Part, Section

 1    Chal, II    |  złotawy ~Jak zginają ziarniste swe pęki!~ ~Wiatr od pola się
 2    Chal, XV    |   stodole?~ ~Pożegnała ze łzami swe pole, ~W służbę poszły nieletnie
 3    Chal, XVI   |          Słońce chłodne promyki swe ciska;~Cała ziemia, snadź
 4    Chal, XXI   |         kącie dziaduś zdrowaśki swe szepce.~ ~Z szarej miski
 5    Chal, XXVI  |     wały, ~Kiedy burza rozmacha swe miecze.~ ~Koszą rzędem...
 6    Krza, 3     |         Tworzyciel blask swój i swe cienie, ~I cichość swoją,
 7    Krza, 4     |       pióry, ~Krwią skraplający swe rodzinne granie,~ ~Duch
 8    Krza, 6     |    idzie zorzy ~Zamykać Tatry w swe ramiona.~ ~Przed nią zawiewa
 9    Krza, 6     |     zalękniona, ~Przykłada ucho swe do ziemi;~ ~Nic!... tylko
10    Krza, 6     |       miesiąca ~Zamykać Tatry w swe ramiona.~ ~Po halach srebrne
11    Krza, 6     |        biały;~ ~Gdy rozpostarła swe ramiona - ~Srebrnej rozświetli
12   Hymny, 1     |     zgasnąć nie mogą, ~zawrzyj, swe oczy nad nami, ~nie patrz
13   Hymny, 1     |       winy nam odpuści... ~A ty swe skronie tul~do zimnych opok,
14   Hymny, 1     |    Kyrie elejsonl~I podczas gdy swe Sądy sprawiasz Ty, o morze ~
15   Hymny, 1     |    Boleści, ~a ona, wyprężywszy swe rozpustne ciało, ~nienasyconym
16   Hymny, 2     |       przebiegając smug, ~kroki swe liczy na mile ~i kosą zatacza
17   Hymny, 2     |        bylica~rozpierza miękkie swe kiście!~Tam, gdzie ten parów~
18   Hymny, 3     | Wszystkie ja grzechy wziąłem na swe barki, ~bom-ci ja człowiek,
19   Ksieg, VIII  |         nie zdoła, ~Miłujeć ona swe skrzydła, ~Cześć żywi dla
20   Ksieg, VIII  |         ona kościół, ~Królestwo swe osobiste, ~Parafian ma i
21   Ksieg, XXXVII|         żyznej, ~Pamiętam serce swe młode, ~Wezbrane dolą ojczyzny.~ ~
22   Ksieg, XL    |        z Nią razem, topole ~Ślą swe westchnienia za nami.~ ~
23   Ksieg, XL    |       rozlewa ~W krąg purpurowe swe nurty, ~Zabiera domy i drzewa.~ ~