Part

 1 Now |     wiechetek ze żytniej słomy, co nim trumnę pokropują święconą
 2 Now |        wiem; ale że okrutnie się w nim rozmiłowała, choć tam ludzie
 3 Now |            ono kożuszysko tylko na nim trzęsło, ale że głosu nic
 4 Now |           i poszedł. Wyleciałam za nim. wołam: "Ustim! Ustim!"
 5 Now |        słomę i siedzi. Chłopaki za nim: "Ustim! złaz do matki.
 6 Now |          chorowitej, rosnącej przy nim topoli, która, nie ma ani
 7 Now |         przeszło ćwierć wieku przy nim w fartuchu swoim skórzanym
 8 Now |           szczególnego, że widać w nim różne rzeczy oddalone i
 9 Now |          już dawno minęły.~Widać w nim i Resię. żonę jego, z którą
10 Now |       troski; a już najdłużej to w nim widać jego najmłodszą dziewczynę
11 Now |       poszedł do okna i patrzył za nim niespokojnie, długo.~Niepokój
12 Now |      pokrywając wrażenie. Jakie na nim te słowa wywarły. - A kto
13 Now |        podbródek i muskając się po nim. -Ale nie jest! W tym sęk,
14 Now |  zwinnością, której by się nikt. w nim nie domyślał. Wzrok jego
15 Now |           nie przyszło, coby się w nim ludzie gryźli jak psy. O
16 Now |           ręki otworzył i stanął w nim w rozpiętym kaftanie, w
17 Now |     Zielona lampka paliła się przy nim, chudy student siedział
18 Now |            starego łóżka, cośmy na nim we trzech sypiali.~Tego
19 Now |            Fełek kozły wywracać na nim zaczął.~Po ściągnięciu wszakże
20 Now |            wsadził. Wybiegliśmy za nim z tryumfem na podwórko.~-
21 Now |      nakryli, więc ucichł. Ojciec, nim się położył, raz jeszcze
22 Now |         był czegoś i gadać wiele z nim nie chciał.~Nazajutrz "handel"
23 Now |            stancji wchodziło. Przy nim stał moździerz z tłuczkiem
24 Now |             w Wielki Piątek, aby w nim utłuc cynamon do wielkanocnego
25 Now | codziennego życia. Matka prasowała nim tylko półkoszulki niedzielne
26 Now |            i siarczystego młynka z nim wywinął. Potem głośno się
27 Now |       repertuarze jego. Nigdy mu w nim dorównać nie mogłem. Rzucał
28 Now |        dziurawy, ale cały dzień na nim gwizdał, że to niby kolej
29 Now |   zasłoniła oczy i zaczęła płakać.~Nim wieczór przyszedł, było
30 Now |           go i długo medytował nad nim.~A była tego dnia duża odwilż.
31 Now |            skręcił, bom patrzył za nim, a ojciec precz jeszcze
32 Now |           do stajenki wszedł, a za nim pan Łukasz Smolik, chrzestny
33 Now |           z nami łączyło; mówiła o nim matka, że kutwa, że na groszach
34 Now |        Szkapa przyszła!~I trząsłem nim jak wiązką słomy, bo się
35 Now |           się do ojca. poszeptał z nim małowiele, za ręce się ścisnęli,
36 Now |             a i wódka zostawiła na nim swe ślady. U ozutych w postoły
37 Now | wystarczyłoby do zwrócenia przeciw nim całego ostrza karzącej sprawiedliwości.
38 Now |         ponowić i najusilniej przy nim obstawać. Wysoki Sąd nie
39 Now |           grzywy ku gorejącemu nad nim świecznikowi, który mu się
40 Now |        grozi z. tej strony.~Tuż za nim stoi Klim, mały gęsiarek
41 Now |          wyobraźnia odtwarza przed nim całą tę chwilę z zupełną
42 Now |    dzieciak nie wie nawet, że tu o nim mowa. Szeroko otwarte oczy
43 Now |            prawił tak. jakby przed nim ani prokurator, ani obrońca
44 Obra|     przeciągle parobek siedzący na nim w czerwonym lejbiku i samodziałowym
45 Obra|         gorączkowe. Zapalają się w nim i gasną blaski niespodziane,
46 Obra|      stanął, ci, co szli obok i za nim, stanęli także. Powyciągały
47 Obra|        Cygan za ożydla, zaszamotał nim i cisnął o bruk jakby powięź
48 Obra|       pokrwawili go, poszarpali na nim koszulę i tak zmordowali,
49 Obra|       dobrze to jest, ale cóż wy z nim myślicie zrobić?~-A zbić,
50 Obra|         Nie ubili na piękne, ale w nim wszystkie wątpia het precz
51 Obra|            Starsze wytaczają przed nim różne sprawy, młodsze uśmiechają
52 Obra|       oknem stał czarny stolik, na nim cynowa miseczka więzienna
53 Obra|          jak postronki, kolana pod nim drżały, nozdrzami prychał,
54 Obra|           widać, że słuszność przy nim, bo patrzył bystro, wprost
55 Obra|           pokazało! - powtórzył po nim zuchwale Osmólec, przekrzywiając
56 Obra|           zara stęka, że coś przed nim stoi. A ja co temu winien,
57 Obra|           temu winien, że co przed nim stoi? Ja za nim pałki nie
58 Obra|           co przed nim stoi? Ja za nim pałki nie nosił! Człowiek,
59 Obra|         zobaczył, złość i żałość w nim zakipiała, chwycił wielki
60 Obra|         wadze stojący i uderzywszy nim śpiącego w głowę. na miejscu
61 Obra|         numerem nie siedział, bo z nim msze aresztanty wytrzymać
62 Obra|     chwytał. Ale i tak wskórania z nim nie było. Dzień jak dzień-
63 Obra|          sobą trzyma, nogi się pod nim trzęsą jak w zimnicy, a
64 Obra|        właśnie jakby tam kto przed nim stał.~"O moje dziecko -
65 Obra|   kołnierzyk a kark kładący się na nim fałdą tłustej skóry - a
66 Obra|            i dobywszy fular, otarł nim czoło. Łatwo się pocił,
67 Obra|             zbyt obszerny, wisi na nim raczej, niżli go odziewa,
68 Obra|        roboty chwycą.~Gmina ma nad nim miłosierdzie, prawda, ale
69 Obra|      wskroś ciżby.~Stary patrzy za nim. Jest niespokojny, otwiera
70 Obra|     Wunderli słucha tego i dusza w nim truchleje. Co to będzie?
71 Obra|            będzie? Co to jeszcze z nim będzie? A to może nikt i
72 Obra|         gdyż każdy usuwa się przed nim z pewnym rodzajem respektu.
73 Obra|          Pamięta, jak Probstowa po nim sprzedawała buty. Pamięta
74 Obra|          białą ręką w leżące przed nim papiery i daje znak woźnemu.~-
75 Obra|            tak że się trzeba uczyć nim oddychać i dopiero z czasem
76 Obra|          na niego jak lew, rwał na nim ubranie, walczył i dopiero
77 Obra|    powrócił, bo wiedział, że ona o nim tylko myśli, tak jak i on
78 Obra|       ustawia cebrzyk, klęka przed nim, i wykręciwszy lekko każdą
79 Obra|        wpierw nosem trącić musisz, nim je zobaczysz, a które, gdy
80 Obra|    rozpostarty arkusz bibuły, a na nim kupki drobniejszego i grubszego
81 Obra|          zsyłka, porozumiewa się z nim, podaje prośbę - zawsze
82 Wier|            a wrzawa kipiała.~Przed nim szli ludzie... Myślące oblicza~
83 Wier|       opuszczeni,~Korząc się przed nim, biją w pierś swą - nagą!~ ~
84 Dzie|          Przeleciała kawał świata,~Nim tu do nas przyszła.~ ~Przeleciała
85   1 |        imieniem Chrysta!~Bo jest z nim świat ten na krzyżu rozpięty,~
86   1 |           dziecięcą posoką.~ ~Przy nim fujarka i nóż, i wierzbowe~
87   1 |      wyspie podobny, nieduży,~A na nim w wielkich blaskach stała*
88   1 |         choć znać było, że dusza w nim krzyczy,~Niemy miał język,
89   1 |         obciążona,~Jako dni onych, nim wyszli z jej łona.~ ~Błogosławiony
90   1 |            a ciało pod ciałem.~ ~A nim my przeszli te pierwsze
91   1 |    gołębich szczyty.~A gdy tak nad nim rozbrzmiały te spiże,~Zdawał
92   1 |           gnał kręgi,~A ziemia pod nim jak pod grzmotem drżała,~