Part

 1 Now |            różdżka Aronowa, co to o niej w godzinkach stoi. że się
 2 Now |          nieboraka odbiła, że to do niej gadać nie chciał. Ano, wyszło
 3 Now |       kopiec okrutny. Tak ludzie do niej. Powiadają, że Ustimowa
 4 Now |     sczerniała jak sadze. Już tam w niej nie stało ani tchu... Tylko
 5 Now |           Staremu Mendlowi dobrze w niej być musi. Mimo sześćdziesięciu
 6 Now |             Stary Mendel odbiera od niej ten skromny obiad; nie je
 7 Now |          wrzawę, drudzy uciekali od niej.~Nagle malec wystraszony
 8 Now |      tłoczyła ją. przewalała się po niej dziko, głusząco. Trzask
 9 Now |             trzymał- i zaczęliśmy i niej poszewkę ściągać.~Po ściągnięciu
10 Now |            rogu rozpruta i że się z niej pierze sypie, Znów tedy "
11 Now |           siennika i siadł sobie na niej, matka też się obróciła,
12 Now |          raz ze stron obu i dobył z niej głos tak żałosny, jak na
13 Now |            należała do nas, a my do niej: ani my od niej ani ona
14 Now |             a my do niej: ani my od niej ani ona od nas nić mogła
15 Now |        mgiełka przeźroczysta. Ani w niej głosu, ani w niej tchu.
16 Now |             Ani w niej głosu, ani w niej tchu. ani żadnego chcenia.
17 Now |         słyszał nawet.~Piotruś przy niej tej nocy spał a i on nie
18 Now |            on nie słyszał. Wyszła z niej duszyczka jak para; ani
19 Now |          tak świece nie paliły przy niej.~Od świec tych padała na
20 Now |             kazał. Ojcu jednak przy niej ciepło być musiało, bo nabiegawszy
21 Now |           ją, klepiąc, tuląc się do niej. gdzie kto mógł. Piotruś
22 Now |           Szkapa ruszyła, a my przy niej kłusem.~Na rogu ulicy obejrzałem
23 Now |             to, że zgoła nie było w niej widać podsądnych. Wysokie,
24 Now |           się w ich oczach, a spoza niej wysunęło się prawe i lewe
25 Now |          wtedy, gdy się zabierał do niej. Na gładkim, wysokim czole
26 Obra|             pewnej wprawie można po niej od pierwszego rzutu oka
27 Obra|        popularność nadały. Tuż przy niej stała z szaflikiem w ręku
28 Obra|             i leży, a prosiaki przy niej jak pijawki wiszą.~- A tak
29 Obra|             ci taką odpowiedź, że z niej nic wycisnąć nie potrafisz.~
30 Obra|          ścianą przylepiając się do niej, spłaszcza, maleje, w mur
31 Obra|            ramkach, za szkłem, a na niej powinszowanie od aresztantek,
32 Obra|         domysł, że pewno tęsknią do niej, przez co podnosisz ją we
33 Obra|  odpowiedziami, które by zarówno do niej, jak i do dziesięciu innych
34 Obra|           żadne śledztwo dobyć by z niej nic zdołało nigdy.~Gdy się
35 Obra|             krajów, coby się kto do niej nie przyznał, rodzice albo
36 Obra|          nie więcej.~-- I wy tam do niej chodzicie?~- A chodzę. Co
37 Obra|      dziewczyny. Siadłam potem przy niej, objęłam ją i przycisnęłam
38 Obra|           też ponura, ale leżała na niej jakaś niezgłębiona troska
39 Obra|    tabakierkę dobył i zanurzywszy w niej swoje wyschłe, sękate palce
40 Obra|         sporą szczyptę utrząsając z niej po trochu i w palcach ją
41 Obra|         żebraninę, a wprowadziły do niej miłosierdzie. Nie ma już
42 Obra|        rzecz tam, gdzie i ci, co do niej siedli, nie zawsze się najedzą.
43 Obra| Miłosierdzie, moi panowie, jest dla niej rzeczą świętą, ale i w miłosierdziu
44 Obra|         rozrosłą i kołyszący się na niej łańcuszek ze srebrnych ogniwek.
45 Obra|            nie dopuszcza, a takie w niej zimno nieznośne, nawet latem,
46 Obra|           miał i z dobrym sercem do niej powrócił, bo wiedział, że
47 Obra|         tylko myśli, tak jak i on o niej.~ ~II~Nigdy nie zapomnę
48 Obra|          Powiem nawet, że czułam do niej jakiś wstręt, jakąś odrazę.
49 Obra|          jest mi smutno, ile razy o niej myślę.~W ostatniej "kamerze"
50 Obra|          skutki najfatalniejsze. Do niej to jest przywiązany tak
51 Obra|           się w kancelarii, gdzie z niej spisują protokół i pozostawiają
52 Obra|     trzydzieści chyba kobiet jest w niej zaznajomionych przędzeniem
53 Obra|       świdrujące oczy. Podeszłam do niej prosto. Przyjęła to całkiem
54 Obra|           byś nie przypuściła, że w niej coś zbrodniczego być może.
55 Obra|    dziecięcy.~Zaledwie podeszłam ku niej, kiedy skubiąc w ręku trzymaną
56 Wier|     śniegowe.~ ~Sąsiad przemówił do niej: ,,Pochwalony!”~Odrzekła
57 Wier|       zabrzmiał cichy,~Matka się po niej krząta...~W gęstnącym zmroku
58 Wier|              stoi,~Ot, gdzie tam do niej tobie!~A takie ziarnem pełniuśkie
59 Dzie|          Nasza zima zła!~Płachta na niej długa, biała,~W ręku gałąź
60 Dzie|      Przeleciała Kraków.~Czerpało z niej magiereczką~Nie mało junaków!~ ~
61   1 |            mi droga,~Już mi szły od niej moc jakaś i siła,~ ~Już
62   1 |        objawieniem klęski,~ ~Taki z niej duch szedł bolesny a męski,~
63   1 |           Że teraz jeszcze myśląc o niej - blednę.~A gdym w nią patrzał
64   1 |           obeszła opłatka,~Hostię z niej czyniąc, a potem sczerniała~
65   1 |          Bogu święta.~I bił cień od niej, z światłem na przemiany,~
66   1 |             jakim ptastwo leciało w niej krzykiem~Od gniazd zburzonych,
67   1 |          zdała się umarłą,~I duch w niej zaraz począł mdleć i trwożyć~