Part, Section
1 Chal, XXVII| chłopy o chlebie ~I o żurze ku żniwnym zagonom.~ ~Idą gwarząc,
2 Krza, 1 | wnet olbrzymie, ~Nachyla ku mnie smutną twarz, ~A Rozpacz
3 Krza, 1 | Rozpacz mu na imię.~Nachyla ku mnie bladą skroń, ~Źrenicą
4 Krza, 3 | TĘSKNIĘ KU TOBIE, O SZUMIĄCY LESIE!]~ ~
5 Krza, 3 | SZUMIĄCY LESIE!]~ ~I~Tęsknię ku tobie, o szumiący lesie!~
6 Krza, 3 | tobie, o szumiący lesie!~Ku twoim pieśniom, które wiew
7 Krza, 6 | Szczyt się przy szczycie ku niej słania... ~Ona omdlenie
8 Hymny, 1 | przepastnej otchłani,~i ku niebiosom wyrzuca ich kłąb,~
9 Hymny, 1 | wieków pnę się z tym ciężarem~ku wiekuistej wyży,~i zbladłą
10 Hymny, 1 | odwrócić się twarzą~tam, ku tym zmrokom, co zaległy
11 Hymny, 1 | co zaległy ziemię,~tam, ku piekielnej przełęczy,~na
12 Hymny, 1 | mętne oczy podnoszą do góry~ku ich schylonym skroniom...~
13 Hymny, 1 | westchnieniem głębokiem, ~ku Twojej wyży~modlitwy niesie
14 Hymny, 2 | mam wlec się na rozdroże,~ku tym pochyłym krzyżom,~którym
15 Hymny, 2 | przymgloną ciągnących żurawi, ~ku cichej, na rozstajach kopanej
16 Hymny, 2 | ze mną na samotne pola, ~ku tym ostami porosłym przydrożom, ~
17 Hymny, 2 | strasznego lęku.~A każda głowa ku ziemi się słania ~każde
18 Hymny, 2 | wlokły z gromnicami w dłoni ~ku tej nieznanej ustroni, ~
19 Hymny, 3 | i grzbietem białych gór ~ku onym dniom zapomnianym, ~
20 Hymny, 3 | przerażeniem,~i w świat podąża, ku onym rozstajom, ~k`temu
21 Hymny, 3 | rozstajom, ~k`temu pustkowiu, ku chacie samotnej, ~k`temu
22 Hymny, 3 | cudotwórcze dźwięki,~i podpływają ku cichej, pokornej,~ku nieskalanej,
23 Hymny, 3 | podpływają ku cichej, pokornej,~ku nieskalanej, ku skupionej
24 Hymny, 3 | pokornej,~ku nieskalanej, ku skupionej duszy,~klęczącej
25 Hymny, 3 | ona i Ty,~wznosi się dusza ku Tobie.~Bo gdzież jest większy
26 Hymny, 3 | słońca. ~A pnąc się w górę, ku rzeźbionym grotom, ~ku tajemniczym
27 Hymny, 3 | ku rzeźbionym grotom, ~ku tajemniczym snom stalaktytowym ~
28 Hymny, 3 | snom stalaktytowym ~albo ku wirchom, skąd pycha ~wygraża
29 Hymny, 3 | gorączkę, ~potworna żądza ku Twemu - zwierzęciu! ~Moja
30 Hymny, 3 | ludnym mieście, ~spiesząc ku śmierci, która czeka na
31 Boha, 1 | snach niespokojnych, pędziła ku parkom, ranną zlanym rosą,
32 Boha, 2 | kar piekielnych wiedli nas ku nim na twardym rzemieniu
33 Boha, 2 | wodze tęsknocie aż gdzieś ku niebieskawym borom Fontainebleau,
34 Boha, 3 | snują się po łąkach i owsach ku niebotycznym górom...~a
35 Boha, 3 | snują się po łąkach i owsach ku niebotycznym górom:~Ja klaskać
36 Ksieg, I | Przerywa je tylko tęsknota, ~Co ku wam pędzi duszę.~ ~I ona
37 Ksieg, II | gałązek końce, ~Szept, bywa, ku górze poślę:~"O Tworzycielu,
38 Ksieg, II | tysięcy! - ~Z szeptom się ku mnie przegina:~"Jest Bóg
39 Ksieg, III | chwiejnością ludzie! - ~Przypływa ku mnie dziś pewność ~O cudzie
40 Ksieg, VII | Powiedz mi, powiedz, ~Jaki cię ku mnie sprowadził manowiec? ~
41 Ksieg, VII | Powiedz mi, powiedz,~Jaki cię ku mnie sprowadził manowiec? ~
42 Ksieg, X | musiał zejść z drogi, ~Która ku chwale wiodła?...~ ~Te na
43 Ksieg, X | posiąść tę miłość, ~Co się ku wszystkim skłania.~ ~Lecz
44 Ksieg, XI | Wiedziały, że jeno się zbliżyć ~Ku popiołowi mej kuźni, ~A
45 Ksieg, XVI | jeszcze w tej porze ~Błagalnie ku niebu wdzięczy.~ ~Błagalnie
46 Ksieg, XVI | Błagalnie się wdzięczy ku słońcu~Ta bryła srebra szczera,~
47 Ksieg, XVI | snadź będzie żyła, ~Że wróci ku niej krąg słońca ~I że promieniejący ~
48 Ksieg, XXI | Kanosy.~ ~Nigdym się nie rwał ku cnocie, ~Grzechów spełniłem
49 Ksieg, XXI | czeka, ~Przywołam ze wsi ku sobie ~Najnędzniejszego
50 Ksieg, XXXI | Przystaję na długiej miedzy, ~Ku rżyskom nakłaniam lica, ~
51 Ksieg, XXXV | swój szarwark powszedni, ~Ku oknom zwracamy źrenice, ~
|