Part

 1 Now |            świeciły spode łba, choć ich ta wielce od miski nie podnosił.
 2 Now |          przyszły Zaduszki, niby te ich "Dziady", co się w ten dzień
 3 Now |            Chłopaki zemknęły, jakby ich wiatr zdmuchnął, i nie było
 4 Now |           te słowa wywarły. - A kto ich ma bić? Urząd?...~- I...
 5 Now |             czemu nie? Ja sam pójdę ich bić!~-Ale nie! - rozśmiał
 6 Now |           bratem się zrobił, to już ich ten smutek jednym płaszczem
 7 Now |           coby nie były głodne. Tak ich kochał.~Zachłysnął się.
 8 Now |        bocian więcej dzieci ma, niż ich wyżywić może, to jedno albo
 9 Now |            do alkowy!....~Obstąpiły ich, zasłaniały sobą. pchały
10 Now |    młodzieńca i jego słowa uderzyły ich swą siłą. Skorzystał z tego
11 Now |      chcieli i. nami lecieć, aleśmy ich odpędzali biczem.~Dopieroż
12 Now |             panowie, dowód niezbity ich winy! Oto owo narzędzie
13 Now |           gdy praży słońce.~Dokądże ich, u diaska, trzymać tutaj
14 Now |            Szcze bliże !~Wszystkich ich teraz dobrze widać było.
15 Now |            jak te owce siwe.~Pięciu ich było.~Chłopcy drobni, przymizerowani,
16 Now |       zrozumieli tego.~Roztargnione ich spojrzenia błądziły po świetnych
17 Now |            miarkuje sobie, że kiedy ich tu w taką paradę wpuścili,
18 Now |           inaczej pójdzie, oho! Już ich tu panowie pewno nie po
19 Now |           wyciągnięta ręka dotknęła ich piersi.~Ale pan prokurator
20 Now |           od pierwszego słowa. Cały ich dyletantyzm zniknął gdzieś
21 Now |             jej szyk wojenny, który ich uporządkował wewnętrznie
22 Now |             nagle rozdzieliła się w ich oczach, a spoza niej wysunęło
23 Now |            Ale mówca nie pozostawił ich długo pod wpływem tego jednego
24 Now |        których największą silą była ich niezrównana prostota.~Żadnego
25 Now | bezpośredniości samego mówcy. Wzrok ich się zaostrzył, słuch wysubtelnił.
26 Now |          panom przysięgłym chroniąc ich od grubo działających na
27 Now |          pytania.~Są krótkie i jest ich dwa tylko.~Pierwsze: czy
28 Now |      zostało spojrzenie szukające w ich piersiach cieplej ludzkiej
29 Obra|          niemal następując- Większa ich część miała piersi zapadłe
30 Obra|           się w orbitach, a z głębi ich wyziera ogólne zniedołężnienie
31 Obra|   interesujących pamiątek. Oglądasz ich pięć, sześć, dziesięć, ale
32 Obra|            musisz zatlić tam, gdzie ich nie ma, a podtrzymywać i
33 Obra|         zapytujesz aresztantek, ile ich jest ze wsi. Bywa ich zwykle
34 Obra|           ile ich jest ze wsi. Bywa ich zwykle połowa w każdym numerze.
35 Obra|       umiesz, i przyprowadzić mi tu ich obu! Natychmiast! Słyszał?~-
36 Obra|       nocami pierał, za uprasowanie ich płacąc stróżce po parę groszy.~
37 Obra|           panowie! Gmina przygarnia ich i godząc rozumną rachubę
38 Obra|            już nędzarzy! Gmina jest ich matką, gmina jest ich żywicielką.
39 Obra|          jest ich matką, gmina jest ich żywicielką. Oto jest starzec
40 Obra|            oborę!~I nagle przejmuje ich uczucie poważania dla tych
41 Obra|        cieszyła się nieograniczonym ich zaufaniem.~Trzy czy cztery
42 Obra|     urządzenia. Jasność więc kamer, ich czystość, ich obszar uderza
43 Obra|           więc kamer, ich czystość, ich obszar uderza czymś nieoczekiwanym.
44 Obra|             War., ale widywałam tam ich matkę, staruszkę siedmdziesięcioletnią
45 Obra|        wszystko się wydało. Zabrali ich dwoje, zabrali i mnie. Tak
46 Obra|           tysięcy rubli, a przecież ich nie wzięła". - Jak ja to
47 Obra|             jest charakterystycznym ich rysem.~Żadna z uwięzionych
48 Obra|           moją "pani hrabina", co w ich przekonaniu i najwyższym
49 Obra|             najlepiej malować miało ich uczucie wdzięczności dla
50 Obra|        osoby, która była prawdziwie ich opiekuńczym aniołem.~O mnie
51 Obra|         były. Mówiłam tedy z nimi o ich rodzinie, o rodzinnym miejscu,
52 Obra|            które by skróciły termin ich kary.~Jest zwykle "w kamerze"
53 Obra|         podczas kiedy inne słuchają ich z otwartymi z podziwu ustami,
54 Obra|        kraść tak, jak inne dzieci w ich wieku biegają gonić motyle.
55 Obra|             od rana do nocy. Główną ich słabością było to, iż ogólnie
56 Obra|            zdartego pierza. Zarobek ich jest nędzny, jakkolwiek
57 Obra|            wzgląd na delikatniejszą ich robotę, która musi być wykonywana
58 Obra|        Przeszło trzydzieści pracuje ich tam w jednej obszernej izbie.
59 Obra|      fizjognomie mają Żydówki. Jest ich tu spory procent. Cała jedna
60 Obra|          tygodni temu, a teraz znów ich tu do trzydziestu. Nie wszystkie
61 Obra|    przestępstwa i przechwalać się z ich spełnienia. Ona to umiała
62 Obra|            rękę książkę, zaopatrzył ich w papier i pióra - i tak
63 Obra|          jednak, która jest zarazem ich sypialnią, mieści dwadzieścia
64 Obra|           odbierający partię liczył ich i załatwiał formalności
65 Obra|       kajdan zupełnie. Wyprowadzono ich wreszcie. Mężczyzn było
66 Wier|            dworskim gankiem stanęło ich czworo,~Główki na mrozie
67 Wier|         wielmożna,~Nie to, co chaty ich, nędzne i czarne,~Gdzie
68 Wier|             a grochy w strąkach,~Że ich nie przejrzysz do dna.~ ~
69 Dzie|            to dostoję!~Wilki?... Ja ich całą zgraję~Pozabijam i
70   1 |           posną,~I żadne słońce już ich nie obudzi...~Zaprawdę,
71   1 |             ja, żem wiedzieć chciał ich dalsze losy,~Tych dzieci,
72   1 |        porwały się czarne,~A z piór ich padły drżące, długie cienie~
73   1 |         gdzie kto padnie.~Bo pędził ich huk, i trzask, i płomienie,~
74   1 |           Umarłych prochy, iż wiatr ich nie miota.~Albowiem wielka
75   1 |            są tu w ręku Boga,~A Bóg ich w polu zostawia czerwonym,~
76   1 |            To - szakale!~ ~Lecz jam ich widział i nic już nie zetrze~
77   1 |           co synów swych płaczą,~Iż ich już stare oczy nie obaczą.~ ~