Part

 1 Now |             a już te mogiłki wedle niego, jak mogą, tak się tulą
 2 Now |  chłopakowi było Justyn, ale że na niego czeladź wołała po prostemu "
 3 Now |            coś przenikło, jakim na niego spojrzała, taki na twarzy
 4 Now |         miłować, bo co i raz to do niego zabiegała, to mu płótniankę
 5 Now |         cienkiej szyi i pożycza od niego łojówkę, którą ,,zaraz odda,
 6 Now |      całymi godzinami przesiedzi u niego, czekając na wolną chwilę,
 7 Now |            Mendel jest w ciągłej o niego obawie. Przezroczysta cera
 8 Now |            troskę. Wybiera też dla niego najlepsze kawałki mięsa,
 9 Now |         jakiś obdartus krzyknął na niego: ,,Żyd!... Żyd!...", więc
10 Now |           tylko lizie, pieniądze u niego wszystko! A im kto mniejszy
11 Now |         kraj cały rozum- co by bez niego był, i jeszcze ten rozum
12 Now |            postawa Żyda jest wobec niego nie- właściwą i śmieszną.~-
13 Now |            kawałek chleb, co ja na niego pracuję! Nu,ja chcę wychować
14 Now |         człowiek był, coby nikt na niego nie pluł, kiedy un nic winny
15 Now |            pilnować trzeba, żeby z niego nie spadł.~- Dalej! jazda! -
16 Now |          było, sam się głębiej pod niego wsunąć usiłował.~Przy tym
17 Now |            stróża, nie szczekał na niego. Po szafie kupił od nas "
18 Now |         Poszedł precz! - fuknął na niego ojciec, który teraz prawie
19 Now |        tylko matka nie patrzyła na niego, odmieniał się na twarzy,
20 Now |      sieroto,~I uśmiechnęła się do niego, głaszcząc go po głowie,
21 Now |  szkaplerzem rozerwał i dobywszy z niego srebrny pieniądz z Matką
22 Now |              Nie wyjdzie już ona z niego, nie! - dodał wciągając
23 Now |       teraz pospiesznie wyrzucał z niego żółty piasek. Natychmiast
24 Now |          pacierz i wszystko, co do niego należało, dokumentnie skończył,
25 Now |     Gdzieżby!"~Wątpliwość uderza w niego z nową siłą. Mimo wszystko
26 Now |      spalonej.~Nagle słyszy, że do niego mówią. Ten sam pan mówi.
27 Now |   natychmiast, gdy usłyszał, że do niego tak mówią jak we wsi. Ale
28 Now |            ku niemu, tak patrzył w niego rozgorzałym okiem, z twarzą
29 Now | spodufalonym z sądem, jakby sam do niego należał.~- Neścior Syrycz,
30 Now |   spojrzenia zwróciły się teraz na niego.~Był to młody jeszcze, wysoki,
31 Now |          zakołysał głową:~- Taki u niego, duszeczki, prokuratorska
32 Obra|      drżący i mokry od wylanych na niego kubłów zimnej wody- zawołano
33 Obra|        progu. "Wielmożny" rzuca na niego wzrok pytający. Strażnik
34 Obra|        głowę, pałającymi oczyma na niego spojrzała. Oryginalnie piękną
35 Obra|       ognie. Dość było spojrzeć na niego, aby poznać, że gorący jest
36 Obra|          go coś widocznie i krew z niego ssało. A nie było to owo
37 Obra|          Wielmożny" patrzył też na niego z pobłażaniem jakie tu tylko
38 Obra|           począł. Zapatrzył się na niego Jakub, a tak był przejęty
39 Obra|        piersi. Tego, co się dokoła niego w kancelarii działo, zdawał
40 Obra|           Osmólec przechodząc koło niego rękę w kułak ścisnął i wysuniętym
41 Obra|           ocknął się i spojrzał na niego zmąconym wzrokiem; na jego
42 Obra|        czym nie dogodził, rzucał w niego to szklankę z wodą, to widelec,
43 Obra|          płakał, ale gdy kupiec na niego zawołał, łzy ocierał i znów
44 Obra|        moje najsłodsze!"~Tak ja do niego: ,,Onufer! Co z tobą?" Tak
45 Obra|            pedam - żeśmy to już na niego pobaczenie mieli po onym
46 Obra|       posługę mieć można jeszcze z niego. Gmina nie wymaga, by jej
47 Obra|           Ale rękawy kubraka są na niego przydługie; sam kubrak,
48 Obra|         ale zbyt wiele dopłacać za niego nie zechce. On to wie, wie
49 Obra|            iż wszyscy ci ludzie na niego patrzą, że gmina patrzy.
50 Obra|            Jak urzeczony patrzy na niego i zaczyna drżeć jak na wielkim,
51 Obra|        dość, że się stary Hänzli u niego powiesił...~- Musiało mu
52 Obra|           Pan radca odwraca się od niego.~- Kto licytuje, panowie?
53 Obra|    ryzykować więcej. Zrobił, co do niego należało, ale ryzykować
54 Obra|          czy dobrocią zawsze się z niego tyle roboty wyciśnie, ile
55 Obra|        dzieło miłosierdzia gminy w niego miał uderzyć.~- I-po-raz-trzeci! -
56 Obra|            z wieloma należącymi do niego budynkami, opasany murem;
57 Obra|       dopiero z czasem nawyknąć do niego można. Pod ścianami na ławach,
58 Obra|            zakochany rzucał się na niego jak lew, rwał na nim ubranie,
59 Obra|          jeszcze nieugięta jest od niego.~- A to karcer - rzekł uprzejmie
60 Obra|          ciężka brama, jaka się do niego otwiera, wydaje zgrzyt przeciągły,
61 Obra|        brzeżku ławy, i chciałam do niego przemówić, kiedy strażnik
62 Wier|           jego oświacie~I miał dla niego to uczucie rzewne,~Które
63   1 |       obłąkany,~Bo duch dopiero od niego uchodził~Czarną krwi strugą,
64   1 |        byli, rudą błotną~Ciskali w niego i mową sromotną.~ ~A kiedy
65   1 |           pani moja, wejrzawszy na niego:~- Oto się - rzecze - pozostał