Part, Section

 1    Chal, XXX|        Ludzie w śmiechy, szydzą swym zwyczajem... ~Cóż dziwnego?
 2    Chal, XL | Chciałby wszystkich pomieścić w swym łonie, ~Choć mu Spartak
 3    Chal, XL |        Choć mu Spartak szepce o swym zgonie, ~Choć go nieraz
 4    Krza, 4  |         Że zetnie na nim smreki swym oddechem, ~Sił pozbawione
 5   Hymny, 1  |         nas z tej głuszy,~która swym tchnieniem głębokiem~ogarnia
 6   Hymny, 1  |    strasznych dróg!~Zawiśnij na swym krzyżu, sterczącym w niebiosa,~
 7   Hymny, 1  |   niewyczerpanych gniewów, ~ona swym okiem patrzy w jego oczy - ~
 8   Hymny, 2  |          o Nieśmiertelny,~który swym jednym oddechem ~wypełniasz
 9   Hymny, 3  |  szeleści.~Straszliwym bywasz w Swym monarszym gniewie:~rozkwitłe
10   Hymny, 3  |         pełza cicha noc, ~stoki swym wielkim przytłacza spokojem,~
11   Ksieg, XI |         zaklnie, zabluźni.~ ~Że swym bluźnierstwom i klątwom ~
12   Ksieg, XI |      dziwie, ~A tylko na tronie Swym siedząc, ~Uśmiechał się
13   Ksieg, XV |            Pytasz się, Wierchu, swym blaskiem ~Patrzący do mego