Part, Section

501    Boha, 3      |           pustkowia, wszystkie ugory i bezpłodne wydmy, kamienie-m
502    Boha, 3      |           wyrywał spod gęstwi zielsk i rów wykopawszy głęboki,
503    Boha, 3      |          szczerzyły kły do mych pięt i jakie musiałem wyprawiać
504    Boha, 3      |     zgromadzeniu wdrapał się na stół i śród oklasków Raj obiecuje
505    Boha, 3      |    konstruktorów nowej odmiany rytmu i dla wynalazców nowych sposobów
506    Boha, 3      |         południa snują się po łąkach i owsach ku niebotycznym górom...~
507    Boha, 3      |           która się zmogła ze Złem. ~I mając przed sobą kosz jabłek
508    Boha, 3      |               rosnących po miedzach, i garść fioletowych jagód
509    Boha, 3      |    wyczekiwałem od rana do zmierzchu i od zmierzchu do rana, zali
510    Boha, 3      |             Ten, co serce ma z ognia i jednym tylko przemawia wyrazem:
511    Boha, 3      |       przemawia wyrazem: Wieczność. ~I raz mi się zdało, że wszedł.~
512    Boha, 3      |            drogi rozstajne, na ulice i place, przed kościoły i
513    Boha, 3      |              i place, przed kościoły i ratusze i jąłem krzyczeć:~
514    Boha, 3      |             przed kościoły i ratusze i jąłem krzyczeć:~Jest!...~
515    Boha, 3      |             jąłem krzyczeć:~Jest!...~I to był mój śmiertelny grzech.~
516    Boha, 3      |           ulicy Y. Ma kilka kamienic i wieś - nieprawda?~A pani
517    Boha, 3      |              trzeba okłamać małżonka i za nim...~Ty ściskasz rękę
518    Boha, 3      |              nim...~Ty ściskasz rękę i bywasz na kolacjach przyjaciela,
519    Boha, 3      |          dzieci twoje chodzą obdarte i głodne!~Ty za hojnym porękawicznym
520    Boha, 3      |        lepszy, ani gorszy od tamtych i dlatego też płakać nie będę
521    Boha, 3      |       bogatej damy, albo - szczerzej i otwarciej - najlichszego
522    Boha, 3      |           bluszczu, który tak bujnie i smutnie piął się wczoraj
523    Boha, 3      |             dzisiaj padł ofiarą krów i pastuchów, i każę jej tańczyć
524    Boha, 3      |             ofiarą krów i pastuchów, i każę jej tańczyć kankana...~
525    Boha, 3      |         południa snują się po łąkach i owsach ku niebotycznym górom:~
526    Boha, 3      |            lśnistymi skrzydły krasek i połyskującymi cylindrami,
527    Boha, 3      |           Nie dam żebrakowi jałmużny i bez skrupułów zjem suty
528    Boha, 3      |           kosztownym upiję się winem i przy akompaniamencie dzwonów,
529    Boha, 3      |          wyprowadzać będę przyjaciół i towarzyszy, którym się zdaje,
530    Boha, 3      |       światozbawczych zmagań z nędzą i upodleniem, że znany nasz
531   Ksieg         |        tlomaczy charakter tej "Księg"i zarówno pod względem treści,
532   Ksieg         |             pod względem treści, jak i formy - notatnik i ołówek,
533   Ksieg         |               jak i formy - notatnik i ołówek, użyte na ukojenie
534   Ksieg         |             użyte na ukojenie siebie i innych.~Jan Kasprowicz~
535   Ksieg, 1      |              rusza, ~A przed nią lęk i strach.~ ~
536   Ksieg, I      |                                      I~ ~Witajcie, kochane góry, ~
537   Ksieg, I      |               witaj droga ma rzeko! ~I oto znów jestem z wami, ~
538   Ksieg, I      |          Wrzaskliwy rozgwar miasta, ~I owa śmieszna cierpliwość, ~
539   Ksieg, I      |             Co ku wam pędzi duszę.~ ~I ona mnie wreszcie przygnała, ~
540   Ksieg, I      |           szumisz, ty wodo, ~Szeroko i głęboko.~ ~Tak! Chodzę i
541   Ksieg, I      |             i głęboko.~ ~Tak! Chodzę i patrzę, i słucham - ~O jakżeż
542   Ksieg, I      |                Tak! Chodzę i patrzę, i słucham - ~O jakżeż tu miło!
543   Ksieg, I      |         jakżeż tu miło! jak miło! - ~I śledzę, czy coś się tu może ~
544   Ksieg, I      |         Zmarł mój przyjaciel leciwy ~I uschły dwie wierzby nad
545   Ksieg, I      |               Pokryły nasze jesiony ~I jaskry się złocą w trawie ~
546   Ksieg, I      |          śmierć na życie przetwarza ~I ścieżki myśli mych prości.~ ~
547   Ksieg, I      |              witaj, droga ma rzeko! ~I oto znów jestem z wami, ~
548   Ksieg, II     |           Śnieżyste widzę szczyty . ~I jak się nad nimi sklepi~
549   Ksieg, II     |             Pamiętam dobrze tę burzę~I z tajemnicą świata~Chodzić
550   Ksieg, II     |             mnie przegina:~"Jest Bóg i czegóż ci więcej?!"~ ~To
551   Ksieg, III    |         snuje pod płotem - ~Skąd ona i dokąd wiedzie, ~Prawie nie
552   Ksieg, III    |           bogactwa! - ~Wyciągam ręce i zgarniam~Skarby bożego władztwa...~ ~
553   Ksieg, III    |          mnie dziś pewność ~O cudzie i o nie-cudzie...~ ~Nie ma
554   Ksieg, VII    |       podróżną, co barki ci gniecie,~I pokrzep siły czarą miłości:~
555   Ksieg, VII    |       zdradnie.~ ~Takie są dzieje~Że i najczystsza fala, co jaśnieje ~
556   Ksieg, VII    |            nieba, ciemno się skłębi ~I muł i zielsko wyrzuci z
557   Ksieg, VII    |             ciemno się skłębi ~I muł i zielsko wyrzuci z głębi, ~
558   Ksieg, VIII   |            żaden się ukaz ~Nie ugnie i nie poniży.~ ~Nie władnie
559   Ksieg, VIII   |           swe osobiste, ~Parafian ma i poddanych ~Wielce dobraną
560   Ksieg, VIII   |         listę.~ ~Swych praw świadoma i dzierżaw, ~Nieraz i w pychę
561   Ksieg, VIII   |         świadoma i dzierżaw, ~Nieraz i w pychę porasta, ~Myśli,
562   Ksieg, VIII   |       przymierze! - ~Iż coś ją więzi i pęta, ~Coś ją na arkan bierze.~ ~
563   Ksieg, VIII   |              ogródku ~Puściły kiełki i rosną, ~W raba zmieniają
564   Ksieg, VIII   |             stołu kradnie, ~Potrzebę i rozkosz niewoli ~Budzi w
565   Ksieg, VIII   |         Budzi w jej sercu na dnie.~ ~I dusza ma, wielce posłuszna, ~
566   Ksieg, X      |                         X~ ~O wielcy i syci tej ziemi! ~Cóż z wami
567   Ksieg, X      |             samych lnów uprzędzona, ~I choć jednakie nam sukno ~
568   Ksieg, X      |         skuwać z wami, ~Jakie ogniwa i sploty, ~Choć wspólne snadź
569   Ksieg, X      |          wspólne snadź mamy grzechy ~I wspólne, jeśli są, cnoty?~ ~
570   Ksieg, X      |              szeptów tej głuszy, ~Bo i wy przecież także ~Wrażliwe
571   Ksieg, X      |           Wrażliwe miewacie uszy -~ ~I z was zamyśleńcy powstali ~
572   Ksieg, X      |              z wami ~Łączniki, węzły i spójnie, ~Choć jedno z błękitów
573   Ksieg, X      |           jak wasza, ~Licha być może i podła - ~Z uwiądu, co musiał
574   Ksieg, X      |           mojemu najbliżsi ~Maluczcy i przeubodzy -~ ~Że wszystko,
575   Ksieg, XI     |                Że swym bluźnierstwom i klątwom ~Czynu wyciśnie
576   Ksieg, XI     |     Przewrotu, co berło Mu złamie.~ ~I dzisiaj nie żal mi tego, ~
577   Ksieg, XI     |       Uśmiechał się pobłażliwie...~ ~I dziś ja sam uśmiechnięty, ~
578   Ksieg, XII    |            Sięgasz po kromkę chleba ~I dzieląc ją, dajesz mi cząstkę, ~
579   Ksieg, XII    |        drzewa ~Nutę odkryłem świeżą ~I czym już doszedł, co żyje ~
580   Ksieg, XII    |           doszedł, co żyje ~Za nieba i ziemi rubieżą?~ ~Czy mgły
581   Ksieg, XII    |         dzisiaj, melodie skowrończe ~I kiedy z zwątpieniem w pieśń
582   Ksieg, XV     |         Wierchu, ty Wierchu Lodowy! ~I znowu się zwracam do ciebie, ~
583   Ksieg, XV     |              mi w słońce utrudnia.~ ~I owszem, przyznaję się, że
584   Ksieg, XV     |            rwał mnie w swą otchłań, ~I dzisiaj mi radość mą kradnie.~ ~
585   Ksieg, XV     |              mi radość mą kradnie.~ ~I dziś mnie, o Wierchu promienny, ~
586   Ksieg, XV     |            zjawiska,~A ich przyczyna i skutek ~Nieomal w rozpacz
587   Ksieg, XV     |        odbiegają ~Te kłamu zwiastuny i gońce, ~Dziś moją prawdą
588   Ksieg, XV     |    wszechwładną ~Zieloność, woń łąki i słońce.~ ~Przenika mnie
589   Ksieg, XV     |              Przenika mnie blask ich i świeżość,~I twoja skalista
590   Ksieg, XV     |           mnie blask ich i świeżość,~I twoja skalista władza,~O
591   Ksieg, XV     |          Wierchu, ty Wierchu Lodowy!~I znowu się zwracam do ciebie, ~
592   Ksieg, XVI    |            Pożera z wolna jej serce ~I potem, zadowolone, ~Podąża
593   Ksieg, XVI    |           wróci ku niej krąg słońca ~I że promieniejący ~Pochłaniać
594   Ksieg, XXI    |    przychodzi, ~Mróz przyjdzie srogi i na cię.~ ~Nim się spostrzeże
595   Ksieg, XXI    |      Kostusia się zjawi z klepsydrą ~I kosą, niezawołana.~ ~Skurczysz
596   Ksieg, XXI    |              Skurczysz się, skręcisz i chętnie ~Staniesz przed
597   Ksieg, XXI    |          Pętlicę zarzucisz na szyję ~I pójdziesz rad do Kanosy.~ ~
598   Ksieg, XXI    |         człowieka.~ ~Dłoń mu uścisnę i powiem:~Chudobaśmy obaj,
599   Ksieg, XXI    |     Przybywam - rzeknę - z nadzieją ~I niechże będzie, co będzie.~ ~
600   Ksieg, XXI    |              się chwili ukorzę.~ ~Bo i cóż robić, gdyś taką ~Raczył
601   Ksieg, XXI    |             najlichsze źdźbło trawy ~I człeka, co z losem się zmaga.~ ~
602   Ksieg, XXI    |         ludzi, ~Choć ślepi są, głusi i niemi, ~Publicznie bym ukląkł
603   Ksieg, XXI    |           Pętlicy zarzucać na szyję ~I czołgać się do Kanosy.~ ~
604   Ksieg, XXXI   |             Upajam się jej zapachem,~I dzisiaj tak samo on świeży -~
605   Ksieg, XXXV   |               A nieświadoma drogi.~ ~I oto od onej pory, ~Spowitej
606   Ksieg, XXXV   |       przeczuwali?~ ~Cnotami szliśmy i grzechem, ~Dumni i przygnębieni, ~
607   Ksieg, XXXV   |           szliśmy i grzechem, ~Dumni i przygnębieni, ~Nie myśląc
608   Ksieg, XXXV   |       Niewielki jest dom tego życia ~I niewysokie są ściany, ~Śród
609   Ksieg, XXXV   |          Radośnieśmy życie przyjęli ~I śmierć przyjmiemy radośnie.~ ~
610   Ksieg, XL     |      najtaniej, ~Jak poklask zdobywa i rentę, ~Kto krzyczy, iż
611   Ksieg, XL     |                 Z pokłonem się cisną i radą ~Najpospolitsi szuje.~ ~
612   Ksieg, XL     |         sumienia głuszą.~ ~Sztandary i proporczyki, ~Przemowy i
613   Ksieg, XL     |             i proporczyki, ~Przemowy i procesyje, ~Oto jest treść
614   Ksieg, XL     |             Lecz brat mój najbliższy i siostra, ~W tak czarnych
615   Ksieg, XL     |                Ta siostra najbliższa i brat ten, ~Wybrani spomiędzy
616   Ksieg, XL     |        zarosłe ich brzegi, ~Łopianem i podbiałami:~Spieszę z Nią
617   Ksieg, XL     |             swą na czoło mi kładzie ~I razem o sprzętach marzy.~ ~
618   Ksieg, XL     |            nuży.~ ~Podporą ci będzie i brzaskiem ~Ta ziemia, tak
619   Ksieg, XL     |      olbrzymia rzeka ~Wezbrała krwią i rozlewa ~W krąg purpurowe
620   Ksieg, XL     |             swe nurty, ~Zabiera domy i drzewa.~ ~Jakoweś idą pomruki - ~