Part

 1 Now |          niepokój panuje w uliczce. Stary Mendel dziwi się i częściej
 2 Now |             idą w pięciu do szynku?~Stary Mendel kręci głową, smokcząc
 3 Now |           jakby~swój, jakby domowy.~Stary, łysy zegarmistrz z przeciwka
 4 Now |             ból jakiś krzyże łamie, stary Mendel nakłada w małą fajeczkę
 5 Now |            jeden wnuk pozostał. Gdy stary Mendel rozpala swoją fajeczkę,
 6 Now |          talerz z mięsem i jarzyną. Stary Mendel odbiera od niej ten
 7 Now |           pasem przepasanej bluzie. Stary Mendel jest w ciągłej o
 8 Now |      tornistra książki i zeszyty, a stary Mendel zabiera się do swego
 9 Now |            kołysania się na stołku. Stary introligator wszakże zupełnie
10 Now |            uroczyście, świątecznie.~Stary Mendel ma na sobie wytarty
11 Now |      szczęście dziad zamyka wkrótce stary modlitewnik i błogosławieństwem
12 Now |         wszakże przechodził tamtędy stary proboszcz, a spojrzawszy
13 Now |             i wziął się do książek. Stary introligator bardziej jednak
14 Now |         tornistra do szkoły ruszył, stary poszedł do okna i patrzył
15 Now |         która mu na oczy wjeżdżała, stary o swoich przywidzeniach
16 Now |      książki pociemniałe, pałające. Stary Mendel jakby nie widział
17 Now |       błyszczącą stalową sprzączką.~Stary Mendel zamrugał kilka razy
18 Now |        milczał więc dyplomatycznie.~Stary introligator odpowiedzi
19 Now |              byle pieniądze miał...~Stary introligator nie dał mu
20 Now |           zawsze to żywioł cudzy...~Stary introligator znów zamrugał
21 Now |            do dziada się przytulił, stary pogłaskał go po głowie i
22 Now |            dla drugiego. Mnie jeden stary chłop powiadał, co jak bocian
23 Now |            swój! Cha, cha. cha'....~Stary Żyd kiwał głową i uśmiechał
24 Now |      dzielącą izbę od małej alkowy. Stary Żyd łysnął oczami raz i
25 Now |            samym tonem zegarmistrz-~Stary Żyd odskoczył nagle na dwa
26 Now |                zapytał chłodno.~Ale stary introligator już się uspokoił.
27 Now |           paliła się tam na stołku. Stary pantofle zrzucił, do łóżka
28 Now |             prawą i na lewą stronę. Stary introligator pracował gorączkowo,
29 Now |   złotobrunatne, migotliwe płomyki.~Stary patrzył się z lubością na
30 Now |   upuszczając szynę! i tornister...~Stary osłupiał- Ale wnet oprzytomniawszy,
31 Now |           niezmiernie długiej nogi, Stary introligator uchwycił go
32 Now |            mu przez ściśnięte zęby.~Stary introligator umilkł, wyprostował
33 Now |            zniknął w pustej sionce.~Stary Żyd słuchał. Ani szlochania
34 Now |         Izba zapełniała się ludźmi.~Stary Mendel jedną rękę oparł
35 Now |        alkowy. W kącie tym siedział stary Mendel Gdański, bez ruchu,
36 Now |        Przecie panu nikt nie umarł!~Stary Żyd milczał.~Po chwili dopiero
37 Now |               Widzicie ją! Grat!... stary grat!... Jaka pani! Jak
38 Now |         było dobre, a jak kupić, to stary grat! Poczekaj, ty flądro...
39 Now |          Wicek!~- A co?~- Wiesz?... Stary to ci płakał przy tym graniu!~-
40 Now |        zażywał- Człowiek to był już stary, wysoki i dobrze zgarbiony;
41 Now |            ciężką, bo kumoter, choć stary, prosto pod nią stał; a
42 Now |            i ryżawej brody. Did nie stary był jeszcze, ale srodze
43 Obra|               jeszcze jeden numer". Stary Jakub, idący tym razem przede
44 Obra|        poznałam, że to recydywista, stary, szczwany ćwik.~"Wielmożny"
45 Obra|            to z powodzeniem. Jakub, stary strażnik, znał ją widać
46 Obra|            zwykłej bezczelności, bo stary Jakub splunął w bok i z
47 Obra|              wielmożnego", stanęły.~Stary Jakub miał je za to do połowy
48 Obra|        przystanku korzysta, aby łeb stary zwiesić i zdrzemnąć na chwilę.
49 Obra|        wyprężył do niemożliwości, a stary Jakub szyję z niebieskiej
50 Obra|       Osmólec? - zapytałam jeszcze.~Stary nie odpowiedział zrazu,
51 Obra|           zapomogi nie wydał, kiedy stary zipnął. Pan Bóg miłosierny
52 Obra|             Jest to Kuntz Wunderli, stary tragarz, którego wszyscy
53 Obra|           przez chwilę, mnąc w ręku stary pilśniowy kapelusz, a chude
54 Obra|              osłupiałe i stroskane. Stary Kuntz usiłuje im wszakże
55 Obra|           się przyglądać. Istotnie, stary wygląda wcale jeszcze dobrze.
56 Obra|      licytacji znów sobie odbierze. Stary Kuntz umie to cenić. Wie
57 Obra|             my go co dzień widzimy. Stary ledwo dycha, nie uciągnie,
58 Obra|          ośmdziesiąt albo i więcej?~Stary chrząknął. Ośmdziesiąt dwa
59 Obra|            milczy.~- Ile macie lat, stary? - pyta go Tödi Mayer. Kuntz
60 Obra|             i cztery!~- A pokaż no, stary, zęby - odzywa się oberżysta
61 Obra|           ku niemu.~- A machnij no, stary, pięścią! Dalej!~Wunderli
62 Obra|           ma ochotę. - Maszeruj no, stary!~Ale stary miesza się widocznie.
63 Obra|             Maszeruj no, stary!~Ale stary miesza się widocznie. Nogi
64 Obra|             Maszerować! Maszerować, stary!~Pan radca surowo spogląda
65 Obra|          Dalej! - odpowiadają inne.~Stary idzie. Sztywne jego nogi
66 Obra|        urząd czeka? Dalej, naprzód!~Stary Wunderli jest wszakże w
67 Obra|         Gdyby go nie przytrzymywał, stary upadłby może. W duchu nie
68 Obra|   przeskoczy! - dodaje inny.~- Zuch stary! - woła trzeci.~- Jakże
69 Obra|         jeszcze, że zdrowe! Jak się stary rozje, to go nie natkam,
70 Obra|             Sprüngli - dość, że się stary Hänzli u niego powiesił...~-
71 Obra|        swoim chodzi. U mnie ciepło.~Stary Wünderli spogląda po sobie
72 Obra|            samym warunkiem? - myśli stary Kuntz, a nędzne jego nogi
73 Obra|       spogląda ciekawie w kąt sali, stary Kuntz także podnosi głowę
74 Obra|        trzyma najmłodszego chłopca.~Stary otwiera usta i patrzy z
75 Obra|             przenikliwym głosikiem.~Stary wnuka nie widzi, słyszy
76 Obra|            ku drzwiom wskroś ciżby.~Stary patrzy za nim. Jest niespokojny,
77 Obra| bezpośrednio do starego Kuntza.~Ale stary Kuntz nie słyszy.~Lewa jego
78 Obra|           dziecka. Idą... Przeszli.~Stary opuszcza głowę i trzęsie
79 Obra|           Żre i pali...~- Słyszysz, stary? - powtarza Tödi Mayer głośniej. -
80 Obra|        szczętami letniej kamizelki.~Stary Wunderli drży silnie, częścią
81 Obra|          górę tę widzieli z bliska.~Stary nie ma wprawdzie żadnego
82 Obra|      fałszywy szeląg, roztrząsa jak stary łachman, przenika go do
83 Obra|          dodaje oberżysta z Mainau.~Stary Wunderli słucha tego i dusza
84 Obra|  sprzedawała buty. Pamięta też, jak stary Hänzli obtarte miał od szlej
85 Obra|    sczerniała i wyschła. Kurczy się stary, głowę w ramiona chowa,
86 Obra|             przy mleczarskim wózku. Stary Wunderli pogląda na lewo
87 Obra|            mówi głośniej jeszcze, a stary Kuntz Wunderli zmruża nagle
88 Obra|           jakby mu ręce zadrżały, a stary, siwy ksiądz, co przed ołtarzem
89 Obra|     płócienną płachtą, na nią idzie stary, z wybrakowanych kołder
90 Obra|            na parę godzin dziennie. Stary, przyzwoitej powierzchowności
91 Wier|              nie żyje...~Pies nawet stary pozostał u płota~I z cicha
92 Dzie|           spod Płocka~Pod ten Toruń stary~Złotym żytem i pszenicą~
93   1 |             gada...~ ~Za nimi sługa stary, z niemowlątkiem~Na ręku,
94   1 |            sam ty zawsze bratobójca stary,~Co na ołtarzach najświętszych