Part

 1 Now |          nieco kapuściane głowy. Ręce jej, zgrabiałe z zimna,
 2 Now |      króliki poszły spać w jamę, ręce starej opadły. Chwilę trwała
 3 Now |        Ino żem mu obrazik dała w ręce, żeby już tak całkiem bez
 4 Now |          chustka z głowy spadła, ręce rozciągnięte... Na pożar
 5 Now |       sąsiadka przynosi w jednej ręce garnczek z rosołem, w którym
 6 Now |      lubością zakłada spracowane ręce. Siwe jego włosy pokrywa
 7 Now |    czyste mankiety, a założywszy ręce w tył stoi poważny i wyprostowany,
 8 Now |    spracowane, wyschłe i żylaste ręce.~- Nu - zawołał z pewną
 9 Now |          Pan dobrodziej widzi te ręce?~Znów się pochylił i trząsł
10 Now |     zegarmistrza.~- Nu, to takie ręce są, co ten chleb i te wodę
11 Now |        gęby nie nosiły! To takie ręce są, co się pokrzywiły od
12 Now |      uspokoił. Rozprostował się, ręce wparł w biodra, brodę wyrzucił
13 Now |      nawet, ale podniósłszy obie ręce, wysoko ponad wyjący motłoch
14 Now |         oknem Żyda. rozkrzyżował ręce zacisnąwszy pięscie i rozstawiwszy
15 Now |          Zamilkł i twarz znowu w ręce ukrył. Mała zielona lampka
16 Now |        natychmiast powsadzaliśmy ręce w rękawy. Piotruś tylko
17 Now |       łóżka, wzięła Piotrusia na ręce i zaniosła go na swoją pościel.
18 Now |     zawołał, choć mu się jeszcze ręce trzęsły czegoś, szesnaście
19 Now |     tylko wrócił z ochrony zaraz ręce za plecy zakładał, po izbie
20 Now |         pożyczki, nie na ludzkie ręce!... To kosztuje! To raz
21 Now |     matce z gniewu i z oburzenia ręce trzęsły, kiedy nam w chwilę
22 Now |          i zacierając skostniałe ręce. od proga~zawołał:~- Ciesz
23 Now |   spojrzawszy na ojca klasnęła w ręce i aż na pościeli siadła.~-
24 Now |         gdyż ojciec Piotrusia za ręce chwycił i siarczystego młynka
25 Now |        wprost naszej bramy stał. ręce za pas u chałata założył
26 Now |        porywczo ojciec, a już mu ręce latać zaczęły- - Ja ta nikogo
27 Now |         przynajmniej, że w dobre ręce idzie...~- He... He... He... -
28 Now |       czułem też, że zimne miała ręce, gdy nam je ojciec pocałować
29 Now |         gwałt odziewać, a tak mi ręce latały, żem do żadnego guzika
30 Now |     Podniósł ojciec twarz i obie ręce w niebo; z jego wzniesionych
31 Now |    poszeptał z nim małowiele, za ręce się ścisnęli, potrzęśli
32 Now |         pan prokurator po prawej ręce stołki i pulpity obrońców,
33 Now |        lekko na pierś skłonioną, ręce na poręczach oparte; z lewej
34 Now |          ślinę, wyprostował się, ręce po bokach puścił, a kolana
35 Now |          oczy, rozplotły złożone ręce, rozprostowały grzbiety
36 Now |      siada nawet. W pięknej jego ręce szeleści drobna ćwiartka
37 Obra|     ruchy niedołężne, powolne, a ręce wiszą po obu bokach ciała
38 Obra|       bowiem, że wydaje Cygana w ręce ciężkie i nieubłagane.~-
39 Obra|      więzień zrywa się, opuszcza ręce, staje pod ścianą przylepiając
40 Obra|        wielmożnego" całując go w ręce. Starsze wytaczają przed
41 Obra|          do ciebie, całują twoje ręce, twoje suknie, twoje nogi.~- ...
42 Obra|       wielmożnego", całując jego ręce, poły jego surduta, jego
43 Obra|           gospodarz ściska twoje ręce, wyprowadza cię do sieni,
44 Obra|          Bierzesz je od matki na ręce, dajesz mu jakiś przyniesiony
45 Obra|      przyciskając do piersi obie ręce kurczowym jakimś ruchem -
46 Obra|        runął, a podniósłszy obie ręce trząść nimi zaczął, wołając
47 Obra|          się Onufer na klęczki i ręce do "wielmożnego" wyciągnął:~-
48 Obra| zakneblujcie, strawę odejmijcie, ręce i nogi zakujcie, ale dociemnej
49 Obra| śmiertelnego strachu, zaciśnięte ręce trzeszczały w stawach i
50 Obra|  straszny, że mimo woli złożyłam ręce i pochyliłam się ku nieszczęśnikowi.~
51 Obra|         sierotę, jak go nawet na ręce brał niby małe dziecko.
52 Obra|     przystępuje. Ino chodzi, ino ręce składa, ino cości prawi,
53 Obra|    koszuli jak ten świątek stoi, ręce złożone przed sobą trzyma,
54 Obra|      resztką obuwia ozute, potem ręce zgrabiałe i drżące, które
55 Obra|       zachodzą wielkimi łzami, a ręce szukają podpory. Jedne tylko
56 Obra|        tych, co tu przyszedł, na ręce jego patrzy, czy się roboty
57 Obra|         chce!~Kurczy się, odrywa ręce od kolan i zastawia się
58 Obra|     rozkładając wielkie czerwone ręce - bierze sobie za marny
59 Obra|     zaczyna.~Nie idzie to łatwo. Ręce mu się trzęsą, pokurczone
60 Obra|        do szyi obie trzęsące się ręce i usiłuje rozplatać misternie
61 Obra|       białej szacie, wyciągająca ręce do cisnących się u stóp
62 Obra|      obliczem do ziemi, załamane ręce trzymając przed sobą na
63 Obra|    zgubił w przygrywce, jakby mu ręce zadrżały, a stary, siwy
64 Obra|          brak; dwie zatem zdrowe ręce zawsze tu są pożądane i
65 Obra|        Chciałam ją podnieść, ale ręce jej trzymały się mnie jak
66 Obra|  pomiędzy ramiona, podczas kiedy ręce jego ginęły w zbyt długich
67 Obra|     obiedwie nogi, i po dwóch za ręce! Kobiety wolne są od kajdan
68 Obra|     pogolone głowy i wyciągnięte ręce. Ktoś zakupił kosz chleba,
69 Wier|   patrzył na drżącą dziecinę,~Na ręce nagie, wychudłe i sine,~
70 Wier|         mi, Chryste, co przebite ręce~Rozciągasz ponad wieśniacze
71   1 |    ciebie~Rzecz zgrozy pełną, co ręce odpycha,~Rzecz okropniejszą
72   1 |       Jako tych dwojga głowiny i ręce...~Na twarzy matki chmura: -
73   1 |         przewodnica,~Podniósłszy ręce w miesięcznej jasności,~