~płyną do Twoich
265 Hymny, 2 | powstałe nad ziemią,~gdzie ból i rozpacz drzemią,~ogromne,
266 Hymny, 2 | ramiona~kracząca siada wrona~i dziobem zmarłe rozsypuje
267 Hymny, 2 | nieugaszoną płomienieje zorzą~i światłość daje światom, ~
268 Hymny, 2 | światłość daje światom, ~i światy w swoim ogniu na
269 Hymny, 2 | Stań się tak lichy jak ja, i skulony, ~i doczesności
270 Hymny, 2 | lichy jak ja, i skulony, ~i doczesności okryty łachmanem, ~
271 Hymny, 2 | bytu, ~stań przy mym boku~i duszę moją rozszerz do Swego
272 Hymny, 2 | rozszerz do Swego bezmiaru, ~i oczy moje, w smutku zapatrzone
273 Hymny, 2 | do nieobjętych orbit,~i wlecz się, wlecz się ze
274 Hymny, 2 | wiatr rozwiewa jej włosy ~i żwir jej w puste sypie oczodoły, ~
275 Hymny, 2 | żółte, pomarszczone skronie ~i po policzkach leje strumień
276 Hymny, 2 | piersi wysuszone zmienia ~i wargi jej roztwiera, daremnie
277 Hymny, 2 | wyschnięte chce poruszyć wody ~i zrozpaczony zamilka u brzega, ~
278 Hymny, 2 | zrozpaczony zamilka u brzega, ~i znów się zrywa, i jęczy,
279 Hymny, 2 | brzega, ~i znów się zrywa, i jęczy, i płacze, ~i łka,
280 Hymny, 2 | znów się zrywa, i jęczy, i płacze, ~i łka, i płynie,
281 Hymny, 2 | zrywa, i jęczy, i płacze, ~i łka, i płynie, i płynie,
282 Hymny, 2 | jęczy, i płacze, ~i łka, i płynie, i płynie, i płynie ~
283 Hymny, 2 | płacze, ~i łka, i płynie, i płynie, i płynie ~w tej
284 Hymny, 2 | łka, i płynie, i płynie, i płynie ~w tej rozpłakanej
285 Hymny, 2 | wielkimi kroczy odstępami ~i z śmiechem na trupich ustach ~
286 Hymny, 2 | stada ~chmurą ściemnioną ~i wysunąwszy dzioby, ~żądliwie
287 Hymny, 2 | kroki swe liczy na mile ~i kosą zatacza łuk, ~że jako
288 Hymny, 2 | pośród krwawników kopcie i dziewanny,~u stóp~próchniejącego
289 Hymny, 2 | tłum zapomnianych mar,~i wśród spalonej usiadłszy
290 Hymny, 2 | czarnymi ożyn jagodami chwieje~i wierzb płaczących srebrne
291 Hymny, 2 | płaczących srebrne czesze liście,~i szumi w wierzchach czerwonych
292 Hymny, 2 | grudka ~pełna jest znojów ~i krwawych prób, ~gdzie dzwon
293 Hymny, 2 | z jej chat ~żalniki łez~i czekał, kiedy przyjdzie
294 Hymny, 2 | przyjdzie wybawienia kres, ~i z jej szumiących zbóż ~zgarniał
295 Hymny, 2 | dziwnie przejmujący szum, ~i w swoich dum ~treść go zamykał,
296 Hymny, 2 | swoich dum ~treść go zamykał, i w świat ~jak wielką świętość
297 Hymny, 2 | wielką świętość niósł. ~I żal go zdejmował, ~że mu
298 Hymny, 2 | radosny hymn się rozpieśniły! ~I obarczony przekleństwem
299 Hymny, 2 | tuczy, ~jak krzew pogięty, ~i z piorunami w zawody ~rozpaczą
300 Hymny, 2 | grzmiał! ~A burza huczy i huczy, ~a chmur się kłębi
301 Hymny, 2 | powietrza, głodu, ognia i wojny, ~i od Szatana, który
302 Hymny, 2 | głodu, ognia i wojny, ~i od Szatana, który w dom
303 Hymny, 2 | który w dom przychodzi ~i dusze zwodzi, ~zachowaj
304 Hymny, 2 | naokoło zapadłe mogiły ~i cicho łkające smutki ~wśród
305 Hymny, 2 | podróż ciemną... ~Jestem!~I Ty jesteś tu ze mną! ~Przerwij
306 Hymny, 2 | naszego dobytku ~w owcach i koniach! ~Trzymaj z daleka
307 Hymny, 2 | Ze żyta wypleń sporysze ~i chwast kąkolu ~i w ręku
308 Hymny, 2 | sporysze ~i chwast kąkolu ~i w ręku trzymaj te chmury,~
309 Hymny, 2 | chmury,~by się nie rwały~i nie topiły w ulewie~snopów
310 Hymny, 2 | drzewie,~na naszych wiśniach i gruszach,~na naszych starych,
311 Hymny, 2 | pochyłych jabłoniach...~I wdzięczność rozpal nam w
312 Hymny, 2 | oceniać umieli.~O pełen kary~i przebaczenia pełny!~Chociaż
313 Hymny, 2 | chwilę wesołą,~gdy na organie~i śpiewem, i kadzidłem wielbimy
314 Hymny, 2 | gdy na organie~i śpiewem, i kadzidłem wielbimy Twą moc~
315 Hymny, 2 | kadzidłem wielbimy Twą moc~i dobroć Twoją,~nie była dla
316 Hymny, 2 | chleba!~Chroń nas od zdrady~i daj nam tyle,~byśmy we własnej
317 Hymny, 2 | przymuszone iść między sąsiady~i prosić o jałmużnę, ach!
318 Hymny, 2 | niebieski!~Na pokropienie daj~i aby grosz był gotowy~dla
319 Hymny, 2 | szczodrej ćwierci,~od nagłej i niespodziewanej śmierci~
320 Hymny, 2 | racz nas zachować. Panie!~I niechaj w wietrze chorągwie
321 Hymny, 2 | Mocny!~ ~Jestem!~Jestem i płaczę...~Biję skrzydłami,~
322 Hymny, 2 | ramiona,~bez końca~kracze i kracze,~i dziobem zmarłe
323 Hymny, 2 | bez końca~kracze i kracze,~i dziobem zmarłe rozsypuje
324 Hymny, 2 | tatarak zaszumiał w wądolcach ~i z mułu otrząsnąwszy pachnące
325 Hymny, 2 | cierniste głogi ~wstały ~i idą... ~Liśćmi miękkiemi ~
326 Hymny, 2 | wierzb zaszeleścił rząd ~i w cichej, rozpaczliwej sunie
327 Hymny, 2 | od macierzystej ziemi ~i niby olbrzymie ściany ~wzniosły
328 Hymny, 2 | ściany ~wzniosły się w górę i płyną ~tą wielką żalu godziną... ~
329 Hymny, 2 | siedzisz pomiędzy gwiazdami ~i głową na złocistym spocząwszy
330 Hymny, 2 | klepsydrze przesypujesz złotej ~i ani spojrzysz na padolny
331 Hymny, 2 | księżyce, ~jutrznie zapalasz i zorze ~i płodzisz zasiew
332 Hymny, 2 | jutrznie zapalasz i zorze ~i płodzisz zasiew na byty,~
333 Hymny, 2 | krwawy nóż, ~a nasze siostry i żony ~na straszny rzuca
334 Hymny, 2 | mordy narodów wszczyna i pożogę ~sieje na miasta
335 Hymny, 2 | pożogę ~sieje na miasta i wsi,~i przekleństwami znaczy
336 Hymny, 2 | sieje na miasta i wsi,~i przekleństwami znaczy swoją
337 Hymny, 2 | krzyże ująwszy w dłonie ~i zblakłe w krwawym pochodzie, ~
338 Hymny, 2 | w którym konają wieki ~i wraz się rodzą nowe ~na
339 Hymny, 2 | niespokojny ~biczem popędza nas ~i dech zapiera wśród łon... ~
340 Hymny, 2 | a z nami idą dziewanny ~i krwawnik, i wodne lilije, ~
341 Hymny, 2 | idą dziewanny ~i krwawnik, i wodne lilije, ~a mór nam
342 Hymny, 2 | powietrza, głodu, ognia i wojny, ~od nagłej i niespodziewanej
343 Hymny, 2 | ognia i wojny, ~od nagłej i niespodziewanej śmierci ~
344 Hymny, 2 | niespodziewanej śmierci ~i od Szatana, który w dom
345 Hymny, 2 | który w dom przychodzi ~i dusze zwodzi, ~zachowaj
346 Hymny, 2 | z czeluści błota wstał~i gdy najkrótszy słońce rzuca
347 Hymny, 2 | ramię chwycił Kościotrupa~i wzrósł nad jego niebosięgłą
348 Hymny, 2 | aby z niej piorun padł~i od Szatana uwolnił ten świat?...~
349 Hymny, 2 | zdrada,~która nad życiem i nad śmiercią włada!...~. . . . . . . . . . . .~
350 Hymny, 2 | Kościotrupa chwyciłeś pod ramię ~i nad wysokość jego ostrej
351 Hymny, 2 | zlituj nad ziemią, ~gdzie ból i rozpacz drzemią, ~gdzie
352 Hymny, 2 | rozpacz drzemią, ~gdzie ból i rozpacz dzwonem się rozlega ~
353 Hymny, 2 | rozpacz dzwonem się rozlega ~i w strasznej pieśni brzmi... ~
354 Hymny, 2 | Swej klepsydrze złotej ~i płodź żywoty, ~aby tak klęły
355 Hymny, 3 | PIEŚŃ WIECZORNA~ ~On był i myśmy byli przed początkiem - ~
356 Hymny, 3 | Razem z gwiazdami byliśmy i słońcem, ~zanim się gwiazdy
357 Hymny, 3 | słońcem, ~zanim się gwiazdy i słońca ~jęły rozbijać w
358 Hymny, 3 | spragniona spokoju!~On był i ty w nim byłaś przed początkiem,~
359 Hymny, 3 | początkiem,~nim jeszcze miłość i spokój~stały się ogniem
360 Hymny, 3 | stały zabójczą tęsknicą~i tym kamiennym, ślepym przerażeniem...~ ~
361 Hymny, 3 | ogniami~tych oto smreczyn i ścian poszarpanych,~zatartych
362 Hymny, 3 | miesięcznymi,~że zanim miłość i spokój ~stały się ogniem
363 Hymny, 3 | stały zabójczą tęsknicą ~i tym kamiennym, ślepym przerażeniem, ~
364 Hymny, 3 | ślepym przerażeniem, ~On był, i myśmy byli przed początkiem.~ ~
365 Hymny, 3 | od cichych pól, ~od rżysk i rzecznych pobrzeży, ~od
366 Hymny, 3 | pobrzeży, ~od przecznic i od ugorów, ~od wypaczonych
367 Hymny, 3 | ugorów, ~od wypaczonych chat ~i od tych stodół zwietrzałych ~
368 Hymny, 3 | kniej!... ~A dusza słucha i słucha... ~A dzień jej przygasa, ~
369 Hymny, 3 | płynie, lśniącymi na łąkach, ~i wierzchołkami ukojonych
370 Hymny, 3 | wierzchołkami ukojonych drzew, ~i grzbietem białych gór ~ku
371 Hymny, 3 | zapomnianym, ~gdy miłość i spokój ~nie były ogniem
372 Hymny, 3 | się przed nią rozszerza ~I przepełniony wiekuistą nocą, ~
373 Hymny, 3 | co ją zmogło~urągowiskiem i grzechem,~i wypełnioną pokutą,~
374 Hymny, 3 | urągowiskiem i grzechem,~i wypełnioną pokutą,~wstydu
375 Hymny, 3 | wypełnioną pokutą,~wstydu i hańby pociemniałą twarzą,~
376 Hymny, 3 | hańby pociemniałą twarzą,~i podeptaniem świętych, bożych
377 Hymny, 3 | podeptaniem świętych, bożych praw,~i krwawą zemsty pochodnią,~
378 Hymny, 3 | krwawą zemsty pochodnią,~i bolu, bolu strasznego~tak
379 Hymny, 3 | siadła na brzegu jeziora~i rozmodlona patrzy w jego
380 Hymny, 3 | rozmodlona patrzy w jego głębię -~i oparami wznosi się nad wielką,~
381 Hymny, 3 | uciszoną, rozmodloną wodą -~i słucha, i patrzy, i szepce~
382 Hymny, 3 | rozmodloną wodą -~i słucha, i patrzy, i szepce~swoje wieczyste
383 Hymny, 3 | wodą -~i słucha, i patrzy, i szepce~swoje wieczyste pacierze.~
384 Hymny, 3 | dziedziny, gdzie miłość i spokój~nie są-ci ogniem
385 Hymny, 3 | kamiennym, ślepym przerażeniem,~i w świat podąża, ku onym
386 Hymny, 3 | światłu... ~Ścieżyną zdąża i traktem szerokim, ~po drodze
387 Hymny, 3 | albo też listek topoli ~i w zamyśleniu rzuci je pod
388 Hymny, 3 | przeźroczystą ~zanurzy rękę w staw ~i jego srebrną powierzchnię ~
389 Hymny, 3 | na opuszczonej mogiłce ~i głowę ukrywszy w dłonie, ~
390 Hymny, 3 | świata, ~a potem wstaje i traktem rozległym ~albo
391 Hymny, 3 | się smuga~sinych oparów i mgieł,~na których ciężkim,
392 Hymny, 3 | gaśniesz, ty zorzo?...~On był i myśmy byli przed początkiem,~
393 Hymny, 3 | stoi u wrótni kościółka~i psalm Ci śpiewa, tak wieczny,~
394 Hymny, 3 | wieczny,~jak wieczną ona i Ty!~Na roztęczone mgławice
395 Hymny, 3 | majestatyczne, cudotwórcze dźwięki,~i podpływają ku cichej, pokornej,~
396 Hymny, 3 | wiecznych~jak wieczna ona i Ty,~wznosi się dusza ku
397 Hymny, 3 | gdzież jest większy Pan i król, i władca?~Gdzież moc
398 Hymny, 3 | jest większy Pan i król, i władca?~Gdzież moc Ci równa
399 Hymny, 3 | władca?~Gdzież moc Ci równa i równa potęga?~Sam z Siebieś
400 Hymny, 3 | ten przestwór bez końca~i z Siebieś w niego rzucił
401 Hymny, 3 | Swoje zamknął w prochu ziemi~i wichr piersiami oddycha
402 Hymny, 3 | niebie.~Tyś, Boże, ziarnem i kłosem, i listkiem,~Wszystko
403 Hymny, 3 | Boże, ziarnem i kłosem, i listkiem,~Wszystko jest
404 Hymny, 3 | Wszystko jest z Ciebie i Ty jesteś Wszystkiem,~i
405 Hymny, 3 | i Ty jesteś Wszystkiem,~i przez Cię Wszystko, nieśmiertelny
406 Hymny, 3 | tuczy, ~głos Twój morzami i wulkanem huczy, ~trzęsieniem
407 Hymny, 3 | lub słodko szumi, szemrze i szeleści.~Straszliwym bywasz
408 Hymny, 3 | zagrody, ~bijesz dobytek i zatruwasz wody.~Lecz kto
409 Hymny, 3 | sięga?~Gdzież moc Ci równa i równa potęga?...~ ~Błogosławioną
410 Hymny, 3 | tej nieskalanej, pokornej i cichej!... ~0n był i myśmy
411 Hymny, 3 | pokornej i cichej!... ~0n był i myśmy byli przed początkiem - ~
412 Hymny, 3 | przed początkiem - ~chwalmy i wielbmy Jego święte imię!~ ~
413 Hymny, 3 | ściany, ~tak mnie oślepiasz i tak mnie ogłuszasz, ~że
414 Hymny, 3 | płomieniami - ~duszę mi pali i świat cały pali! ~Z olbrzymich
415 Hymny, 3 | skier ~w okrąg na niebo i ziemię! ~Księżyc się zajął ~
416 Hymny, 3 | ziemię! ~Księżyc się zajął ~i w mgnieniu oka wyrósłszy ~
417 Hymny, 3 | zaczyna rwać się w kawały ~i płomiennymi wali się bryłami ~
418 Hymny, 3 | jeziora, sto wód się pali~i tysiąc dróg!~Z rozszalałego
419 Hymny, 3 | spieniony potop płomieni~i z hukiem~giną w czeluściach
420 Hymny, 3 | ogromnym, płomienistym w dłoni~i rozżagwiony rzucasz na mnie
421 Hymny, 3 | który wyszedł z grzechu~i prześladowan był przez grzech -
422 Hymny, 3 | dotknąć jej ręki wyschniętej~i na jej krwawe wskazując
423 Hymny, 3 | głupim powiedzieć lwom i pustym lwicom:~Idźcie l
424 Hymny, 3 | który zaszedł mi drogę ~i z głodu zęby wyszczerzył, ~
425 Hymny, 3 | głodu zęby wyszczerzył, ~i miłosierne wlepił we mnie
426 Hymny, 3 | bo mi się worał w miedzę ~i naręcz owsa mi wyżął ~dla
427 Hymny, 3 | życie stało cmentarzyskiem, ~i w tę mogiłę wtrąciłem bliźniego, ~
428 Hymny, 3 | przepastną głębię~strasznego lasu~i jadowite wyszukawszy ziele,~
429 Hymny, 3 | ginie!~Wielka jest moc Twa i wielka potęga,~lecz czyjaż
430 Hymny, 3 | widmom stawał u bram lupanaru~i źrenicami zmienionymi w
431 Hymny, 3 | arcykapłana domowych ołtarzy~i iść, gdzie w słońcu południa,~
432 Hymny, 3 | Niechajże Szatan się zjawi ~i niech uwikła w sieć swojej
433 Hymny, 3 | Wówczas jej krzyknę: podłaś! i już czysty ~w nędznym sumieniu
434 Hymny, 3 | urodzon w bolu, ~bo żal i rozpacz, i przestrach, ~
435 Hymny, 3 | bolu, ~bo żal i rozpacz, i przestrach, ~i wyczerpanie,
436 Hymny, 3 | rozpacz, i przestrach, ~i wyczerpanie, i siła ~są
437 Hymny, 3 | przestrach, ~i wyczerpanie, i siła ~są przyczynami mojego
438 Hymny, 3 | własnej krwi, ~do matki mojej i do córki mej! ~A w noc tajemniczą, ~
439 Hymny, 3 | skradał do mych komnat ~i kładł na łoże mego wyczerpania, ~
440 Hymny, 3 | warg bezwładne drgawki ~i źrenic błędną gorączkę, ~
441 Hymny, 3 | kiedyś się zmuszał, by spokój i miłość~przemienić w ogień
442 Hymny, 3 | przemienić w ogień trawiący~i w skamieniałe, ślepe przerażenie!~
443 Hymny, 3 | Kiedyś ze swego spokoju~i swej miłości~wydzielał słońca
444 Hymny, 3 | miłości~wydzielał słońca i gwiazdy,~by rozbijały się
445 Hymny, 3 | grzbiecie.~Wagę masz w ręku i miecz sprawiedliwy,~z którego
446 Hymny, 3 | sięga.~Krew nam wysusza i pożera kości~wieczysta wszechmoc
447 Hymny, 3 | Niechaj Ci za to będzie cześć i chwała ~na wieki wieków,
448 Hymny, 3 | Panie!~Kłamałem!~Zawiść i zazdrość tuliły się do mnie ~
449 Hymny, 3 | do mnie ~zżółkłymi tony i nagością swoją ~opanowawszy
450 Hymny, 3 | zezem patrzeć mi na sławę ~i na bogactwo rodzonego brata. ~
451 Hymny, 3 | krok przed stosem złota ~i błyskawicą, która idzie
452 Hymny, 3 | wymordować czcicieli Molocha ~i potem - zająć ich miejsce! ~
453 Hymny, 3 | Fałszywym byłem prorokiem ~i nie umiałem powstrzymać
454 Hymny, 3 | Ornat na siebie kładłem i koronę ~i wziąwszy jabłko
455 Hymny, 3 | siebie kładłem i koronę ~i wziąwszy jabłko do ręki
456 Hymny, 3 | wziąwszy jabłko do ręki i berło, ~kazałem klękać przed
457 Hymny, 3 | a zorza jego się krwawi ~i świat się mój pali! ~Bo
458 Hymny, 3 | wielka wina - ~gdzie miłość i spokój ~nie były ogniem
459 Hymny, 3 | grajże mi, graj!...~ ~On był i myśmy byli przed początkiem, ~
460 Boha | O BOHATERSKIM KONIU I WALĄCYM SIĘ DOMIE [1906]~
461 Boha, 1 | BOHATERSKIM KONIU~ ~Panie i Panowie!~Oto koń, na którym
462 Boha, 1 | Wigmorestreet 44 (czterdzieści i cztery!).~Był czas, że koń
463 Boha, 1 | parskając niecierpliwie i gryząc uździenicę, albowiem
464 Boha, 1 | przyszłość kraju.~Najadł się owsa i nie brykał: w wojennej tylko
465 Boha, 1 | rwał się ten koń bohaterski i pienił, jakby chciał wieszczym
466 Boha, 1 | sprawiała, że równie bohaterski i w odpowiedniej godzinie
467 Boha, 1 | Dosiadała go pani pułkownikowa i o jutrzni, po snach niespokojnych,
468 Boha, 1 | Hanfstaengl pofałszował weksle i umarł z zgryzoty -~Tragedia
469 Boha, 1 | zgrał się na giełdzie i ogłosił bankructwo.~Bohaterskiemu
470 Boha, 1 | koniowi oderwano podkowy i stopiono je na złoto, a
471 Boha, 1 | za bezcen - wychudły był i melancholijny - pod biczysko
472 Boha, 1 | pospolitego rozwoziciela jarzyn.~I tum go odkrył.~Znałem jego
473 Boha, 1 | nadal sprawie publicznej, i wróciłem go społeczeństwu.~
474 Boha, 1 | zakwefionym obliczem -~Panie i panowie!~Panowie i panie!~
475 Boha, 1 | Panie i panowie!~Panowie i panie!~Raczcie mi wierzyć:~
476 Boha, 1 | dziennikach, krajowych jako i zagranicznych, a wy, obywatele,
477 Boha, 2 | EPISJERA~ ~Półtora tysiąca lat i więcej protegowałeś. Panie
478 Boha, 2 | protegowałeś. Panie Boże, księży i markizów.~Rozbijali po otwartych
479 Boha, 2 | naszymi rękami wznosili zamki i pałace, a gdy nam już sił
480 Boha, 2 | gdy nam już sił zabrakło i batog bez skutku ześlizgiwał
481 Boha, 2 | wnętrza Kolumny Lipcowej.~I po dwustu trzydziestu i
482 Boha, 2 | I po dwustu trzydziestu i ośmiu stopniach wchodzimy
483 Boha, 2 | krzyczeć: "Niech żyje Francja!" i dawszy folgę oku, radować
484 Boha, 2 | iż w owych dniach gniewu i pomsty uczyniliśmy Ci krzywdę:
485 Boha, 2 | posadzono Boginię Zwycięstwa i u stóp Jej, w cześć bohatera
486 Boha, 2 | mi się nagromadziło trosk i potrzeb, że nie wiem, którą
487 Boha, 2 | zwinął swoją likiernię i wygodnie się urządził na
488 Boha, 2 | pragnie własne mieć konie i park zamknięty dla innych.~
489 Boha, 2 | innych.~Nielitościwy to i niebezpieczny konkurent:
490 Boha, 2 | tryskała obficie.~A gdyby i tam niezadowolona zawsze
491 Boha, 2 | biedy nie tracili głowy i niezbędne stawiali kryminały.~
492 Boha, 2 | wierzył w nieśmiertelność i Stwórcę.~A po wtóre, po
493 Boha, 2 | tych czasach zamętu pojęć i prądów oświecające znaleźć
494 Boha, 2 | odrobinę więcej chleba - i ja jestem z ludu, więc rozumiem,
495 Boha, 2 | rozumiem, co lud, a co męty i szumowiny -.~Przedsię współrepublikanie
496 Boha, 2 | Panie! tchórzem nie jestem, i śmierci się nie lękam, lecz
497 Boha, 2 | zechce się ulitować nade mną i rozkaże, aby przyszła, że
498 Boha, 2 | daleki?!~Raczej nie skąp mi i nadal zdrowia i siły, bym
499 Boha, 2 | skąp mi i nadal zdrowia i siły, bym mężnie wytrwał
500 Boha, 3 | DOMIE~ ~Zbudowałem sobie dom i już się wali. ~O mój walący
1-500 | 501-620 |