Part

 1 Rota|      szczep Piastowy,~Nie damy, by nas zniemczył wróg...~- Tak
 2 Now |        przykład, to nie tak, jak u nas, co to krzyż jeden duży
 3 Now |             Ano, jak się też to do nas doniosło, tak mego Ustima
 4 Now |           nazywam, to przez to, co nas było dzieci czternaście,
 5 Now |         jak ja się tam urodził, to nas było dzieci piętnaście,
 6 Now |          się Mendel nazywam1'. Czy nas ojciec nieboszczyk potopić
 7 Now | nieboszczyk potopić miał? Nie miał nas potopić! Raz. że się un
 8 Now |            się ojciec, spojrzał na nas, spojrzał na matkę; wszystkiego
 9 Now |            naszym.~Tego dnia był u nas doktor, a ja biegałem aż
10 Now |           granatowy i rzucił go na nas.~Wrzasnęliśmy z uciechy
11 Now |            raz jeszcze podszedł do nas.~- No i cóż? Ciepło wam.
12 Now |           przyjemne ciepło szło na nas z. pieca, bo ojciec koksu
13 Now |        radośnie, a ojciec nie mógł nas napędzić do kaszy, którą
14 Now |              handel" to już tak do nas przywykł, że czy go kto
15 Now |          niego. Po szafie kupił od nas "handel" cztery na orzech
16 Now |           że ,,sztuki"; aż przecie nas "handel" dopadł i chwyciwszy
17 Now |            ze stróżką, która je od nas pożyczyć chciała.~- Moja
18 Now |               Tego dnia znów był u nas pan doktor i znów do apteki
19 Now |          nie jedno, to drugie, a z nas to najwięcej jeśli posyłka
20 Now |            na świecie. - i posłała nas natychmiast po innego "handla",
21 Now |          handla", po rudego, co od nas stół ostatni kupił.~Lubiliśmy
22 Now |            tym pierwszym, który od nas wyszedł. Zaraz jednak worek
23 Now |          wieczór przyszedł, było u nas jeszcze z pięciu "handlów";
24 Now |           Zupełnie jakby czekał na nas. Kiedy Felek podleciawszy
25 Now |             popatrzył na ogień, na nas. potem po izbie spojrzał,
26 Now |         Bój się Boga, Filip! A toć nas ona wszystkich żywi!...~
27 Now |          my wylecieli do sieni, bo nas taka żałość zdjęła, że tylko
28 Now |          końca. Szkapa należała do nas, a my do niej: ani my od
29 Now |          ani my od niej ani ona od nas nić mogła się odłączyć.
30 Now |       skórkę z cytryny...~I szkapa nas kochała bardzo. Z daleka
31 Now |           łeb swój ciężki, skubała nas po włosach, po kurtkach
32 Now |            szatańską wrzawa, jakby nas nie trzech, ale ze trzydziestu
33 Now |            za pokrzywdzonego przez nas miał, nie mówił ,,powiem
34 Now |      znieść, kiedy tak patrzyła na nas smutnie jednym okiem swoim,
35 Now |       szkapa dla uwolnienia się od nas i naszej opieki parę kroków
36 Now |           razem do progu. A taka w nas żałość była, taka z tej
37 Now |          mój Filipie?... Myślę, że nas Bóg ciężko dotknął tą chorobą.
38 Now |          snu dziecięcego po nocach nas budził. Raz w raz też zasypiała
39 Now |          życia przybyło, a rękę na nas twardą miał i o byle co
40 Now |      podwójnie drogą. Rozrzewniało nas teraz każde jej parsknięcie,
41 Now |            srebrnym kolczykiem. Do nas zaglądał pan Łukasz rzadko,
42 Now |        panu Łukaszowi ojciec jakby nas me widział-do żłobu prosto
43 Now |            mu kipiał.~Nagle, jakby nas dopiero co zobaczył, chwycił
44 Now |           Częstochowy pójdzie, jak nas ze sobą zabierze, jakie
45 Now |          dnia doskonale, bo taka u nas ciżba Była, jak na Ordynackiem.
46 Now |   suterynie; co kto przejdzie koło nas, to po głowach głaszcze,
47 Now |            całej kamienicy nikt na nas inaczej nie wołał, tylko
48 Now |           nią.~- Stęskniła się bez nas szkapa, co?... Przyszła
49 Now |         szkapa, co?... Przyszła do nas szkapa? Przyszła?... Poczciwa,
50 Now |        postało, po co ta szkapa do nas przyszła, na co to wóz ten
51 Now |          czekał.~Ale i ona poznała nas także, i ona cieszyła się
52 Now |        ochoczo jakoby krzesząc dla nas iskierki radości; łeb jej
53 Now |      donośne jej rżenie przenikało nas niewymowną rozkoszą.~Rżenie
54 Now |           i zwieszoną głową.~Co do nas. biegliśmy tuż przy szkapie
55 Now |        Parę razy nawet krzyknął na nas pan Łukasz, żeby za wozem
56 Now |          miał kto nieść, puszczono nas z wozem za bramę. Ale tu
57 Now |           i kropidłem. Spojrzał na nas ojciec surowo, więc my poklękli
58 Obra|         Niech już wielmożny pan na nas się ubezpieczy. - Pokłonił
59 Obra|            oczów skakała- aż ją do nas przywieźli. Jak ją do nas
60 Obra|          nas przywieźli. Jak ją do nas przywieźli, tak my ją zamknęli
61 Obra|           się mówić:~,,A co? Tak u nas! Szaleją po prostu za mną
62 Obra|         prostuje ktoś z ławy.~- On nas jeszcze wszystkich przeskoczy! -
63 Obra|      jużeśmy weszli na schody i tu nas opuściła jasność niebieska,
64 Obra|            na drugie piętro, gdzie nas spostrzegła druga z dozorczyń,
65 Wier|           zwlekał!~O bracia, czy w nas wcale nie ma winy,~Że słonka
66 Wier|        patrzy na te dzieci...~A od nas tutaj do Pana Boga~I pacierz
67 Dzie|            kawał świata,~Nim tu do nas przyszła.~ ~Przeleciała
68   1 |         mijali, zagroda,~Wielkim w nas płaczem buchnęła i jękiem.~
69   1 |         szedłem zadumany.~A wiodła nas tam ścieżeczka pochyła,~
70   1 |      pierwsze okopy~Trupie, już na nas uderzył wiatr zgniły -~I
71   1 |        ciszy trzęsie.~ ~A takie na nas szły z ciszy tej jęki,~Takie