Part, Section

 1    Chal, I     |     skarb bogaty,~Ale wspomnień, co łzawią obficie -~Hej! czy
 2    Chal, I     |         Hej! czy przyjdzie czas, co łzy te spłoszy?!...~ ~
 3    Chal, V     |                              V~ ~Co za rozgwar, co za życie
 4    Chal, V     |               V~ ~Co za rozgwar, co za życie w siole! ~Jakie
 5    Chal, VI    |                            VI~ ~"Co?... naprawdę?... Eh! smalone
 6    Chal, VIII  |         czarnego, ~Żal warkocza, co zakrył mi oczy -"~ ~I w
 7    Chal, IX    |                             IX~ ~Co dzień chodzi, czy pogoda
 8    Chal, XIX   |        po doktora - "~Księże, za co?... Doktór dla bogaczy...~ ~
 9    Chal, XXI   |         w oku, ~Nad najmłodszym, co leży w kolebce.~ ~A gdzie
10    Chal, XXVI  |       ciecze. ~Jak z drzew rosa, co się pozginały... ~Ej! ta
11    Chal, XXIX  |     Połamane pacierze i sińce - ~Co za skarby! jakież to bogactwo!~ ~
12    Chal, XXXI  |        Działajcie rozumnie!~ ~Po co leźć wam, gdzie błyszczą
13    Chal, XXXVI |           jak kłos się odzywał, ~Co liść szemrze i wody koryto.~ ~
14    Chal, XL    |      Szepcąc: "Bracie!" z okiem, co nie kłamie.~ ~Ale panicz
15    Chal, XL    |         Dłoń mu wyrwie i spyta: "Co?... chamie!?..."~ ~ ~
16    Krza, 2     |         Że cząstka jasnej mocy, ~Co rodzi słońca, nie ma władzy, ~
17    Krza, 3     |      przeczucie, że zgubę ~Tego, co duszy wybawieniem zwie się, ~
18    Krza, 3     |         lesie, ~Dech ów porusza, co byt w onej porze, ~Gdy pod
19    Krza, 3     |     splata~W echo tych cierpień, co ranią pierś świata...~ ~
20    Krza, 3     |      cichy wiew porusza~W pieśń, co ma w sobie zapomnienia zdroje,~ ~
21    Krza, 3     |      sobie zapomnienia zdroje,~ ~Co rozpłynięciem jest bytu.
22    Krza, 4     |         głuchy, niewidomy,~Gość, co od skalnych wlecze się przekopów.~ ~
23    Krza, 4     |       boleść, jakaś zawierucha, ~Co słabym bytom pewną śmierć
24    Krza, 4     |       dla idących czasów, ~A to, co mocne, odpowie jej echem.~ ~
25    Krza, 4     |    Wiewem niszczącym? Sam orzeł, co kręgi ~Toczy podniebne,
26    Krza, 5     |         dźwięki ~Płyną po rosie, co hal miękki ~Aksamit w wilgną
27    Krza, 5     |         krople strąca ~Na limbę, co tam próchniejąca ~Leży,
28    Krza, 6     |     wieki...~ ~Za nią jak zdrój, co ledwie ciecze, ~Snują się
29   Hymny, 1     |  owinięta cierniową koroną, ~Ty, co rozpierasz swej męki ogromem ~
30   Hymny, 1     |        przędzą pokrywa~wszystko, co jest...~O biada!...~ ~Biada!...
31   Hymny, 1     |      twarzą~tam, ku tym zmrokom, co zaległy ziemię,~tam, ku
32   Hymny, 1     |      rosną w jakiś straszny las,~co wierzchołkami swych bolesnych
33   Hymny, 1     |     męczeńskie drzewa.~Wszystko, co było dalekiem i bliskiem,~
34   Hymny, 1     |        było dalekiem i bliskiem,~co opadało w niedojrzaną głąb~
35   Hymny, 1     |    tchnienie żywota przenika~to, co od wieków zagasło...~W Pańskiego
36   Hymny, 1     |      broda ~rozpalonego Szatana,~co świat umierający okrył swoim
37   Hymny, 1     |   rozpusty! Kyrie elejson. ~Nic, co się stało pod sklepem niebiosów, ~
38   Hymny, 2     |         bożą, ~tę władającą moc, co nad wiekami ~nieugaszoną
39   Hymny, 2     |     łkające smutki ~wśród trawy, co z cichym szelestem ~pożółkłe
40   Hymny, 2     |         dla dziadka proszalnego, co w gorącej wierze~ciche odmówi
41   Hymny, 2     |         w szarpiącej modlitwie, ~co jako dzwon ten łka, ~o zmiłowanie
42   Hymny, 3     |     kołach, ~zanim się stało to, co cię pożera.~ ~O duszo, spragniona
43   Hymny, 3     |         swych głębiach wszystko, co ją zmogło~urągowiskiem i
44   Hymny, 3     |         ma leki.~O tej godzinie, co szczęście niesie,~pieśń
45   Hymny, 3     |  początkiem,~zanim się stało to, co nas pożera!~Czemu nie gaśniesz?!~
46   Hymny, 3     |         Gdzież jest ten płomień, co skry Twej dosięga? ~Gromem
47   Hymny, 3     |    oceanem tych ciężkich oparów,~co pochłonęły me słońce?~Księżyc
48   Hymny, 3     |     sobiem szeptał jak złodziej, co w każdym~widzi złodzieja:
49   Hymny, 3     |          sieć swojej pokusy ~tę, co mi ongi była mocą szczęścia, ~
50   Hymny, 3     |      elipsach,~aby się stało to, co nas pożera!~Karz mnie, człowieka,
51   Hymny, 3     |    pożera!~Karz mnie, człowieka, co krąży po świecie~z brzemieniem
52   Hymny, 3     | początkiem, ~zanim się stało to, co nas pożera...~ ~Błogosławioną
53    Boha, 2     |          wiecznym jest tylko to, co z wiecznego wyrosło!~Codzienne
54    Boha, 2     |      doświadczenie, że wszystko, co żyje, umiera: Jestem, więc
55    Boha, 2     |    jestem z ludu, więc rozumiem, co lud, a co męty i szumowiny -.~
56    Boha, 2     |         więc rozumiem, co lud, a co męty i szumowiny -.~Przedsię
57    Boha, 2     |         że tak powiem -- nie! po co myśleć dziś o niej, gdy
58    Boha, 3     |     mówić o tobie, jako o czymś, co wartością przewyższa wór
59    Boha, 3     |          ani też z skowytem psa, co się wyśliznął z pętlicy
60    Boha, 3     |          do wnętrza twojego Ten, co serce ma z ognia i jednym
61    Boha, 3     |  zgniotłem w sobie już wszystko, co by mi przypominało procesję
62   Ksieg, I     |       owa śmieszna cierpliwość, ~Co z wyrzeczenia wyrasta.~ ~
63   Ksieg, I     |     Przerywa je tylko tęsknota, ~Co ku wam pędzi duszę.~ ~I
64   Ksieg, I     |    Twórcze podmuchy wieczności, ~Co śmierć na życie przetwarza ~
65   Ksieg, VII   |          swej drogi wędrowiec?~ ~Co za wyrocznie~Rzekły ci prawdę,
66   Ksieg, VII   |         dziecię,~Sakwę podróżną, co barki ci gniecie,~I pokrzep
67   Ksieg, VII   |     jeśli padnie~Kropla goryczy, co leży gdzieś na dnie,~Zawiedzionymi
68   Ksieg, VII   |    dzieje~Że i najczystsza fala, co jaśnieje ~Odblaskiem nieba,
69   Ksieg, VII   |      świecim wzajemną~Śród tych, co dnia nie zaspali.~ ~O, niebogato ~
70   Ksieg, VIII  |       arkan bierze.~ ~Nasturcje, co w naszym ogródku ~Puściły
71   Ksieg, VIII  | bezlitosną.~ ~Kwiat złotogłowia, co właśnie ~Dziś zakwitł nam
72   Ksieg, VIII  |         po sobie.~ ~Ten kret tu, co pod korzeniem ~Tych maków
73   Ksieg, VIII  |        uginać szyję.~ ~Ta wrona, co dla swych piskląt ~Chleb
74   Ksieg, X     |       czystym schyleni obrusem, ~Co dziesięć łokci mierzy?~ ~
75   Ksieg, X     |  Patrzący na świat nieobłudnie, ~Co jakżeż głęboko umieli ~Sondę
76   Ksieg, X     |     czujnie?~ ~Chociaż ten grom, co w tej chwili ~Zabójczym
77   Ksieg, X     |        może i podła - ~Z uwiądu, co musiał zejść z drogi, ~Która
78   Ksieg, X     |     Pragnący posiąść tę miłość, ~Co się ku wszystkim skłania.~ ~
79   Ksieg, X     |      przeubodzy -~ ~Że wszystko, co tylko jest w duszy ~Z najszlachetniejszej
80   Ksieg, XI    |         Wiedziały o tym potęgi, ~Co gdzieś po norach drzemią ~
81   Ksieg, XI    |       żądzą odmiany, ~Przewrotu, co berło Mu złamie.~ ~I dzisiaj
82   Ksieg, XII   | najbardziej ja lubię ~Ciekawość, co z oczu ci tryska, ~Gdy wracam,
83   Ksieg, XII   |      świeżą ~I czym już doszedł, co żyje ~Za nieba i ziemi rubieżą?~ ~
84   Ksieg, XII   |    będzie prawdziwa! - ~Na hymn, co zagaśnie li z życiem, ~Godnego
85   Ksieg, XV    |        jest coś w moim wnętrzu, ~Co drogę mi w słońce utrudnia.~ ~
86   Ksieg, XV    |       się na dnie, ~Cień świata, co rwał mnie w swą otchłań, ~
87   Ksieg, XVI   |       Czarne, błyszczące skały, ~Co same się w żarach słonecznych ~
88   Ksieg, XXI   |     przyjdzie mróz na mą skórę, ~Co juści wszystkich nas czeka, ~
89   Ksieg, XXI   |      nadzieją ~I niechże będzie, co będzie.~ ~Juhas-ci jestem
90   Ksieg, XXI   |          źdźbło trawy ~I człeka, co z losem się zmaga.~ ~Najmniejszy
91   Ksieg, XXXI  |        się fala toczy ~Potokiem, co wysechł w lecie, ~Spomiędzy
92   Ksieg, XXXI  |      życie.~ ~W tym wyczerpaniu, co dzisiaj ~Świat tak cudownie
93   Ksieg, XXXVII|        praw się zaparli ~Do dni, co by chwałą świeciły.~ ~Byście
94   Ksieg, XXXVII|     Byście te przyszłe szeregi, ~Co z waszej krwi powstać mają, ~
95   Ksieg, XXXVII|     Macierzy, ~Dziecko tej krwi, co daremnie ~Rozlewa się coraz
96   Ksieg, XXXVII|          niej krew nie stężała, ~Co dawno na kres swój czeka.~ ~