Part

 1 Rota|            nam hetmanił,~Pójdziem, gdy zabrzmi złoty róg...~- Tak
 2 Now |              Dziady"? - zapytałam, gdy skończyła szeptać zdrowaśkę.~-
 3 Now |         tylko jeden wnuk pozostał. Gdy stary Mendel rozpala swoją
 4 Now |          obchodzi z boku warsztat, gdy mu go potrzeba, aby po drodze
 5 Now |           jakimś radosnym szmerem. Gdy już stół zastawiony został,
 6 Now |          jakieś niż zwykle wydały.~Gdy jednak malec powrócił ze
 7 Now |          sobie obecność chłopca. A gdy malec wstał ze stołka i
 8 Now |            znać było noc niespaną. Gdy przecież wypił lichą kawę,
 9 Now |         ciężej jeszcze stęknęła, a gdy malec nie przestawał płakać,
10 Now |       uchem błyskając w same oczy, gdy się do stancji wchodziło.
11 Now |      jakiego stałe używał, podczas gdy ze mną różnie bywało i wówczas,
12 Now |          że go z siebie zrzucił!~A gdy matka jęknęła z cicha, po
13 Now |    zmęczonym, osłupiałym prawie. A gdy mróz coraz większy na noc
14 Now |       wpatrzony w nią z zachwytem, gdy zanurzała w żłobie łeb swój
15 Now |         oko.~- O... pije! - wolał, gdy łeb wsadzała do starego
16 Now |           izbę dla żony - dodawał, gdy go ojciec wyprowadzał do
17 Now |          Felek na szkapę gramolił, gdy nagle ojciec do stajenki
18 Now |          tak zwykle wieczorem.~Ale gdy przyszedł ranek, leżała
19 Now |          też, że zimne miała ręce, gdy nam je ojciec pocałować
20 Now |          drugi bok przewrócił, ale gdy rżenie znów słyszeć się
21 Now |          się w ławkach jak wijuny, gdy praży słońce.~Dokądże ich,
22 Now |        ważną, jest ona decydującą. Gdy zaś ani świeżo ukończone
23 Now |  zawieszając głos w oczekiwaniu.~A gdy kategorycznej odmowy nie
24 Now |           opuszcza go natychmiast, gdy usłyszał, że do niego tak
25 Now |           chłodnym, jak był wtedy, gdy się zabierał do niej. Na
26 Now |      żywego. Siedział tak jeszcze, gdy nagle zabrzmiało: Sąd idzie!~
27 Now | oskarżonemu. Chce, by przysięgłym, gdy im między tak a nie wybierać
28 Obra|         uprzejmość samego zarządu. Gdy wejdziesz, a raczej, gdy
29 Obra|           Gdy wejdziesz, a raczej, gdy się przekonają, że wejścia
30 Obra|       pewne dyspozycje. Od chwili, gdy zaczął mówić, słyszysz ociężałe
31 Obra|            już nawet rzodkiewki. A gdy to "wielmożny" mówi, oczy
32 Obra|           głośno i bardzo obficie.~Gdy wzrok twój zatrzyma się
33 Obra|        opiekę" albo "Święty Boże". Gdy skończysz, spostrzegasz,
34 Obra|            niej nic zdołało nigdy.~Gdy się to stanie, możesz iść
35 Obra|     ogłuszonego uderzeniem obucha.~Gdy wszedł, owinięte szmatami
36 Obra|           po kilku dniach rzucali. Gdy zaś przy wzrastającej zgryźliwości
37 Obra|        podwórza gorzko płakał, ale gdy kupiec na niego zawołał,
38 Obra|       żadnej złej myśli przyszedł, gdy jednak dręczyciela swego
39 Obra|       budową i olbrzymim wzrostem. Gdy mu na sali sądowej przedstawiono
40 Obra|          niemal lekkomyślny wyraz. Gdy mu się jedno zmęczy i staje
41 Obra|         jeszcze... dużą siłę..."~A gdy tak patrzy z wysiłkiem,
42 Obra|        podobnie kolosalne wydatki. Gdy jednak tak nie jest, musimy
43 Obra|     obecnych ożywionym wzrokiem, a gdy nikt nie podbija mleczarza,
44 Obra|         nim je zobaczysz, a które, gdy się otworzą, sprawiają gwałtowny,
45 Obra|          dozorcy o uwolnienie jej. Gdy wyszła na próg, ja i ona
46 Wier|       rzucić mógł dach swego domu,~Gdy się podoba...~ ~Wolny, bo
47 Wier|           się krwawiąca...~Kiedyś, gdy wichry i burze przewieją~
48 Wier|        purpury blaskach i kamieni,~Gdy ludzie głodni, nędzni, opuszczeni,~
49 Dzie|            z daleka,~Bo nie lubię, gdy kto szczeka!~Komu zechcę,
50   1 |            jak tchnienie wilgotne,~Gdy na zwierciadło rzuca pary
51   1 |      gorzała,~Jak srebrna chmurka, gdy słońcem wskroś świeci,~Kiedy
52   1 |      płacze?..;~Jeszczem to mówił, gdy nagle nade mną~Dziwnie się
53   1 |           miała,~I była jak kwiat, gdy się w rosach waży,~I dość
54   1 |            mieć łkające głosy.~ ~A gdy mówiła, stanęliśmy w gmachu,~
55   1 |          do głębi,~Jak mętna fala, gdy ją wicher tłucze,~- Oto
56   1 |        światłem na przemiany,~Jako gdy z nocą świt walczy różany.~ ~
57   1 |    dźwięcznym głosem:~- Wojna.~ ~A gdy ten wyraz padł w ciche przestrzenie,~
58   1 |            rany.~Chciałem ratować, gdy wtem granat świsnął,~W górę
59   1 |          potem...~Co będzie potem, gdy chleba zabraknie?...~Dokończyć
60   1 | drobiażdżek nędzny, o te dzieci...~Gdy wtem, przez ciemne drzew
61   1 |      objąłem wzrokiem to widzenie,~Gdy zabrzmiał hejnał, bo gasło
62   1 |              jest duch kaleki.~ ~A gdy mówiła jeszcze, ono wzgórze,~
63   1 |           i na nowe straże~Gwiazd, gdy się pełnia odkryła księżyca.~
64   1 |           którzyście spoczęli!~ ~A gdy mówiła, zapadłe mogiły~I
65   1 |      niepocieszone?~Bo są godziny, gdy człowiek z aniołem~Tak się
66   1 |         gniazd gołębich szczyty.~A gdy tak nad nim rozbrzmiały
67   1 |            pod grzmotem drżała,~Aż gdy najwyższej dosięgną! potęgi,~
68   1 |       wielką rzeszą~I jęczeć będą, gdy do nich zagadam...~A jako
69   1 |            jako chmury, za wiatrem gdy śpieszą,~Tak wskroś mnie